Toen ik net begonnen was met mijn blog was Florian net iets ouder dan drie maanden. Onze nachten met hem waren toen nog heel gebroken en hij maakte totaal nog geen aanstalten om door te slapen. Dat we uiteindelijk zouden sukkelen met zijn gebroken slaappatroon tot hij ongeveer 1 jaar werd, dat wist ik toen gelukkig nog niet. Ik hoopte altijd alleen maar dat het beter zou gaan. We probeerden echt bijna alles: zijn bed hoger zetten, een soort van rolletjes waar ik hem tussen legde zodat hij in zijlig zou kunnen slapen, inbakeren, in zijn reisbed naast ons bed… Niets hielp. Uiteindelijk was voor ons co-sleeping de oplossing. Alhoewel, de oplossing is veel gezegd. Co-sleeping was voor ons de enige optie om zelf ook maar iets of wat van slaap te krijgen. Dat was trouwens ook zo overdag. Florian deed zijn ochtend- en middagdut in onze armen. Ik heb altijd geweten dat Florian zo slecht sliep omdat hij last had van iets. Wat dat iets was, dat ben ik (zijn we) echter nooit te weten gekomen. Hij had reflux en nam daarvoor Omneprazol. Rond zijn eerste verjaardag kreeg hij plots de ene oorontsteking na de andere waardoor we te weten kwamen dat hij constant vocht achter zijn oren had. Kwam het door één van die twee dingen: de reflux of had hij al langer last van zijn oren zonder dat wij ervan wisten? Of was er nog iets anders? Hij zal het ons later ook niet vertellen en dus zullen wij altijd in het ongewisse blijven omtrent wat hem wakker hield.

Ik krijg nog steeds heel veel de vraag of Florian nu eigenlijk al goed slaapt en daardoor realiseerde ik me dat ik er, behalve kort in zijn 12-maanden brief, nog nooit echt een update over geschreven had. Het tij begon te keren kort voor zijn verjaardag. Zoals ik al zei, deed Florian ook zijn dutjes bij ons op de arm en dus was het gevolg dat hij bij de onthaalmoeder helemaal niet sliep overdag. Plots veranderde dat. Hij begon overdag in zijn bedje te slapen bij de onthaalmoeder. Dat begon met een half uur, een uur maar dat was voor hem al een hele stap en voor ons een hele opluchting. Ik dacht, wat jij kan bij de onthaalmoeder dat kan jij thuis ook en dus begon ik hem overdag ook weer in zijn eigen bedje te stoppen (ik had dat maanden geleden daarvoor opgegeven). De eerste keer zonder succes maar de keren daarna wel met succes en dat was voor ons hele gezin al een hele opluchting. Want die dutjes overdag in onze armen zorgden natuurlijk voor heel wat beperkingen. In die tijd probeerde ik het ook een aantal keer ’s avond maar om één of andere reden lukte dat dan niet. Tot mijn man en ik een korte uitstap planden en Florian daardoor samen met zijn zus bij oma en opa moest gaan overnachten. Ik had afgesproken met oma dat ze mocht proberen om hem in zijn eigen bedje te laten slapen en als het niet zou lukken dat hij dan bij hen ging slapen. ’s Ochtends kregen we te horen dat hij, mits een paar keer wakker worden en een paar keer kort huilen, de ganse nacht in zijn eigen bed had geslapen. Met veel goede moed zijn we er thuis dan ook opnieuw aan begonnen om hem ’s avonds in zijn eigen bed te leggen. Het werd uiteindelijk de “laten huilen”-methode die het hem deed. De eerste avond had ik me voorgenomen hem niet langer dan 1 uur te laten huilen (vreselijk, ik weet het). Het duurde exact 55 minuten voor hij in slaap viel. Die nacht werd hij ook enkele keren wakker, huilde dan kort en sliep weer in. De tweede avond huilde hij een half uurtje en de dagen daarna werd dat huilen om in te slapen alsmaar korter en korter zodat hij op een week tijd bijna niet meer huilde als ik hem in bed legde. Ik had altijd gezegd dat ik de laten huilen-methode niet zou toepassen en ik ging het ook niet geprobeerd hebben zolang ik wist dat hij last had van iets. Ik had het ook niet blijven proberen als ik niet zo snel betering had gezien. Het was uiteraard nooit de bedoeling dat hij elke avond een uur zou moeten huilen en dan zo in slaap te vallen. Dat zou ik nooit over mijn hart gekregen hebben. Die eerste avond vond ik al een hel.

En op die manier belandde onze zoon kort voor zijn eerste verjaardag toch in zijn eigen bed waar hij nog steeds de meeste nachten goed slaapt. Ja, het gebeurt wel dat hij nog eens tussen ons in slaapt maar dan is dat omdat hij ziek is. En toch durf ik nog altijd niet heel hard roepen dat mijn zoon goed slaapt… Ik weet uit ervaring met Elisa dat het slaappatroon van baby’s en peuters (of zelfs van kleuters) nogal wisselend kan zijn. Ik ben al lang blij dat we al zover zijn met Florian want er was een periode dat ik dacht dat we hem echt nooit uit ons bed zouden krijgen!

Tags: , , , ,