Twee keer mama

Binnen een kleine maand ben ik al één jaar mama van twee kinderen. Hoog tijd voor een evaluatie dus!

Voor de tweede keer zwanger… Het hebben van een baby begint weliswaar met een zwangerschap. Een tweede zwangerschap is niet hetzelfde als een eerste. Dat kan ook niet want tenslotte heb je het al allemaal eens meegemaakt. Vooraf had ik dan ook bedacht dat ik er misschien wel minder van zou gaan genieten als het ooit lukte om voor een tweede keer zwanger te raken tenminste… Want dat was alvast een groot verschil: de eerste keer was ik bijna onmiddellijk zwanger, de tweede keer duurde het ongeveer negen maanden voor het lukte.
Toen ik de eerste keer wist dat ik zwanger was, heb ik heel hard moeten wennen aan het idee dat er echt een baby in mijn buik aan het groeien was. Het maakte mij op één of andere manier enorm nerveus die eerste maanden. Dat beterde naarmate de zwangerschap vorderde maar toch ben ik nooit helemaal op mijn gemak geweest. De tweede keer had ik dat niet. Ik was veel meer relaxed. Maar ik heb er niet minder of meer van genoten omdat het de tweede keer was. Net als bij de eerste keek ik telkens opnieuw uit naar elk bezoek aan de gynaecoloog en de bijhorende echo en net als bij de eerste had ik het de laatste weken voor de bevalling wel gehad met het zwanger zijn.

Voor de tweede keer bevallen… Hier volgen nog twee uitgebreidere posts over maar om het kort samen te vatten: ik had twee totaal andere bevallingen. Wel, totaal anders is niet helemaal juist want allebei mijn bevallingen begonnen met het breken van mijn water en niks van weeën what so ever maar daar houdt de vergelijking dan ook op. De eerste keer zag ik er ook niet tegenop, ik wist wel dat het beslist geen pretje kon worden maar eerlijk… Hoeveel verhalen je ook leest of hoort, je weet niet wat bevallen is tot je het zelf eens gedaan hebt. De tweede keer daarentegen zag ik er enorm hard tegenop: omdat ik toen natuurlijk al wist dat het écht geen pretje is.

Voor de tweede keer een baby in huis… De babyfase is voor mij een fase waar je gewoon door moet. Elisa was ruim een jaar voor ik echt begon te genieten van mijn rol als mama. Dat Elisa reflux had als baby speelt daar zeker een grote rol in. Ook het feit dat ze pas begon te kruipen op 13 maanden was heel vervelend want dat maakte haar 13 maanden lang heel afhankelijk van ons en was voor haar frustrerend. Heel het verhaal heb ik ooit al eens beschreven en kun je hier lezen.
Keek ik dus uit naar een tweede keer een baby in huis? Ja en neen. Ja omdat ik vooraf heel positief probeerde te zijn en dacht: “hoeveel pech zouden we niet hebben als die tweede nu ook reflux heeft?”. Maar ergens was er wel een stemmetje in mijn achterhoofd die zei: “het kan natuurlijk wel…” De eerste drie a vier weken leek het heel goed te gaan met Florian en genoot ik van mijn baby’tje. Het was mooi weer en ik ging enorm veel wandelen met hem. Het enige wat toen ook al niet goed ging, waren de nachten. Maar goed, toen had ik nog de hoop dat het wel ging beteren binnen een paar weken dus ik trok mij dat nog niet te hard aan. Dat ik redelijk snel keihard van mijn roze wolk viel beschreef ik in mijn eerste blogpost ooit.

Het is een dochter! Het is een zoon! … Wat ben ik gezegend. Ik heb een dochter en een zoon. Een koningswens heet dat zeker? Maar dan moesten ze waarschijnlijk in de omgekeerde volgorde gekomen zijn? Voor mij doet het er niet toe. Ik ben nogal cliché-matig super blij met een dochter en een zoon.
De eerste keer hoopte ik stiekem op een dochter en toen de gynaecoloog op 20 weken mijn hoop bevestigde kon mijn geluk niet op. We hadden al lang een naam voor een dochter in gedachten en dus leek voor ons het plaatje te kloppen dat we eerst een dochter kregen.
De tweede keer was het mij min of meer gelijk want die dochter waar ik zo op hoopte had ik tenslotte al. En toch. Toen mijn tweede zwangerschap heel gelijkaardig als de eerste verliep, raakte ik er meer en meer van overtuigd dat ik weer een dochter zou krijgen. Tegen de tijd dat we te weten kwamen dat we een zoon kregen, had ik mij dus al volledig voorbereid op een tweede dochter. Ik had een naam in gedachten. Ik had een volledig beeld van ons gezin met twee dochters, twee zusjes. Toen de gynaecoloog zei: “het is een jongen”, moest ik eventjes slikken. Daar ging mijn voorstelling van hoe ons gezin er binnenkort zou uitzien. En dat heeft mij voor de rest van mijn zwangerschap wat achtervolgd, moet ik eerlijk zijn. Ik was pas écht blij met een zoon op het moment dat hij er ook daadwerkelijk was. Nu zou ik ze voor geen geld van de wereld kunnen missen: mijn dochter en mijn zoon. We zijn compleet.

 

5c51354e05004735e240716b21edd2e2 7700ccdaca520e1cee121220b03c8bd4

Tags: , , , ,

Florian, 9 maanden.

Lieve Florian,

9 maanden in mama’s buik en vandaag 9 maanden op deze wereld. Zie jou daar staan, grote meneer. Mama zit aan tafel te typen en jij staat naast mij in je park, te glunderen. Rechtstaan en weer gaan zitten, rechtstaan en weer gaan zitten. Je straalt. Zo trots ben je. Je was al een tijdje aan het proberen en een tweetal weken terug was het jou eindelijk gelukt en natuurlijk doe je nu niet liever. En ook al kun je het nu al twee weken je glundert nog elke keer alsof het de eerste keer is dat je jezelf kan rechttrekken.
Vorige maand was een zware, meneertje maar ik steek dat nog steeds op je acht maanden sprong in combinatie met de last die je af en toe nog hebt. Deze maand was het stukken beter. Je was vrolijker en vooral terug erg ondernemend. Je hebt je niet alleen leren rechttrekken, je gaat ook vlot van liggen naar zitten en je neemt een aanzet om te kruipen. Het lukt je nog niet want je valt op je buik als je wil vertrekken maar dan sleep je je vooruit op je eigen manier. Dat gaat niet snel maar al rollend en je vooruit trekkend geraak je wel waar je wil geraken.
Je nieuwe favoriete speelgoed is zowaar het keukentje van je grote zus geworden. Je doet de oven open, haalt er vanalles uit, doet de oven weer dicht en daarna richt je je op de frigo… Je maakt er een boeltje van, meermaals per dag, en mama maar opruimen. Het is goed dat ik je zo graag zie!
Buiten het slapen en je dagen bij de onthaalmoeder ben je dus eigenlijk wel flink geweest de voorbije maand. Vorige week mag ik daarin niet meerekenen want dan was je ziek, het noro-virus (nog nooit van gehoord), en natuurlijk kon je dan niet je vrolijke zelf zijn. Je maakt erg duidelijk wanneer je het beste in je vel zit: in je eigen omgeving. Dat is leuk maar dat maakt het ook soms erg zwaar. Met lood in mijn schoenen breng ik jou naar de onthaalmoeder. Als ik nog maar aanstalten maak om weg te gaan, begin je te wenen en zo moet ik je dan achterlaten. Je bent niet de enige daarin, dat weet ik wel maar de meeste baby’s zijn na een kwartier al vergeten dat mama weggegaan is en gaan gewoon vrolijk spelen. Maar kijk, gisteren opperde de onthaalmoeder voorzichtig dat het iets beter was geweest en ja hoor, je had zowaar een half uur geslapen. Ik merkte het ook aan je: je zag er niet doodmoe uit. Ik hoop echt, echt, echt dat je verder die richting uitgaat want na vorige week was de moed me nog dieper dan diep in de schoenen gezonken. Een lichtpuntje aan het einde van de tunnel: dat heb ik hard nodig.
En dan je slapen, kleine vriend. We waren in een vreselijk ritme gekomen waarbij je om 8 uur ’s avonds bij mij in de zetel sliep, om 10 uur je melk dronk en dan samen met ons naar bed ging. Vorige week deden we zelfs geen moeite meer om je in je eigen bed te krijgen omwille van je ziek zijn en dat we sowieso al wisten dat het niks ging worden. Afgelopen maandag had ik er plots helemaal genoeg van. Hoe graag we je ook zien, mama en papa zien elkaar ook graag en geen avonden en nachten meer voor onszelf hebben, welja, er zijn leukere dingen. Dus bedacht ik dat je nu wel groot genoeg was voor een vast avondritueel en als we nog langer zouden wachten het misschien te moeilijk ging worden om je nog in je eigen bed te krijgen. En nu doen we het zo: pyjama aan, melk om half acht, dan naar boven en samen een boekje lezen in de schommelstoel. Licht uit, nachtlampje aan en in bed. Dat in bed is niet evident: je huilt en ik moet bij je blijven en je telkens opnieuw platleggen en instoppen omdat je steeds terug gaat zitten. Ik moet over je hoofdje wrijven tot ik merk aan je ademhaling dat je rustig wordt en gaat inslapen. Dan pas kan ik je kamertje verlaten. En het duurt zolang het duurt… Eergisteren was dat zelfs anderhalf uur. Een waar mirakel. En ja, uiteindelijk beland je weer bij mij in de zetel maar na je laatste melk van 10 uur stoppen we je opnieuw in je eigen bed. En ook hier: het duurt zolang het duurt en dan is het de rest van de nacht weer tussen mama en papa in. Maar goed. We kunnen geen mirakels verwachten en ik ben maandag begonnen met het idee dat het een werkje van maanden zal zijn om je uiteindelijk een volledige nacht in je eigen bed te laten slapen. We gaan het heel stapsgewijs doen, vriend. Dat is het beste voor zowel jou als mij, denk ik. Maar daarnaast wordt het ook dringend tijd dat je buikje wat meewerkt want vorige nacht was weer zo lastig voor jou dat ik best wel snap dat je 20 keer per nacht wakker wordt.
Maar kijk, kleine vriend, ik trek mij enorm op aan dagen waarop je vrolijk bent en dus hoop ik dat er nog veel van die dagen volgen. Ik hoop dat je je draai bij de onthaalmoeder gauw vindt en ik hoop dat je snel went aan je eigen bed. Maar vooral hoop ik dat de natuur doet wat ze moet doen en dat je verlost raakt van je reflux en je krampjes.
Ik ben benieuwd naar de komende maand. Waarschijnlijk ga je leren kruipen. Misschien een eerste tandje? We zien wel. We gaan het nemen zoals het komt. Count your blessings: dat past wel bij ons leven met jou.

Mama houdt van je, klein meneertje. Dat is het enige wat belangrijk is, vind je ook niet?

Tags: , , ,

“We gaan daar nog eens een stoot mee tegenkomen…”

“Waarover zal je volgende blogbericht gaan?” vroeg mijn man gisteren.

“Geen flauw idee,” antwoordde ik.

De zoon besloot daar een stokje voor te steken.

Eigenlijk zou ik dit beter niet schrijven want ik vrees een beetje voor een bezoek van de dienst kinderbescherming… Mijn babyzoon is helemaal niet mijn babydochter van vier jaar geleden. Babydochter Elisa die zat. Daarmee bedoel ik: je zette haar ergens neer en die bleef ter plekke zitten en dit veranderde niet tijdens de eerste 13 maanden van haar leven. Op 18 maanden had ze eindelijk door hoe ze zelfstandig moest stappen. Maar draaien, haar rechtop trekken, van lig terug naar zit komen… Korte samenvatting: haar grove motoriek, dat was een ramp. Vreselijk. Ze kon het gewoon niet. Afin, het is helemaal goed gekomen. Om maar een beeld te schetsen van wat voor baby ik gewoon ben. Florian, dat is andere koek. Dat had ik al behoorlijk snel door maar ik geraak er maar niet aan gewend. We hadden het de laatste weken al zo vaak tegen elkaar gezegd, mijn man en ik: “we gaan daar nog eens een stoot mee tegenkomen…”

We waren hier thuis te voet met de buggy richting Brugge vertrokken en kregen algauw een hongertje. Het werd de tapasbar, die ik hier nu niet bij naam ga noemen, waar we vaak komen en waar het meestal wel goed meevalt qua drukte. Dat het er gisteren in tegenstelling tot anders wel druk was, dat ga je natuurlijk nooit anders zien… We hadden een paar tapas besteld en voor mijn laatste, een vleeskroket, besloot ik de zoon eventjes in zijn buggy te zetten met een boterhammetje in zijn hand om hem mee bezig te houden. Die vleeskroket opeten, dat was een kwestie van hoogstens twee minuten en dus deed ik de zoon niet vast. De kroket was op en Elisa’s eten werd juist dan voor haar neus gezet en dus ging ik eerst vlug nog even haar vlees voor haar snijden… En dat was het moment waarop Florian besloot dat er naast zijn buggy beslist iets interessants ging te zien zijn op de grond. Dus meneer ging helemaal voorover leunen om over de rand van zijn buggy te kunnen kijken… Veel te ver… En daar ging hij, in duikvlucht naar beneden. Ik zag het wel gebeuren maar je begrijpt hoe snel zo’n dingen gaan. Ik kon hem nog net aan zijn ene voetje grijpen maar hoorde toch zijn hoofd op de grond bonken. Wat een vreselijk moment. Hij huilde direct en ik wist: er is niks aan de hand maar mijn leven is alvast weer met een jaar ingekort en ik heb mijn lesje nu wel geleerd. Florian is het waarschijnlijk al weer lang vergeten maar ik ben er nog altijd niet goed van. En dan nog een klein detail: er zat ook nog eens een BV in het restaurant om het helemaal goed te maken. Oh, en niet te vergeten: ook nog drie andere gezinnen met kinderen in de leeftijdscategorie van Florian. Ik wil niet weten wat ze over me dachten.

7e11119ce762cf65ae6a0d926e1d60ce

Tags: , ,