Onze laatste dagen in België.

Hoe dichter we komen bij ons effectieve vertrek, hoe meer logistieke problemen ik ondervind. De laatste loodjes wegen het zwaarst, dat is waar, ik voel dat mijn hoofd nogal vol begint te zitten en dat ik daardoor moeilijker kan nadenken.

Morgen komt de verhuisfirma. Maar een internationale verhuis dat is geen gewone verhuis. Wij laten ook niet heel onze inboedel verschepen en dat maakt het uiteindelijk wel moeilijker. Sowieso moeten we onze elektronische apparatuur achterlaten wegens ander stroomnet en stopcontacten. Ons bed, laten we achter, wegens te groot en we weten niet in welk huis we gaan terecht komen dus misschien past het wel niet in onze nieuwe slaapkamer. Onze eettafel dan, had zijn beste jaren eigenlijk wel gehad en hebben we weg gedaan. Heel onze keukeninboedel laten we achter, want ja, dat schip is zes weken onderweg, tegen dat het bij ons is, hebben we het toch al nieuw moeten kopen. En zo kan ik nog even doorgaan. Zoals ik in mijn vorige post al zei, ik heb nog nooit in mijn leven zoveel spullen weg gegeven en weg gegooid.

Ik denk dat als we in de toekomst ooit nog eens een gewone verhuis doen, dat het een lachertje wordt. Én dat meen ik echt.

We hebben ondertussen een tijdelijk onderkomen toegewezen gekregen. Brooks Estates Apartments, zo heet het. Twee slaapkamers, twee badkamers, volledig bemeubeld en uitgerust met alles dat we nodig hebben. Ik ben content.

Doordat we vorige week uiteindelijk ons tijdelijk adres kregen, kon de zoektocht naar een school voor Elisa en Florian beginnen. Of nee, ik ben aan het liegen eigenlijk. Doordat we het adres wisten, wisten we ook naar welke school onze kinders zouden moeten gaan. Want dat is daar met school districten en al. “Ah gij woont dáár, dus gij gaat dáár naar school.” Zoiets.

Chestnut Hill Elementary, zo heet de school.  Een aparte blogpost over heel dat schoolgebeuren zal zeker nog volgen. Ik ben echt benieuwd. 

Onze poezen hebben gelukkig ook een onderkomen gevonden. We hebben daarstraks afscheid van ze genomen. Niet. Leuk. En daarmee is alles gezegd.

Het is de week van vele laatste keren. Mijn laatste keer in de Colruyt. Mijn laatste keer in ons bed. Mijn laatste keer de kinderen hier naar school brengen. MIjn laatste keer een babbeltje slaan bij de slager. Mijn laatste keer afspreken met vriendinnen. Mijn laatste keer knuffelen met de poezen. Mijn laatste keer in ons huis. Mijn laatste keer cappuccino drinken uit onze eigen espresso machine. Mijn laatste keer samen zijn met de familie. Mijn laatste blogpost die ik vanuit België schrijf. Vele laatste keren, of toch voorlopig laatste keren. Want ooit komen we natuurlijk terug.

Het goede nieuws is dat al die laatste keren straks plaats maken voor vele eerste keren. Het avontuur kan (bijna) beginnen.

Tags: ,

één week.

Over exact één week is het onze laatste volle dag op Belgische bodem. Op vrijdagochtend, 22 september, vertrekken wij ’s ochtends vroeg richting Zaventem. Ik zal het maar beseffen eens we op het vliegtuig zitten, denk ik, dat we dit écht doen. Want veel tijd om te denken, is er momenteel niet. Misschien best. Maar alles komt goed is mijn mantra van elke dag.

Hoe ver staan we al?

  • Ons huis staat te huur.
  • Ik ken de weg in het containerpark als mijn broekzak.
  • De internationale verhuis is sedert gisteren geregeld.
  • Onze tijdelijke meubelopslag is sedert gisteren geregeld.
  • Ik heb nog nooit in mijn leven zo veel beslissingen zo kort op elkaar genomen en ik heb nog nooit in mijn leven zoveel tegen mezelf gepraat als nu. Voor je denkt dat ik nu al gek aan het worden ben: nee, toch niet. Ik heb gemerkt dat ik sneller kan werken als ik bij elk ding dat ik in mijn handen neem, hardop zeg wat ermee moet gebeuren en het dan op de juiste hoop leg.
  • Ik heb nog nooit in mijn leven zo veel spullen weggegooid en weggegeven.
  • Mijn auto is verkocht.
  • Onze vlucht is geboekt en onze eerste nacht in Amerika brengen we door in een hotel dichtbij de luchthaven van Detroit.
  • We hebben een Amerikaanse bankrekening.
  • We hebben ons verdiept in de Amerikaanse ziekteverzekering en nu snappen we heel dat gedoe rond ziekteverzekeringen in Amerika al een klein, klein beetje. 

What’s next?

  • We hebben nog geen definitieve oplossing voor onze poezen. Ik kreeg eergisteren een offerte van $3800 om die twee mee te verhuizen. Dat gaan we dus niet doen. Ik ga ze missen, die twee.
  • We hebben nog geen tijdelijke woning in Amerika. Ze zijn nog aan het zoeken voor ons.
  • Ik heb nog geen idee naar welke school mijn kinders zullen gaan.
  • Ik weet nog niet wat ik ga doen met onze bureau, onze wasmachine, onze droogkast, onze zetels, onze frigo én onze fietsen. Er gaan al een aantal spullen naar een opslagruimte en daar zitten we al aan het maximum bedrag dat we per maand willen betalen voor die tijdelijke opslag. Nog meer laten bij stockeren is dus geen optie. Zomaar weggeven is ook geen optie. Maar wat als die spullen een struikelblok zijn voor toekomstige huurders? Wat doen we dan?

Maar alles komt goed. Daar ben ik van overtuigd.

En nu moet ik eigenlijk écht wel nog een beetje doordoen.

Tags: , ,

De toekomst. (En eindelijk gedaan met ons dubbelleven).

Er zat al een kleine hint in de laatste zin van mijn vorige post. Wie van onze toekomstplannen wist, zal er wel doorheen gekeken hebben. Wie nog van niks wist: niet.

Het zit zo:

Een maand of twee terug wisten we dat onze toekomst er plots helemaal anders zou kunnen uitzien. Maar het was nog onzeker en zo lang het onzeker was, wilde ik/ wilden wij ons nieuws nog niet al te veel aan de grote klok hangen. Maar nu is het eindelijk zover.

Gedaan met het dubbelleven.

In juli kreeg mijn man een schoon aanbod van de Amerikaanse entiteit van het bedrijf waarvoor hij werkt. Niet alleen voor zijn carrière maar ook financieel gezien een grote sprong vooruit. Ik had geen job en dus hakten we de knoop redelijk snel door: we zouden het expat avontuur aanvatten.

Nadat mijn man zijn contract getekend had, begonnen de onzekere weken. Het proces van de werkvisa was gestart maar dat was het dan ook. We moesten heel wat papierwerk doorlopen en daarna deed een immigration lawyer de rest. Afin, ik bespaar jullie de details van het proces want ik ken ze zelf niet allemaal. We wisten dat we voor alle voorwaarden van dat specifieke visa voldeden maar we wisten ook dat alles afhing van het finale visa interview in de Amerikaanse ambassade in Brussel.

Visa approved

We hadden een afspraak deze ochtend, om kwart voor negen, bij de ambassade. We waren gisterenavond al in Brussel geland. Kwestie van het zekere voor het onzekere te nemen en geen verkeersstress te moeten doormaken. We hadden zo al stress genoeg. En dus stonden we daar, een kwartier op voorhand aan de ambassade te wachten. Eerst moesten we wat security checks doorlopen. Daarna wachten. We hadden een nummertje en de wachtzaal zat bomvol. Dan naar een eerste loket waar we ontvangen werden door een typisch Belgische ambtenaar. Geen superstart en het deed mijn zenuwen geen deugd. Dan weer wachten. Het duurde lang. Wachten duurt altijd lang maar als je toekomst er vanaf hangt, duurt het precies nog langer. Dan, eindelijk, ons nummertje op het scherm. Naar een ander loket. Deze keer werden we ontvangen door een vriendelijke Amerikaan, die begon met: “I apologize for the waiting” en “you are applying for a L1 visa, this should be quick”. Je kon de stress bijna van onze schouders naar onze rug horen glijden en op de grond vallen. We hadden ons verwacht aan een kruisverhoor maar kregen heel eenvoudige vragen waarbij hij gewoon checkte of mijn man voldeed aan de voorwaarden voor het werkvisa. Er was zelfs tijd voor small talk en hij verexcuseerde zich nog een paar keer voor het wachten terwijl hij typwerk verrichte. En dan sprak hij uiteindelijke de verlossende woorden: “congratulations, you’re visa is approved”.

Op naar het expat leven dus.

Ze verwachten ons daar vlug, héél vlug, in Amerika. As in: eind-deze-maand-vlug. Als het hier dus even stil wordt: ik ben waarschijnlijk druk bezig!

En de blog?

Uiteraard heb ik hier ook al diep over nagedacht in al die onzekere weken. De blog blijft. Natuurlijk. Maar hij wordt minder anoniem, voor zover dat nog het geval was. Het zou fijn zijn, denk ik toch, voor familie en vrienden om hier te komen lezen hoe het daar met ons gaat.

En met daar bedoel ik: Midland, Michigan. Onze nieuwe toekomstige thuis.

IMG_1688

Tags: , , , ,

1 september 2017…

  • Ik bracht mijn twee kinders naar school. Geen tranen. Van beide kanten niet.
  • Ik zat een uur bij het ACV. Eerst in de wachtzaal en daarna bij de balie. Ik mag vanaf vandaag weer genieten van de Belgische sociale zekerheid. Lucky me.
  • Ik stopte bij de bakker voor sandwiches.
  • Ik deed mijn strijk.
  • Ik maakte een gezond slaatje.
  • Ik haalde mijn kinders van school voor hun middagpauze, thuis, bij werkloze mama. En ik vond dat eigenlijk wel plezant.
  • Ik bracht ze voor de tweede keer terug naar school. Weer geen tranen. Alleen een meer aarzelende Florian.
  • Ik maakte mijn trap schoon. Stofzuigde alle slaapkamers.
  • Ik zat buiten, in ’t zonneke en dronk een cappuccino.
  • Ik ging alweer naar school. Ik probeerde te zigzaggen, andere ouders te mijden. Ex-collega’s te mijden. In de mate van het mogelijke. Maar dat ging niet zo goed. Ik had zin om een sticker op mijn hoofd te kleven “neen, ik heb nog geen werk”. Dat ging het er misschien voor iedereen makkelijker op gemaakt hebben.
  • Ik ondervond voor het eerst in twee jaar het nadeel van te werken (gewerkt te hebben, moet het eigenlijk zijn) op de school van mijn eigen kinders.
  • Ik doe mijn best om niet alweer te gefrustreerd te zijn over het systeem van de tewerkstelling in het onderwijs.
  • Ik wacht wel op het nieuwe. Ik heb tijd. Misschien ziet de toekomst er binnenkort wel weer helemaal anders uit.
  • IMG_1684

Tags: ,

10 (tamelijk nutteloze) weetjes over Denemarken.

IMG_7656

Deense vlag.

  • In de supermarkt staan de melk en de eieren in de frigo. De bakboter daarentegen staat in de gewone (ongekoelde) rayon. Bij ons is het net tegenovergesteld. Ik heb geen flauw idee welke theorie hierachter zit.

Guf.

  • De witte topping die je hier op je ijsje krijgt, is geen slagroom maar een meringue-achtig toef die ze “Guf” noemen. Als je dat wenst kun je daarbovenop ook nog wat aardbeienconfituur krijgen. Klinkt raar maar is best lekker.
IMG_1677

Bluetooth logo.

  • Bluetooth is een letterlijke vertaling van de achternaam van de tweede koning van Denemarken, Harald Blåtand. Het logo bestaat uit zijn initialen, in Viking runenschrift. Dat is zo’n weetje dat je kunt gebruiken als het gesprek stilvalt. 
Viking museum in Jelling.

Viking museum in Jelling.

  • Verduistering… Daar doen ze hier niet aan mee. Ik weet niet hoe het zit in de gewone woonhuizen maar in de vakantiehuizen moet je het stellen met lamellen of andere lichtdoorlatende raamdecoratie. Van echt uitslapen is er dus geen sprake tenzij met je kussen op je hoofd.
Råbjerg Mile - duingebied in Skagen

Råbjerg Mile – duingebied in Skagen

  • Brood wordt niet standaard gesneden. Je kunt wel vragen om het te snijden. Ongesneden krijg je het mee in een papieren zak. Als je het laat snijden, stoppen ze het in een plastieken zak. En nee, ik heb geen idee waarom.
The house of music in Aalborg.

The house of music in Aalborg.

  • Grote flessen plat water zijn moeilijk te vinden in de supermarkt. En als je ze al vindt dan moet je het maar doen met het merk dat ze aanbieden. Het is dat of niks. Again: geen idee waarom.
Legoland in Billund.

Legoland in Billund.

  • Baby’s worden hier veel langer dan bij ons rondgereden in hun draagmand. Terwijl wij, van zodra ze deftig zitten, overschakelen naar een buggy, zitten ze hier gewoon rechtop in hun draagmand.
Vejle.

Vejle.

  • The Flying Tiger heet hier gewoon Tiger.
Palmstranden, Frederikshaven.

Palmstranden, Frederikshaven.

  • Supermarkten zijn hier allemaal open tot minstens 21u, soms zelfs tot 22u én dat 7 dagen op 7.
Jerup strand.

Jerup strand.

  • Het maakt niet uit waar je bent in Denemarken. Je bent altijd minstens binnen het uur bij een strand.

Tags: ,

Zomervakantie 2017.

De zomervakantie is alweer goed halfweg.

Niet te geloven.

De vakantie vliegt weer voorbij. Al ben ik eigenlijk wel content dat we al zover zijn want binnen een paar dagen start de vakantie voor ons pas écht en zijn we hier weg. Weg uit ons Belgenlandje.

Naar het fantastische weer dan toch?

Neen, helaas. Onze bestemming is opnieuw Denemarken, omdat we het daar vorig jaar zo naar onze zin hadden. En geluk hadden met het weer, dat ook. Ik vrees dat we het dit jaar met minder zullen moeten stellen. Nog een geluk dat ik geen zonneklopper ben. En niet graag zonnecrème smeer. Maar wat zonneschijn aan een blauwe hemel kan ik absoluut appreciëren. En het mag ook niet regenen. Ik word daar chagrijnig van. Work with me, weather.

IMG_1663

Ik ben één van die gelukkige mensen uit het onderwijs die mag genieten van twee volle maanden vakantie. Maar ge moogt dat gelukkig en genieten met een korreltje zout nemen. Een klein korreltje weliswaar.

Want je gaat toch niet klagen, zekers?

Ik ga mij het klagen onthouden. Klopt. Want niets kan op tegen het ochtendritme van de vakantie. Ik kan in mijn pyjama rondlopen tot de middag en niemand zal het gezien hebben. Ik kon met vriendinnen afspreken die ik al lang niet meer gezien had. Ik kon een moeder-zoon-dagje inlassen. We konden een weekendje-zonder-kinderen inlassen. Ik ontdekte een indoor-speeldorp waarin ik niet de neiging had om na een uur zo ver mogelijk weg te lopen en nooit meer terug te keren. Sterker nog, ik spendeerde er zelfs drie namiddagen in de voorbije twee weken. Ik heb het over Dinodorp, in Knesselare, in case you’re wondering. Ik kon rondslenteren in Brugge. Ik had weer eens tijd om te lezen. Én om te bloggen, mocht je het nog niet gemerkt hebben.

Dus zal ik niet klagen. Over hoe moeilijk het is om elke dag opnieuw twee kinders te entertainen. Over dat mijn man weinig thuis is en dat dagen lang kunnen duren. Over dat mijn huis geen half uur proper is. Of blijft. Neen, je hebt mij zopas niet horen klagen.

IMG_1662

Brugge: enkele (nieuwe) ontdekkingen.

Aangezien mijn laatste Brugge-mijn-tips blogpost dateert van twee jaar geleden, is het dringend tijd voor een update.

Brugge en zijn koffiebars.

De koffiebars in Brugge zijn (net als elders zeker?!) de laatste jaren als paddenstoelen uit de grond geschoten. Waar twee jaar geleden mijn vaste stek Vero Caffè was, laat ik mij nu meer leiden door het moment zelf. In I love coffee, in de Sint-Jacobsstraat, hebben ze erg lekkere Latte Macchiato’s én ondertussen ook een veel ruimer assortiment aan gebak dan voorheen. I love coffee is één van de “oudere” koffiebars van Brugge maar toch was het dus nog maar heel recent dat ik aangenaam verrast werd door deze bar. Iets verderop (en wat meer weg van de drukte ook) vind je Cafuné, een kleinere maar gezellige koffiebar. Mooi meegenomen is dat je er ook kan genieten van een kleine lunch als je daar toevallig rond dat tijdstip passeert. Nog een andere, ook meer recentere optie is koffiebar Adriaan, vlakbij de Stadsschouwburg. Deze koffiebar is gevestigd in een prachtig gerenoveerd pand. Je kunt er ook terecht voor een ontbijt en uiteraard is er ook een assortiment gebakjes, al zijn dit van die échte taartjes zoals je bij de bakker vindt en persoonlijk heb ik in een koffiebar liever een gevoel van homemade als het op taart aankomt. Brugge’s meest recentste aanwinst is Viva Sara, gevestigd in het Zilverpand. Het pand alleen al is écht de moeite om gewoon eens binnen te lopen al kun je hier natuurlijk niet spreken van kleine, gezellige koffiebar. Prijs-kwaliteit vind ik het ontbijt in Viva Sara zéker aan te raden, voor €15 heb je al een ruim ontbijt mét twee koffie’s inbegrepen in die prijs. Mijn man vroeg twee keer een cappuccino en zelfs dat was geen probleem.

I love coffee - bron: chase.be

I love coffee – bron: chase.be

Cafuné - bron: venuez.be

Cafuné – bron: venuez.be

Koffiebar Adriaan - bron: Tripadvisor

Koffiebar Adriaan – bron: Tripadvisor

Viva Sara - bron: viva Sara

Viva Sara – bron: viva Sara

Shoppen

Van de twee hoofdwinkelstraten in Brugge is de Noordzandstraat mijn favoriet. Over het algemeen vind je hier meer de winkels die niet tot een keten behoren. Eind 2015 vestigde Juttü zich in deze straat, een hippe place to be, zeker als je van Scandinavisch houdt. Een winkel waar ik graag eens binnenloop, niet steeds en zelfs zelden om iets te kopen maar gewoon voor de gezelligheid ervan. Bijna in één adem kan ik Sissy Boy opnoemen. Een winkel die wat gelijkaardig aanvoelt. Een goed jaar geleden opende deze keten een vestiging op de Markt en dan nog wel in het voormalige postkantoor. Maar om even terug te keren naar de Noordzandstraat dus, niet heel ver van Juttü is er onlangs een schattige maar vooral ook hippe kinderwinkel bij gekomen. Hoera daarvoor. Aan hippe kinderwinkels ontbreekt het nog wat in Brugge, als je Lunabloom niet meerekent tenminste. Funky Monkey doet wat zijn slogan belooft: pimp your lil’ chimp. Maar ook als het niet voor je eigen chimp is en je bent bijvoorbeeld op zoek naar een leuk geboortegeschenk, dan vind je hier vast en zeker wel iets. En dan wilde ik per sé ook nog eens De Toekan vermelden. Bruggelingen zullen direct weten over welke winkel ik het heb aangezien die winkel al eeuwen in Brugge bestaat. De Toekan herinnerde ik mij uit mijn tienerjaren als een échte hippiewinkel vol wierook en geitenwollensokken tot een collega me laatst wist te vertellen dat die winkel toch niet meer was wat hij lang is geweest. Een hippiewinkel dus. En effectief, De Toekan is ondertussen getransformeerd tot een cadeau-en-hebbedingetjes-winkeltje. Héél zeker leuk om eens binnen te springen en rond te snuisteren dus. Voor de fashion queens onder jullie, neem zeker de moeite om de Langestraat een eind in te lopen want daar vind je Lilola. Breng zeker ook je creditkaart mee. Of als je het toch liever wat low budget houdt, dan kun je ook hun mega outlet’s afwachten (gewoon hun website in de gaten houden voor de data). Begin juni kocht ik er 5 stuks voor € 150 en dat is echt wel een koopje als je rekent dat in Lilola € 150 ook al een normale prijs is voor één stuk.

Funky Monkey - bron: instagom.com

Funky Monkey – bron: instagom.com

Lilola - bron: http://west-vlaanderen.goestingmagazine.be

Lilola – bron: http://west-vlaanderen.goestingmagazine.be

Eten

We hebben allemaal wel eens zin in frietjes en iedereen kent de frituur om de hoek. Maar als je dan toch in Brugge bent én zin hebt in een frietje, doe dan eens iets anders dan anders, ga voor de “betere” friet, ga naar The Potato Bar. Je kunt er heerlijke frietjes eten, kiezen tussen een aantal originele toppings én daarnaast is er nog een ruime keuze aan huisgemaakte kroketten. Zo kun je bijvoorbeeld vullingen als stoofvlees of balletjes in tomatensaus. Een leuk én lekker concept, mij zien ze er zeker nog terug.

The Potato Bar - bron: pocketresto.be

The Potato Bar – bron: pocketresto.be

Parkeren

Ik heb het al eens gezegd en ik blijf het zeggen: parkeer je aan het station als je naar Brugge komt! Als ik zelf op citytrip ga, verschiet ik mij altijd een bult hoeveel je betaalt om gewoon je auto een dag kwijt te kunnen. Aan het station van Brugge, heb je een mooie, grote, deftige parking én je betaalt € 3,50 om er een ganse dag te parkeren. En nee, je moet niet ellenlang wandelen om van het station naar het centrum te geraken, in een kwartier lukt dat al. Of als je geen zin hebt om te stappen, kun je ook gewoon gebruik maken van de gratis busdienst.

Tags: , , , , , , , , , , ,

Boekentips voor de zomer… en ook nog een serie (in geval van slecht weer).

Verblijdt u want gij zijt getuige van twee primeurs momenteel: één, lavieenmama schrijft ook nog eens iets (akkoord, technisch gezien is dat geen primeur maar kom, je begrijpt wel wat ik bedoel) én twee, lavieenmama smijt ook eens wat boekentips op het wereldwijde web.

Boekentips, tot nu toe hebben ze nooit een onderdeel uitgemaakt van deze blog. Het ultieme bewijs: ik heb er zelfs geen specifieke categorie voor. Tot nu dus… De reden ervoor is niet dat ik geen lezer ben, integendeel, de reden is dat sedert Florian’s geboorte (en dus ook ongeveer de opstart van deze blog) ik daar gewoon geen tijd voor had. Correctie: weinig tijd en weinig zin, dat ook. Als ik in de afgelopen jaren aan drie boeken per jaar zal gezeten hebben dan zal het veel geweest zijn. Maar kijk, tijden veranderen en kleine kinders worden groter en dat geeft al eens wat meer ademruimte. En bovendien is het zomervakantie, de ideale periode dus om weer aan het lezen te slaan.

En dat ik nu toevallig in de voorbije maand drie boeken las, waar ik dolenthousiast over ben, dat vraagt dus gewoon om een blogbericht. Niet?!

Boekentip 1: Wat ik nooit eerder heb gezegd, Celeste Ng.

Echte boekenverslinderaars zullen dit boek ongetwijfeld al gelezen hebben want in 2014 werd dit “het boek van het jaar” volgens Amazon, werd het al een New York Times bestseller én won het ook nog een aantal andere awards. Dat ik dus hopeloos achteraan hink in de rij van in het mee zijn met wat in is op de boekenmarkt is hier alweer mee bewezen. In mijn zoektocht naar een goed zomerboek (jaja, soms doe ik eerst een grondige research voor ik aan een boek begin) las ik ergens de zinnen waarmee dit boek begint: Lydia is dood. Maar dat weten ze nog niet. Op 3 mei 1977, om halfzeven ’s ochtends, weet niemand iets behalve dit onbeduidende feit: Lydia is te laat voor het ontbijt… 

wat-ik-nooit-eerder-gezegd-heb-celeste-ng

Ik was direct verkocht. Het boek vertelt het verhaal van een Chinees-Amerikaanse familie rond de jaren ’70. Mama is Amerikaanse, papa is Chinees. Ze hebben drie kinderen en het boek begint dus met het feit dat de middelste van de drie, Lydia, dood is. Lydia, de dochter die door haar ouders op handen werd gedragen, heeft zelfmoord gepleegd. Het boek gaat niet alleen over wat haar drijfveer was om een einde aan haar leven te maken maar gaat over àlle gezinsleden. Hoe ze geworden zijn wie ze zijn. Wat ze denken en voelen. En vooral: alles wat ze niet uitspreken. Hoe alles fout kan lopen als je niet voldoende met elkaar communiceert. Een boek dat sterk inspeelt op karakters. Ik hou er wel van.

Nog voor ik het boek helemaal had uitgelezen, had ik al beslist dat ik nog een boek van deze schrijfster wilde lezen. En dat heb ik niet zoveel, dat ik absoluut iets van eenzelfde auteur wil lezen. Helaas kwam ik al snel tot de conclusie dat dit het eerste en voorlopig nog enige boek van deze schrijfster is. Maar er is hoop want in september komt haar tweede boek uit.

Boekentip 2: Wat jij niet ziet, Sarah Pinborough.

Met dit boek ben ik dan wel weer mee. Ik vond het bij de aanraders in de Standaard Boekhandel twee weken geleden. De korte samenvatting sprak mij aan en ik besloot mijn kansen erop te wagen.

Louise is een alleenstaande moeder. Tijdens een zeldzaam avondje uit ontmoet ze een man en valt als een blok voor hem. De maandag erop ontmoet ze haar nieuwe baas, David. De man uit het café, die getrouwd blijkt te zijn, en die zegt een fout te hebben begaan. Dan ontmoet Louise Adele, de vrouw van David. De twee raken bevriend en Louise leert een heel andere kant van David kennen. Er lijkt iets goed mis in hun huwelijk. Louise wil weten wat…

9200000076294591

Het boek wordt omschreven als een heuse pageturner én dat was het voor mij ook echt. Het was al eventjes geleden dat ik zo meegesleurd werd in een boek en ik heb het dan ook in een sneltempo uitgelezen gewoon omdat ik wilde weten hoe het boek eindigde. Want het einde van het boek, daar is nogal wat om te doen. Als je reviews naleest, bots je op voor- en tegenstanders. Sommigen vinden het maar niks anderen vinden het super. In elk geval, het einde is op zijn minst verrassend en allesbehalve voorspelbaar te noemen. Ik kan alleen maar zeggen dat het voor mij wel werkte, dit boek. Als je houdt van een tikkeltje Stephen-King-gehalte in een boek dan ga je dit boek vast en zeker kunnen smaken!

Boekentip 3: Het verhaal van de dienstmaagd, Margaret Atwood.

Een boek dat ik nooit maar dan ook nooit zou uitkiezen als leesvoer als ik het ergens in een boekhandel vond. De titel alleen al. Het was pas na het zien van de serie, The Handmaid’s Tale, gebasseerd op het boek, dat ik snakte naar méér.

1001004006216424

Dit verhaal speelt zich af in een nabije toekomst. Een toekomst waarin bijna alle vrouwen én mannen onvruchtbaar zijn geworden. Wat vroeger de Verenigde Staten waren, is nu de Republiek Gilead geworden, waar de vrouw geheel ondergeschikt is aan de man. Alle bestaande rechten en vrijheden werden afgeschaft en de nieuwe machthebbers, volgen de letter van de bijbel volgens het boek Genesis. De vrouwen die nog vruchtbaar zijn, zijn dienstmaagden geworden. Ze zijn belangrijk voor de maatschappij maar leven eigenlijk in totale gevangschap. Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van zo’n dienstmaagd “Vanfred”. Zij woont in bij een bevelhebber en zijn vrouw. Haar enige functie is voor hen een kind te krijgen.

Als nu Rachel zag, dat zij Jakob niet baarde, zo benijdde Rachel haar zuster; en zij zeide tot Jakob: Geef mij kinderen! of indien niet, zo ben ik dood.

Toen ontstak Jakobs toorn tegen Rachel, en hij zeide: Ben ik dan in plaats van God, Die de vrucht des buiks van u geweerd heeft?

En zij zeide: Zie, daar is mijn dienstmaagd Bilha, ga tot haar in; dat zij op mijn knieën bare, en ik ook uit haar gebouwd worde.

Zo gaf zij hem haar dienstmaagd Bilha tot een vrouw; en Jakob ging tot haar in.

En Bilha werd zwanger, en baarde Jakob een zoon.

Moa gow zeg.

Doordat ik eerst de serie zag (in het Engels) en dan pas het boek las (in het Nederlands) moest ik even wennen aan een paar vertalingen. Er zijn er een paar typische uitspraken, voorgeschreven gesprekken eigenlijk, die vaak gevoerd worden tussen de verschillende personages. Zo is de traditionele groet in Gilead “blessed be the fruit” en antwoord het andere personage steevast “may the Lord open”, dat wordt dan in het boek “gezegend zij de vrucht” en “moge de Here openen”. Ik vind het schooner klinken in het Engels. Ook de naam van het hoofdpersonage Vanfred (letterlijk: de dienstmaagd van Fred) vind ik mooier in het Engels: Offred. Maar dat zijn details, uiteraard en ik denk dat ze minder storen als je eerst het boek leest.

Nog een leuk weetje: dit boek werd geschreven in 1985 en is nu opnieuw een beststeller dankzij de serie.

Tip 4: serie The Handmaid’s Tale (of had je iets anders verwacht?)

Ik heb al veel serie’s gezien. Veel goede serie’s maar deze serie, dat was nog eens van een ander niveau. Niet alleen het verhaal maar ook de acteerprestaties van het hoofdpersonage, Offred, gespeeld door Elisabeth Moss (zij speelde onder andere al in Mad Men en Girl, Interrupted), zijn meesterlijk. Ik ben niet de persoon die vaak het verschil ziet tussen goede acteerprestaties en fantastische acteerprestaties maar deze keer wél. Aangezien Offred in een wereld is terechtgekomen waar gevoelens niet meer mogen meespelen, zit het soms in de kleine gezichtsuitdrukkingen én net dat vind ik zo fantastisch aan deze actrice, she nailed it! Laat zeker de trailer eens spelen, die zegt meer dan alle woorden die ik hier kan schrijven:

Tags: , , , , , , , ,

En de winnaar is…

Op geheel professionele wijze werd deze namiddag de winnaar van de hoesjes-winactie door een onschuldige kinderhand gekozen:

IMG_1288 IMG_1289 IMG_1290

Van enige medewerking om de winnaar goed zichtbaar omhoog te houden, was geen sprake… Maar het is Lien geworden! Proficiat, Lien. Je mag een mailtje van me verwachten.

Winactie: hoesjes en meer!

Gsm-hoesjes… Het heeft mij nooit veel gezegd. Wegens “ik heb toch een handtas dus dat is niet nodig”. Tot die keer, anderhalf jaar geleden, dat ik in mijn handtas taste om mijn huissleutels uit te halen en mijn gsm besloot om samen met mijn sleutels mee uit mijn handtas te springen… En die natuurlijk op het scherm op de stoep belandde. Een duur grapje zoiets. Ik heb lang een reserve-gsm gebruikt maar voor afgelopen kerst kreeg ik dan uiteindelijk een nieuw exemplaar en nog geen twee weken later had ik er een hoesje bij gekocht! Je kent dat verhaal wel, van die ezel die zijn kop geen twee keer tegen dezelfde steen stoot…

IMG_1189

En ik heb fantastisch nieuws! Voor de vrouwen onder jullie die ook denken dat het bezitten van een handtas voldoende is om je gsm te beschermen. Maar ook voor de mannen natuurlijk, die sowieso niet in het bezit zijn van een handtas (of dat denk ik toch). Ik mag zowaar 40 euro shoptegoed bij hoesjes-outlet weggeven!

La vie en mama’s eerste winactie dus! Wat tromgeroffel is hier wel op zijn plaats! Ben je in het bezit bent van een iPhone (en ja, zelfs een iPhone 7), Samsung Galaxy of Huawei? Of ken je iemand die zo’n toestel heeft en ben je nog op zoek naar een leuk cadeau? Dan vind je op de website van hoesjes-outlet een méér dan ruim aanbod.

Er zijn hoesjes in alle soorten, vormen en kleuren te vinden, ik zou het wel weten…

Je vindt er trouwens niet alleen hoesjes maar ook tal van andere accessoires, zoals deze armband bijvoorbeeld, voor de sportievelingen onder jullie.

ip6ac001_1

Of je neemt het gewoon allemaal, want met 40 euro shoptegoed kun je wel al een beetje zotjes doen…

Wat moet je doen?

Laat gewoon in een comment hieronder weten dat je deelneemt. Ge moogt er altijd bijzetten welk hoesje of accessoire je zou kiezen maar ge moet niet! Het leven is zo al ingewikkeld genoeg! Op 29 maart maak ik de winnaar bekend! Succes!

Tags: , , , , , ,

Load more