bcbaff47997ca067e6ab6ca891286952

Lieve Florian,

Laten we maar meteen beginnen met het allergrootste cliché dat er bestaat maar wat gaat de tijd toch snel. Eind deze maand word jij namelijk al twee jaar. Twee jaar, kleine vriend, ik kan het haast niet geloven. Niet dat ik baby Florian mis. Iedereen die mij al een tijdje volgt weet namelijk dat ik mijn blog begonnen ben om jouw babytijd van me af te kunnen schrijven. De huilpartijen, de slapeloze nachten, de wanhoop van het niet weten wat het probleem was… Het is allemaal verleden tijd. Zoveel is duidelijk. Je bent in geen duizend jaar nog te vergelijken met de baby die je geweest bent. Als je niet ziek bent dan slaap je prima je nachten door in je eigen bed. Overdag ben je meestal de vrolijkheid zelve. Je bent een ondernemend klein kereltje geworden. Een kereltje dat zijn mama prima weet in te palmen. Mijn zoon. Ik had nooit gedacht dat ik zoveel van je ging kunnen houden. Ten eerste dacht ik dat mijn houden-van-potje al grotendeels was opgebruikt aan je papa en aan je grote zus en ten tweede zag ik het idee van een zoon te hebben toch niet helemaal zitten. Maar dat was allemaal voor jij er effectief was. Een zoon. Ja, dat gaat er bij momenten wilder aan toe dan dat ik het zou willen en ja, ik moet plots interesse hebben in graafmachines en treinen en eigenlijk in alles met wielen maar kijk eens aan: dat vind ik nog niet eens zo erg of moeilijk. Jouw enthousiasme werkt namelijk meer dan aanstekelijk. Je fascinatie voor de wereld die je aan het ontdekken bent. Ik vind het fantastisch. Je papa die een broodje aan het bakken is… Honderd keer per uur trek je mij mee naar de oven om te gaan kijken naar dat broodje. De kruiden die langzaam groeien in ons mini moestuintje, je kan niet naar buiten zonder te kijken hoe het ermee staat. Ja, ook deze leeftijd heeft zijn nadelen maar ik kan niet helpen dat ik heel vaak denk: kon hij maar zo klein blijven als nu. Jouw wereld is namelijk één en al onschuld. Jouw wereld is mama, papa en grote zus. Je oma en opa. De onthaalmoeder. En fascinatie voor al de rest. Ik hoef jouw gelukkig nog niet uit te leggen dat er mensen bestaan die anderen pijn doen. Kon het maar allemaal zo blijven… Meestal geniet ik er dus met volle teugen van, van deze periode met jou. Af en toe begint je eigen willetje de kop op te steken. De eerste ruzies met je zus zijn ondertussen al een feit. En een drietal weken geleden kon je plots ook aangeven dat je iets niet wil: door nee te zeggen en daarbij ook nog eens met je hoofd van nee te schudden. Kwestie van zeker te zijn dat we het begrepen hebben. Daarvoor kende je alleen maar ja en was alles goed voor jou.  Over de woorden ja en nee gesproken trouwens, die woordenschat van jou is toch nog steeds dat niet. Ik kan ze tellen op twee handen, de woorden die je kent en dan reken ik nog de woorden mee die eigenlijk geen woorden zijn. Jouw woordenschat bestaat voornamelijk uit verzamelnamen en geluiden. Kaaaa betekent eten en drinken, of het nu om een boterham of patatjes of een koek of water gaat: het is gewoon allemaal kaaaa. En zo heb je ook een verzamelnaam voor alles met wielen (boeme). Wat honden en katten betreft, spreek je in geluiden. Gelukkig weten wij welk geluid bij welk dier hoort want een echte wafwaf of miauw komt er toch ook niet uit. Laten we het houden op: met een beetje (veel) fantasie lijkt het er in de verte een (beetje) op. Voor de rest gaan we er niet meer over spreken, over dat spreken. Het komt wel… Laten we het daarbij houden, goed?
Er zijn nog zoveel dingen die ik over je zou kunnen schrijven, kleine eigenschappen die jou maken tot wie je bent. Maar het meeste van al hou ik van je hoog knuffelgehalte en van je empathie. Weet je nog die avond toen je zus aan het wenen was in de zetel en je papa en ik dat niet gemerkt hadden? Weet je nog dat je naar de keuken kwam en ons meetrok naar de living? Weet je nog toen ik verdrietig was en je me vastpakte en knuffelde? Ik hoop dat je die eigenschap nooit verliest, lieve vriend.

Ik hou van je, kleine man en binnen drie weken maken we er een groot feest van, afgesproken?

Je mama.

Tags: , , , ,