Lieve Florian,

Dertien maanden ben je vandaag. De baby is nu echt wel weg. Stilletjes aan zien we je meer en meer in een peuter veranderen. Het is ongelooflijk hoeveel nieuwe dingen je weer geleerd hebt de voorbije maand. Laten we beginnen met de grootste stap: je kunt stappen! Je was al een tijdje de aanzet aan het geven door bijvoorbeeld heel lang los rechtop te staan of door af en toe ministapjes tussen de zetel en de salontafel te zetten. Maar nu kun je het dus écht. Alleen jammer dat je het eerst bij de onthaalmoeder deed en niet thuis. Nu, ik moet dat kunnen stappen ook wel een beetje nuanceren. Ik weet nog dat je zus, toen ze met haar 18 maanden eindelijk vertrokken was, ook echt vertrokken was. Ze deed ganse wandelingen door het huis en was niet meer te stoppen. Jij, daarentegen, stapt nog voorzichtig een vijftal stappen met je armen voor je uitgestrekt kwestie van je evenwicht te bewaren en gaat daarna terug op je poep zitten. Eigenlijk kruip je nog steeds het liefste want dat gaat het snelst en je wandelwagentje, dat blijft een topper. Maar je hebt nog alle tijd om je techniek te verfijnen, kleine man, dus doe maar rustig aan.

Dansen. Dat behoort ondertussen ook tot één van jouw favoriete activiteiten. Alhoewel ik ook hier weer moet nuanceren: laten we het op en neer op je poep wippen op muziek noemen. Maar je bent zo grappig als je dat doet. Ook het praten begint wat meer op gang te komen. Je zegt duidelijk mama en het woord tata link je aan weggaan. Je doet niet liever dan in al onze kasten zitten en je probeert ons meer en meer op je eigen manier dingen duidelijk te maken. Maar dat luid roepen als je je eten niet snel genoeg krijgt, hoeft voor mij echt niet hoor, lieve zoon. Het is niet dat je al ooit zonder hebt gezeten, hé.

Je gaat nog steeds met plezier naar de onthaalmoeder en hebt er zelfs vriendjes gemaakt. Je slaapt (meestal) in je eigen bed. Je slaapt door. Het is echt onvoorstelbaar wat een ander kind jij geworden bent. Hadden ze het mij twee maanden geleden gezegd dan jij plots zo’n ommekeer zou maken, ik had het nooit geloofd.

Alleen je oorontstekingen blijven je momenteel plagen en zorgen voor soms hangerige dagen. Het zorgt er ook voor dat je bijna elke nacht neurofen nodig hebt om te kunnen slapen.

Maar blijf voor de rest maar verder doen zoals je nu bezig bent. Je bent een ongelooflijke knuffelbeer en dat vind ik echt fantastisch. Aan knuffels van jou geen gebrek. Ik vraag mij af of het binnen tien jaar ook nog zo zal zijn…

Je mama.

Tags: ,