Ik wou dat het een echte was, jouw eerste tablet. Ik wou dat ik je een mailtje kon sturen om te vragen hoe het met je gaat en om te zeggen dat ik aan je denk. Mijn echte werkdag begint pas deze middag en toch heb ik je vanmorgen al bij de onthaalmoeder afgezet. Dat heb ik zo beslist omdat ik dacht dat het geen kwaad kon voor jou, dat je zo wat sneller zou wennen aan de onthaalmoeder. Dat heb ik ook beslist om mezelf eens wat extra tijd te geven om iets gedaan te krijgen. Je zal nogal kijken als je thuis komt vanavond, jongeman. Mama’s huis ligt proper. Speelgoed aan de kant, gestofzuigd en de ramen zijn weer eens gepoetst geraakt. De strijk moet nog gedaan worden en mijn agenda voor school moet ook nog gemaakt worden. Maar dat doe ik straks. Eerst even dit. Ik weet dat je het lastig hebt, lieve jongen, dat is nu alweer twee weken zo. Er is nog geen dag geweest waarop de onthaalmoeder zei dat je flink bent geweest. Je weent en je slaapt bijna niet waardoor je het alleen maar nog lastiger maakt voor jezelf. Ik weet, dat als je zou kunnen praten dat je dan zou zeggen: “mag ik bij jou blijven, mama?”. En ik zou zo graag willen dat ik gewoon “ja” kon zeggen. Thuis kan je zo flink zijn, waarom toon je dat ook daar eens niet? Je zou het jezelf zoveel makkelijker maken en mij ook. Ik zou zo gelukkig zijn om te horen dat je een leuke dag hebt gehad als ik je kom halen. Ik vind het jammer dat je bestempeld wordt als een lastige baby. Dat je een speciale bent. Dat de onthaalmoeder in haar 30 jaar nog nooit een baby als jij gezien heeft. Ja, je bent zeker en vast speciaal. Dat weten wij ook wel. Maar tegelijkertijd kun je ook zo fantastisch zijn. Ik zie je hier nog staan, vorige weekend, te blinken van trots omdat je zelf was rechtgestaan in je park.
Nog een uur of vijf en ik kan je weer komen ophalen. Ik weet dat het lange uren zullen worden. Ergens wou ik dat ik niet beslist had om je op vrijdagvoormiddag ook weg te doen. Ook al weet ik dat ik die voormiddag erg goed kan gebruiken. Als ik weet dat jij ondertussen ongelukkig bent dan heb ik er niks aan. Ik kom je straks weer halen, lieve jongen. Om precies vijf minuten over vier spring ik in mijn auto en ben ik de eerste van de ganse school die de parking afrijdt. Eerst je zus ophalen en dan jou. En dan gaan we weer spelen samen: je zus, jij en ik. In ons blinkende huis.

Tot straks, je mama.

Tags: , , , ,