Lieve Florian,

Vijf maanden ben je al, niet te geloven. Wat gaat de tijd snel en toch… Eergisteren nacht, toen je bijna de hele nacht huilde van de krampen en ik me drie maand terug in de tijd gekatapulteerd voelde, betrapte ik mezelf erop dat ik weer dacht “waren we maar al twee jaar verder”. Ik kan er nog altijd moeilijk mee om, om jou pijn te zien hebben en er niks aan te kunnen doen. We hadden nochtans twee hele goeie weken achter de rug waarin je meestal de vrolijkheid zelve was. Bovendien hebben we voorlopig een mooie nazomer en beginnende herfst en kunnen we volop genieten van wandelingen samen in Brugge. Ik hoop dat eergisteren geen aankondiging was van weer een periode van onzekerheid, dat het maar toevallig was dat je zoveel krampjes had. Want heel misschien heeft het wel te maken met de fruitpap waarmee ik gestart ben maar je eet dat zo graag dus hopelijk kan je het blijven eten. Of misschien had het te maken met het feit dat ik wat lakser ben geweest met het drinken van lactose vrije melk de afgelopen week… Maar zoals ik al zei, ik hoop gewoon dat het weer geen periode wordt, want ik kan dat eigenlijk niet meer aan denk ik.

Maar terug naar je vijfde levensmaand. Het was weer een maand vol afwisseling, laten we het zo maar zeggen… Aan het begin van de maand was je nogal humeurig en hangerig maar ik zal aan die twee weken niet teveel woorden meer vuil maken want na die periode ben je dan plotseling van de ene dag op de andere in een vrolijke baby veranderd. Ik merk dat je vooral bezig bent met het al tastend en proevend ontdekken van alles wat binnen handbereik komt. De laatste week vind je vooral gezichten leuk. Dat het nogal moeilijk is om een gezicht in je mond te steken dat heb je nog niet helemaal door maar dat komt wel.
Continue reading →

Tags: