Brugge: enkele (nieuwe) ontdekkingen.

Aangezien mijn laatste Brugge-mijn-tips blogpost dateert van twee jaar geleden, is het dringend tijd voor een update.

Brugge en zijn koffiebars.

De koffiebars in Brugge zijn (net als elders zeker?!) de laatste jaren als paddenstoelen uit de grond geschoten. Waar twee jaar geleden mijn vaste stek Vero Caffè was, laat ik mij nu meer leiden door het moment zelf. In I love coffee, in de Sint-Jacobsstraat, hebben ze erg lekkere Latte Macchiato’s én ondertussen ook een veel ruimer assortiment aan gebak dan voorheen. I love coffee is één van de “oudere” koffiebars van Brugge maar toch was het dus nog maar heel recent dat ik aangenaam verrast werd door deze bar. Iets verderop (en wat meer weg van de drukte ook) vind je Cafuné, een kleinere maar gezellige koffiebar. Mooi meegenomen is dat je er ook kan genieten van een kleine lunch als je daar toevallig rond dat tijdstip passeert. Nog een andere, ook meer recentere optie is koffiebar Adriaan, vlakbij de Stadsschouwburg. Deze koffiebar is gevestigd in een prachtig gerenoveerd pand. Je kunt er ook terecht voor een ontbijt en uiteraard is er ook een assortiment gebakjes, al zijn dit van die échte taartjes zoals je bij de bakker vindt en persoonlijk heb ik in een koffiebar liever een gevoel van homemade als het op taart aankomt. Brugge’s meest recentste aanwinst is Viva Sara, gevestigd in het Zilverpand. Het pand alleen al is écht de moeite om gewoon eens binnen te lopen al kun je hier natuurlijk niet spreken van kleine, gezellige koffiebar. Prijs-kwaliteit vind ik het ontbijt in Viva Sara zéker aan te raden, voor €15 heb je al een ruim ontbijt mét twee koffie’s inbegrepen in die prijs. Mijn man vroeg twee keer een cappuccino en zelfs dat was geen probleem.

I love coffee - bron: chase.be

I love coffee – bron: chase.be

Cafuné - bron: venuez.be

Cafuné – bron: venuez.be

Koffiebar Adriaan - bron: Tripadvisor

Koffiebar Adriaan – bron: Tripadvisor

Viva Sara - bron: viva Sara

Viva Sara – bron: viva Sara

Shoppen

Van de twee hoofdwinkelstraten in Brugge is de Noordzandstraat mijn favoriet. Over het algemeen vind je hier meer de winkels die niet tot een keten behoren. Eind 2015 vestigde Juttü zich in deze straat, een hippe place to be, zeker als je van Scandinavisch houdt. Een winkel waar ik graag eens binnenloop, niet steeds en zelfs zelden om iets te kopen maar gewoon voor de gezelligheid ervan. Bijna in één adem kan ik Sissy Boy opnoemen. Een winkel die wat gelijkaardig aanvoelt. Een goed jaar geleden opende deze keten een vestiging op de Markt en dan nog wel in het voormalige postkantoor. Maar om even terug te keren naar de Noordzandstraat dus, niet heel ver van Juttü is er onlangs een schattige maar vooral ook hippe kinderwinkel bij gekomen. Hoera daarvoor. Aan hippe kinderwinkels ontbreekt het nog wat in Brugge, als je Lunabloom niet meerekent tenminste. Funky Monkey doet wat zijn slogan belooft: pimp your lil’ chimp. Maar ook als het niet voor je eigen chimp is en je bent bijvoorbeeld op zoek naar een leuk geboortegeschenk, dan vind je hier vast en zeker wel iets. En dan wilde ik per sé ook nog eens De Toekan vermelden. Bruggelingen zullen direct weten over welke winkel ik het heb aangezien die winkel al eeuwen in Brugge bestaat. De Toekan herinnerde ik mij uit mijn tienerjaren als een échte hippiewinkel vol wierook en geitenwollensokken tot een collega me laatst wist te vertellen dat die winkel toch niet meer was wat hij lang is geweest. Een hippiewinkel dus. En effectief, De Toekan is ondertussen getransformeerd tot een cadeau-en-hebbedingetjes-winkeltje. Héél zeker leuk om eens binnen te springen en rond te snuisteren dus. Voor de fashion queens onder jullie, neem zeker de moeite om de Langestraat een eind in te lopen want daar vind je Lilola. Breng zeker ook je creditkaart mee. Of als je het toch liever wat low budget houdt, dan kun je ook hun mega outlet’s afwachten (gewoon hun website in de gaten houden voor de data). Begin juni kocht ik er 5 stuks voor € 150 en dat is echt wel een koopje als je rekent dat in Lilola € 150 ook al een normale prijs is voor één stuk.

Funky Monkey - bron: instagom.com

Funky Monkey – bron: instagom.com

Lilola - bron: http://west-vlaanderen.goestingmagazine.be

Lilola – bron: http://west-vlaanderen.goestingmagazine.be

Eten

We hebben allemaal wel eens zin in frietjes en iedereen kent de frituur om de hoek. Maar als je dan toch in Brugge bent én zin hebt in een frietje, doe dan eens iets anders dan anders, ga voor de “betere” friet, ga naar The Potato Bar. Je kunt er heerlijke frietjes eten, kiezen tussen een aantal originele toppings én daarnaast is er nog een ruime keuze aan huisgemaakte kroketten. Zo kun je bijvoorbeeld vullingen als stoofvlees of balletjes in tomatensaus. Een leuk én lekker concept, mij zien ze er zeker nog terug.

The Potato Bar - bron: pocketresto.be

The Potato Bar – bron: pocketresto.be

Parkeren

Ik heb het al eens gezegd en ik blijf het zeggen: parkeer je aan het station als je naar Brugge komt! Als ik zelf op citytrip ga, verschiet ik mij altijd een bult hoeveel je betaalt om gewoon je auto een dag kwijt te kunnen. Aan het station van Brugge, heb je een mooie, grote, deftige parking én je betaalt € 3,50 om er een ganse dag te parkeren. En nee, je moet niet ellenlang wandelen om van het station naar het centrum te geraken, in een kwartier lukt dat al. Of als je geen zin hebt om te stappen, kun je ook gewoon gebruik maken van de gratis busdienst.

Tags: , , , , , , , , , , ,

Boekentips voor de zomer… en ook nog een serie (in geval van slecht weer).

Verblijdt u want gij zijt getuige van twee primeurs momenteel: één, lavieenmama schrijft ook nog eens iets (akkoord, technisch gezien is dat geen primeur maar kom, je begrijpt wel wat ik bedoel) én twee, lavieenmama smijt ook eens wat boekentips op het wereldwijde web.

Boekentips, tot nu toe hebben ze nooit een onderdeel uitgemaakt van deze blog. Het ultieme bewijs: ik heb er zelfs geen specifieke categorie voor. Tot nu dus… De reden ervoor is niet dat ik geen lezer ben, integendeel, de reden is dat sedert Florian’s geboorte (en dus ook ongeveer de opstart van deze blog) ik daar gewoon geen tijd voor had. Correctie: weinig tijd en weinig zin, dat ook. Als ik in de afgelopen jaren aan drie boeken per jaar zal gezeten hebben dan zal het veel geweest zijn. Maar kijk, tijden veranderen en kleine kinders worden groter en dat geeft al eens wat meer ademruimte. En bovendien is het zomervakantie, de ideale periode dus om weer aan het lezen te slaan.

En dat ik nu toevallig in de voorbije maand drie boeken las, waar ik dolenthousiast over ben, dat vraagt dus gewoon om een blogbericht. Niet?!

Boekentip 1: Wat ik nooit eerder heb gezegd, Celeste Ng.

Echte boekenverslinderaars zullen dit boek ongetwijfeld al gelezen hebben want in 2014 werd dit “het boek van het jaar” volgens Amazon, werd het al een New York Times bestseller én won het ook nog een aantal andere awards. Dat ik dus hopeloos achteraan hink in de rij van in het mee zijn met wat in is op de boekenmarkt is hier alweer mee bewezen. In mijn zoektocht naar een goed zomerboek (jaja, soms doe ik eerst een grondige research voor ik aan een boek begin) las ik ergens de zinnen waarmee dit boek begint: Lydia is dood. Maar dat weten ze nog niet. Op 3 mei 1977, om halfzeven ’s ochtends, weet niemand iets behalve dit onbeduidende feit: Lydia is te laat voor het ontbijt… 

wat-ik-nooit-eerder-gezegd-heb-celeste-ng

Ik was direct verkocht. Het boek vertelt het verhaal van een Chinees-Amerikaanse familie rond de jaren ’70. Mama is Amerikaanse, papa is Chinees. Ze hebben drie kinderen en het boek begint dus met het feit dat de middelste van de drie, Lydia, dood is. Lydia, de dochter die door haar ouders op handen werd gedragen, heeft zelfmoord gepleegd. Het boek gaat niet alleen over wat haar drijfveer was om een einde aan haar leven te maken maar gaat over àlle gezinsleden. Hoe ze geworden zijn wie ze zijn. Wat ze denken en voelen. En vooral: alles wat ze niet uitspreken. Hoe alles fout kan lopen als je niet voldoende met elkaar communiceert. Een boek dat sterk inspeelt op karakters. Ik hou er wel van.

Nog voor ik het boek helemaal had uitgelezen, had ik al beslist dat ik nog een boek van deze schrijfster wilde lezen. En dat heb ik niet zoveel, dat ik absoluut iets van eenzelfde auteur wil lezen. Helaas kwam ik al snel tot de conclusie dat dit het eerste en voorlopig nog enige boek van deze schrijfster is. Maar er is hoop want in september komt haar tweede boek uit.

Boekentip 2: Wat jij niet ziet, Sarah Pinborough.

Met dit boek ben ik dan wel weer mee. Ik vond het bij de aanraders in de Standaard Boekhandel twee weken geleden. De korte samenvatting sprak mij aan en ik besloot mijn kansen erop te wagen.

Louise is een alleenstaande moeder. Tijdens een zeldzaam avondje uit ontmoet ze een man en valt als een blok voor hem. De maandag erop ontmoet ze haar nieuwe baas, David. De man uit het café, die getrouwd blijkt te zijn, en die zegt een fout te hebben begaan. Dan ontmoet Louise Adele, de vrouw van David. De twee raken bevriend en Louise leert een heel andere kant van David kennen. Er lijkt iets goed mis in hun huwelijk. Louise wil weten wat…

9200000076294591

Het boek wordt omschreven als een heuse pageturner én dat was het voor mij ook echt. Het was al eventjes geleden dat ik zo meegesleurd werd in een boek en ik heb het dan ook in een sneltempo uitgelezen gewoon omdat ik wilde weten hoe het boek eindigde. Want het einde van het boek, daar is nogal wat om te doen. Als je reviews naleest, bots je op voor- en tegenstanders. Sommigen vinden het maar niks anderen vinden het super. In elk geval, het einde is op zijn minst verrassend en allesbehalve voorspelbaar te noemen. Ik kan alleen maar zeggen dat het voor mij wel werkte, dit boek. Als je houdt van een tikkeltje Stephen-King-gehalte in een boek dan ga je dit boek vast en zeker kunnen smaken!

Boekentip 3: Het verhaal van de dienstmaagd, Margaret Atwood.

Een boek dat ik nooit maar dan ook nooit zou uitkiezen als leesvoer als ik het ergens in een boekhandel vond. De titel alleen al. Het was pas na het zien van de serie, The Handmaid’s Tale, gebasseerd op het boek, dat ik snakte naar méér.

1001004006216424

Dit verhaal speelt zich af in een nabije toekomst. Een toekomst waarin bijna alle vrouwen én mannen onvruchtbaar zijn geworden. Wat vroeger de Verenigde Staten waren, is nu de Republiek Gilead geworden, waar de vrouw geheel ondergeschikt is aan de man. Alle bestaande rechten en vrijheden werden afgeschaft en de nieuwe machthebbers, volgen de letter van de bijbel volgens het boek Genesis. De vrouwen die nog vruchtbaar zijn, zijn dienstmaagden geworden. Ze zijn belangrijk voor de maatschappij maar leven eigenlijk in totale gevangschap. Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van zo’n dienstmaagd “Vanfred”. Zij woont in bij een bevelhebber en zijn vrouw. Haar enige functie is voor hen een kind te krijgen.

Als nu Rachel zag, dat zij Jakob niet baarde, zo benijdde Rachel haar zuster; en zij zeide tot Jakob: Geef mij kinderen! of indien niet, zo ben ik dood.

Toen ontstak Jakobs toorn tegen Rachel, en hij zeide: Ben ik dan in plaats van God, Die de vrucht des buiks van u geweerd heeft?

En zij zeide: Zie, daar is mijn dienstmaagd Bilha, ga tot haar in; dat zij op mijn knieën bare, en ik ook uit haar gebouwd worde.

Zo gaf zij hem haar dienstmaagd Bilha tot een vrouw; en Jakob ging tot haar in.

En Bilha werd zwanger, en baarde Jakob een zoon.

Moa gow zeg.

Doordat ik eerst de serie zag (in het Engels) en dan pas het boek las (in het Nederlands) moest ik even wennen aan een paar vertalingen. Er zijn er een paar typische uitspraken, voorgeschreven gesprekken eigenlijk, die vaak gevoerd worden tussen de verschillende personages. Zo is de traditionele groet in Gilead “blessed be the fruit” en antwoord het andere personage steevast “may the Lord open”, dat wordt dan in het boek “gezegend zij de vrucht” en “moge de Here openen”. Ik vind het schooner klinken in het Engels. Ook de naam van het hoofdpersonage Vanfred (letterlijk: de dienstmaagd van Fred) vind ik mooier in het Engels: Offred. Maar dat zijn details, uiteraard en ik denk dat ze minder storen als je eerst het boek leest.

Nog een leuk weetje: dit boek werd geschreven in 1985 en is nu opnieuw een beststeller dankzij de serie.

Tip 4: serie The Handmaid’s Tale (of had je iets anders verwacht?)

Ik heb al veel serie’s gezien. Veel goede serie’s maar deze serie, dat was nog eens van een ander niveau. Niet alleen het verhaal maar ook de acteerprestaties van het hoofdpersonage, Offred, gespeeld door Elisabeth Moss (zij speelde onder andere al in Mad Men en Girl, Interrupted), zijn meesterlijk. Ik ben niet de persoon die vaak het verschil ziet tussen goede acteerprestaties en fantastische acteerprestaties maar deze keer wél. Aangezien Offred in een wereld is terechtgekomen waar gevoelens niet meer mogen meespelen, zit het soms in de kleine gezichtsuitdrukkingen én net dat vind ik zo fantastisch aan deze actrice, she nailed it! Laat zeker de trailer eens spelen, die zegt meer dan alle woorden die ik hier kan schrijven:

Tags: , , , , , , , ,

En de winnaar is…

Op geheel professionele wijze werd deze namiddag de winnaar van de hoesjes-winactie door een onschuldige kinderhand gekozen:

IMG_1288 IMG_1289 IMG_1290

Van enige medewerking om de winnaar goed zichtbaar omhoog te houden, was geen sprake… Maar het is Lien geworden! Proficiat, Lien. Je mag een mailtje van me verwachten.

Winactie: hoesjes en meer!

Gsm-hoesjes… Het heeft mij nooit veel gezegd. Wegens “ik heb toch een handtas dus dat is niet nodig”. Tot die keer, anderhalf jaar geleden, dat ik in mijn handtas taste om mijn huissleutels uit te halen en mijn gsm besloot om samen met mijn sleutels mee uit mijn handtas te springen… En die natuurlijk op het scherm op de stoep belandde. Een duur grapje zoiets. Ik heb lang een reserve-gsm gebruikt maar voor afgelopen kerst kreeg ik dan uiteindelijk een nieuw exemplaar en nog geen twee weken later had ik er een hoesje bij gekocht! Je kent dat verhaal wel, van die ezel die zijn kop geen twee keer tegen dezelfde steen stoot…

IMG_1189

En ik heb fantastisch nieuws! Voor de vrouwen onder jullie die ook denken dat het bezitten van een handtas voldoende is om je gsm te beschermen. Maar ook voor de mannen natuurlijk, die sowieso niet in het bezit zijn van een handtas (of dat denk ik toch). Ik mag zowaar 40 euro shoptegoed bij hoesjes-outlet weggeven!

La vie en mama’s eerste winactie dus! Wat tromgeroffel is hier wel op zijn plaats! Ben je in het bezit bent van een iPhone (en ja, zelfs een iPhone 7), Samsung Galaxy of Huawei? Of ken je iemand die zo’n toestel heeft en ben je nog op zoek naar een leuk cadeau? Dan vind je op de website van hoesjes-outlet een méér dan ruim aanbod.

Er zijn hoesjes in alle soorten, vormen en kleuren te vinden, ik zou het wel weten…

Je vindt er trouwens niet alleen hoesjes maar ook tal van andere accessoires, zoals deze armband bijvoorbeeld, voor de sportievelingen onder jullie.

ip6ac001_1

Of je neemt het gewoon allemaal, want met 40 euro shoptegoed kun je wel al een beetje zotjes doen…

Wat moet je doen?

Laat gewoon in een comment hieronder weten dat je deelneemt. Ge moogt er altijd bijzetten welk hoesje of accessoire je zou kiezen maar ge moet niet! Het leven is zo al ingewikkeld genoeg! Op 29 maart maak ik de winnaar bekend! Succes!

Tags: , , , , , ,

Ze worden zo snel groot, meneer!

Mijn kinders. Ik weet het niet. Als ik hen bezig zie dan lijkt het wel alsof ik de afgelopen weken op reis ben geweest en nu thuiskom en denk: “wat zijn die twee veranderd zeg!”. Maar in werkelijkheid stond ik er gewoon op te kijken.

Florian, 34 maanden.

Na de herfstvakantie mocht hij naar school, mijn zoon. Hij was niet proper en zijn woordenschat ging niet veel verder dan een tiental bestaande woorden en dan nog enkele termen die hij zelf verzonnen had. Ik hoor het mij nog zeggen tegen zijn juf: “als hij ‘kaaa’ zegt dan wil hij gewoon water en met ‘gaga’ bedoelt hij zijn zus”. We zijn vier maanden verder en mijn zoon zijn woordenschat is onvoorstelbaar uitgebreid. Ja, hij heeft nog wat schade in te halen op leeftijdsgenoten maar ik kan er zo van genieten als hij probeert te vertellen hoe zijn dag geweest is op school. Als hij in de auto plots zegt: “zijn we er al?”, dan kijken mijn man en ik elkaar aan, glimlachen en denken waar heeft hij dat zinnetje nu weer vandaan? Zijn zus is nu gewoon ‘Elisa’ of ‘zus’, als hij water wil dan wil hij ook gewoon water en geen ‘kaaa’ en laatst was hij midden in de nacht aan het roepen: “mama, mijn water is op!”. Ik kan mij inbeelden dat het voor een buitenstaander allemaal banaal klinkt maar voor de mensen dicht bij mijn zoon lijkt zijn taalevolutie wel het achtste wereldwonder. Beter dan dat kan ik het gewoon niet omschrijven.

Ook op gebied van proper worden, lijkt hij wel een wereldwonder te hebben verricht. In de herfsvakantie was ik nog wanhopige pogingen aan het doen om hem zoveel mogelijk in zijn blote poep te laten rondlopen in de hoop hem alsnog proper te krijgen voor zijn eerste schooldag. Nice try, zal Florian gedacht hebben maar ik doe wat ik doe als ik het wil. En twee weken na zijn eerste schooldag was het zover. Onze meneer ging op zijn potje alsof hij nooit iets anders had gedaan. Enkele weken later stelde ik al vast dat hij de meeste ochtenden ook met een droge pamper wakker werd. Afgelopen nacht heb ik het er dan eindelijk op gewaagd, om hem zonder zijn pamper te laten slapen en hij heeft mij niet teleurgesteld, hij bleef droog. Ik zal mijn voorraad pampers dan maar op tweedehands zwierelen, zeker?

Mijn peuterzoon, als ik eerlijk moet zijn, vond ik hem vooral vermoeiend en lastig en peuterachtig tot een paar weken terug maar zelfs in zijn gedrag is hij op een paar weken tijd enorm geëvolueerd, al durf ik dat nog maar heel voorzichtig hardop te zeggen. Waar hij vroeger, na schooltijd, als ik hem nog even meenam naar mijn klas, mijn klas overhoop haalde door vanalles uit mijn kasten te halen, vraagt hij nu: “mama, mag ik daarmee spelen?”. Ook zijn speelgoed opruimen was altijd al een ware strijd en er was een tijd dat hij thuis meer in de hoek stond dan dat hij nog iets anders deed. Op een kleine drie jaar tijd heb ik niet alleen afscheid moeten nemen van mijn baby maar ook van mijn peuter, of zo lijkt het momenteel toch.

Bron: pinterest

Bron: pinterest

Heeft het te maken met het feit dat hij nu naar school gaat? Ik weet het niet. De keerzijde van heel dat naar school-gaan-verhaal is dat mijn zoon de afgelopen tijd ongeveer elke twee weken ziek geweest is en dan overdrijf ik nog niet eens. Snot, hoesten, diarree, overgeven, koorts en zelfs één of andere mysterieuze ziekte van Gibert zijn de revue gepasseerd. De theorie dat borstvoedingskindjes minder ziek zijn dan kindjes die flesvoeding krijgen, is bij mij ondertussen volledig afgeschreven. De borstvoedingsmaffia heeft ongelijk. En dat ze maar eens komen zorgen voor mijn zoon, als hij wéér eens ziek is en ik wéér eens een opvangplan moet bedenken (vergeef me de kleine ondertoon van sarcasme…).

 

Mijn kinders. Ze worden groot. Ik kan er niet meer onderuit. Ik ben geen baby-mama meer en amper nog een peuter-mama. Ik heb twee schoolgaande kinders. Eén in het kleuter en één al in het lager. Zij groeien en ik probeer mee te kunnen met hen. Ik geniet van deze periode in hun leven. Absoluut. Maar toch ook soms met een bepaalde tristesse. Want het gaat soms toch allemaal een beetje te snel en ik weet nog niet of ik het straks even plezant ga vinden met twee tieners in huis. Maar dat zien we dan wel weer, zeker?

Bron: Pinterest.

Bron: Pinterest.

Tags: , , , ,

Het beste van 2016 doen we gewoon opnieuw in 2017!

Als ik terugdenk aan 2016 dan heb ik nog altijd heimwee naar onze zomerreis. Denemarken is voor ons alle vier zo goed meegevallen dat we vorige week (na kort overleg en het onderzoeken van andere opties) beslisten dat onze bestemming deze zomer opnieuw Denemarken wordt. Dat zal dan de derde keer worden. Een expert kun je mij dus nog niet noemen maar ik kan best al een ruim assortiment aan tips delen.

Waarom Denemarken?

Voor de natuur. Voor de stranden. Voor de rust. Voor de leuke stadjes. Voor de ‘Danish design’. Voor de kaneelbroodjes. Uiteraard voor de kaneelbroodjes!

Wanneer reizen?

Als je, zoals wij, moet rekening houden met schoolvakanties en dus per definitie altijd tijdens de duurste periode(s) je reis moet boeken, heeft reizen naar Denemarken wel een groot voordeel. De grote vakantie daar eindigt namelijk vroeger dan die van ons (zo ongeveer rond 10 augustus) en dat heeft zo zijn invloed op de prijzen van de vakantiehuizen. Dit jaar sparen wij opnieuw ongeveer 400 euro uit door pas op na 10 augustus te vertrekken.

Hoe reizen?

Je kunt behoorlijk betaalbare vluchten boeken naar Denemarken maar het is uiteraard evengoed met de auto te doen. Afhankelijk van je eindbestemming kun je naar Denemarken reizen in een achttal uur. Als je een stukje dieper in het land wil, doe je er natuurlijk iets langer over… Ik ben van mening dat als je niet houdt van ver rijden en toch Denemarken wil ontdekken je het perfect bij die acht uur kunt houden: in Zuid-Denemarken valt genoeg te beleven.

Waar verblijven?

Het aanbod aan vakantiehuizen is absoluut ruim. Wij boekten vorig jaar onze huisjes via Novasol, ook dit jaar deden we dat opnieuw. We zijn daar content van. Het is wel een beetje zoeken tussen het aanbod natuurlijk… Sowieso gaan wij altijd op zoek naar vijf-sterren huisjes… Ook “kindvriendelijk” is een optie die je kunt aanklikken tijdens je zoektocht. Zo hadden wij vorig jaar een zandbak, een schommel en een trampoline in onze achtertuin…

IMG_6463

Must see?

Ik vind het niet evident om zo maar eventjes een paar tips uit mijn hoed te toveren. Omdat het natuurlijk wel wat afhangt van waar je verblijft en wat je wil doen of zien… Ik heb me hier eventjes beperkt tot Zuid- en Midden Jutland (het dichtst bereikbare stuk van Denemarken vanuit België met de auto).

Sowieso zul je op een doenbare afstand van strand zitten, eender waar je verblijft.

IMG_6602

Met kinderen moet je gewoon naar Legoland in Billund. Ook de oudste stad van Denemarken, Ribe, moet je gezien hebben. Net buiten deze stad ligt trouwens een vikingcenter, ook zeker en vast de moeite. Ook het eiland Rømø is fantastisch met een eindeloos strand waar je met de wagen op mag, echt een ervaring op zich. In de stad Kolding is er het Koldinghus, een erg mooi kasteel…

In het stadje Haderslev, niet zo ver van waar wij de eerste week verbleven, ontdekten we Lagkagehuset, een bakkerijketen vol met superlekker Deens gebak. Van het kijken naar hun website alleen al, loopt het water je in de mond. Ook in Kopenhagen zijn er trouwens een aantal van deze bakkerijen.

Communiceren in Denemarken.

Als je Engels kunt dan heb je in Denemarken geen enkel communicatieprobleem. Haast iedereen spreekt Engels en op restaurant hebben ze ook overal een Engelse variant van het menu. Van het Deens zelf begrijp je amper iets… Tenzij je misschien een kleine cursus volgt. Ik ontdekte onlangs de app Duolingo en ben alvast begonnen aan mijn taalbad voor komende zomer. Misschien een beetje naast de kwestie maar ik ben écht enthousiast over deze app!

En het mooie weer?

Dat is een beetje een kwestie van geluk hebben natuurlijk. Maar als je dat geluk hebt (en dat hadden wij, op een paar dagen na) vorige zomer, dan is het vakantiegevoel natuurlijk compleet! Maar je moet er altijd rekening mee houden dat het ook andersom kan.

Tags: , , , ,

La vie en… juf Inge.

Ik neem een krukje en zet me naast hem. Hij kijkt me schaapachtig aan en ik zeg: “hoe zit het? Gaan we nog een beetje werken vandaag?”

“Maar ik begrijp het niet.” Hij begrijpt het wel. Maar ik zeg: “goed, laten we eens samen kijken.” Ik maak een oefening met hem, toon hem stap voor stap hoe hij een som moet maken. Het kost me heel veel moeite maar we lossen samen één oefening op en dan nog één… Ondertussen word ik tot vijf keer toe onderbroken. Een paar leerlingen zijn al klaar. Ik had nochtans heel goed uitgelegd dat ze hun bundeltje op mijn bureau mochten leggen als ze klaar waren en dat ze dan hun leesboekje mochten nemen. Maar toch. Ik herhaal wat ze moeten doen en probeer verder te gaan met mijn uitleg.

Ik maak aanstalten om recht te staan want er zijn nog minstens vijf leerlingen bij wie ik moet nakijken of het wel lukt. Hij trekt aan mijn arm: “nee, juf, niet weggaan.” Ik zeg: “jij kan nu wel alleen verder, werk gewoon verder op dezelfde manier zoals we samen deden. Het zal wel lukken.”

Ik ben nog maar net bij het Poolse meisje gearriveerd of ik zie hem vanuit mijn ooghoek alweer rondlopen. Ik herhaal dat hij moet gaan zitten en verder werken. Hij gaat zitten. Ach verdorie, denk ik, terwijl ik naar het blad van het meisje kijk, het is toch weer niet juist. Ik neem twee fluo-stiften: geel voor plus en rood voor min. Ondertussen kijk of hij nu ook effectief terug aan het werken is. Hij is aan het krabbelen op zijn blad. Ik zucht en mijn oog valt op het blad van een ander meisje. Ze heeft nog maar een paar oefeningen gemaakt terwijl de grote helft van de klas ondertussen klaar is. Ik spoor haar aan om verder te werken. Ik kijk naar de klok. Het wordt tijd om aan de taalles te beginnen. De rest van de leerlingen die ik nog wilde helpen, zal zijn plan moeten trekken. Ik vraag vlug nog eens of het een beetje gelukt is. Ze bevestigen.

Over de middag, als ik aan het verbeteren zal zijn, zal ik zien dat het niet gelukt is en zal ik me schuldig voelen omdat ik geen tijd had om te helpen. Ik heb handen te kort. Elke dag opnieuw. Ik moet 22 kindjes leren lezen en rekenen. Ik moet ruzies oplossen, zorgen dat ze allemaal goed in hun vel zitten, onthouden wie in welke week bij mama of bij papa is. Ik moet graag zien maar ook grenzen bewaken. Ik moet vorderingen bijhouden. Ik moet zorgen dat wie niet helemaal mee is, toch kan bijbenen. Ik krijg daarvoor één keer per week vijftig minuten lang een extra paar handen.

Ondertussen denk ik aan mijn zoontje, die tot begin november samen met twee andere kindjes door één onthaalmoeder verzorgd werd en die tegen maart in een klas van dertig kindjes zit met één juf.

Ik denk dat er iets toch niet helemaal goed zit in ons onderwijs.

Kerst komt eraan!

Kerstmis… De gezelligste tijd van het jaar is in aantocht en daar horen uiteraard kerstkaartjes bij! Ik denk dat er voor geen enkele andere gelegenheid zoveel kaartjes worden verstuurd als voor kerst en nieuw. En wat ons betreft: we maken er ook nog eens serieus ons werk van. Ja, we zijn al even typisch als elk ander gezin wat onze kerstkaarten betreft: er moet gewoon een foto van de kinderen op. Want, geef toe: binnen hier en tien of vijftien jaar moet het toch super zijn om al die kaarten naast elkaar te leggen.

Het eerste jaar dat Florian er was, hadden wij een fantastische foto want zo’n baby dat werkt nog behoorlijk mee. Vorig jaar was het nemen van de foto voor onze kerstkaart een ramp, Florian was 18 maanden en had er duidelijk geen zin in. Dit jaar lukte het al iets beter maar ik moest toch wel een schoon toneelstukje – lees: zot doen met Florian’s grote beer achter de fotograaf (zijnde mijn man) – opvoeren.

Kort na het nemen van onze foto’s (een beetje alsof ze het geroken hadden, eigenlijk) kreeg ik een mail van Greetz.be met de vraag of ik hun service even wou uitproberen? Met de foto’s klaar in een mapje op onze desktop moest ik daar uiteraard niet lang over nadenken. Tussen het ruime assortiment kerstkaarten op de website vond ik al redelijk snel mijn goesting, ik ging voor een postkaartmodel waarop ik vier foto’s kon invoegen:

bron: greetz.be

bron: greetz.be

Het ontwerpen van de kaart ging erg vlot (wat ik heel belangrijk vind), op de achterkant kon ik nog een persoonlijk berichtje invoegen én ik kon bovendien ook zelf kiezen wanneer ik de kaarten wilde ontvangen. Bij deze laatste stap kun je zelfs de kaarten rechtstreeks naar de ontvangers laten versturen (ook wel bijzonder handig, vind ik).

Ik ben dus superblij met onze kerstkaarten dit jaar. Dat de foto’s die je erop wil zetten, lukken is al van groot belang maar de kwaliteit van de afdruk en het ontwerp is minstens even belangrijk.

img_0810

img_0808

Missie eindejaarskaarten 2016: geslaagd!

Bedankt aan Greetz voor de fijne samenwerking, mijn mening is uiteraard geheel de mijne.

Tags: , , ,

Opnieuw beginnen.

Ik moet daarom thuis zitten, met twee buikgriep-kindjes, om nog eens de tijd te vinden om een blogbericht te schrijven… Ik heb al zo vaak willen schrijven en kwam er maar niet toe. Ik heb al zo vaak gedacht: ik stop maar beter met mijn blog maar ik heb even vaak gedacht: ik ga ermee door.

En vandaag is even goed als elke andere dag om de draad opnieuw op te pikken.

img_0755

Ik heb zoveel te vertellen en tegelijkertijd eigenlijk ook heel weinig. Ik zou een relaas kunnen schrijven over waarom het hier zo stil is geweest. Over dat ik een paar dagen voor de start van het nieuwe schooljaar plots te horen kreeg dat ik fulltime juf zou worden in het eerste leerjaar ipv parttime juf in het zesde. Een wereld van verschil qua job, ook al ben en blijf ik maar gewoon een leerkracht in het lager onderwijs.

Ik zou kunnen schrijven over hoe ik plots het gevoel had dat ik mijn balans volledig kwijt was/ben. Dat ik het gevoel had en eigenlijk nog steeds heb dat alles alleen maar werk is. Elke dag meedoen aan de rat race. In het weekend proberen op adem te komen en dan weer opnieuw beginnen.

Ik zou kunnen schrijven over dat ik mij al weken eigenlijk niet zo goed voel. Dat ik een verstopte neus heb, die maar niet weggaat. Dat ik een hoest heb, die maar niet weggaat en dat ik moe ben. Maar ook dat er eigenlijk niks bijzonders met mij aan de hand is, of tenminste, dat vertelde mijn bloedresultaat me toch.

Ik zou kunnen schrijven over dat ik zo trots ben op mijn dochter, die na een paar maanden eerste leerjaar al zó goed kan lezen en dat eigenlijk alleen maar aan zichzelf te danken heeft. Want ook al ben ik juf en dan nog van het eerste én weet ik hoe belangrijk het is dat ze elke dag wat oefent, ik ben waarschijnlijk lakser in het opvolgen van leestraining dan de gemiddelde andere ouder…

Ik zou kunnen schrijven over Florian die ondertussen ook naar school gaat en hoe snel hij zich wel heeft aangepast. Over dat hij op die maand tijd plots zindelijk werd en stilletjes aan meer woorden en zinsconstructies aan het leren is. Dat hij op gebied van taal wat achterstand heeft in te halen maar dat ik er vertrouwen in heb dat het wel goed komt. Dat ik hoe dan ook trots ben op mijn kleine ventje.

Ik zou kunnen schrijven over dat ik eindelijk weet van waar mijn tinnitus komt. Dat ik blijkbaar gehoorschade heb, die met een gewone gehoortest niet te zien is. Ergens moet ik ooit een geluidstrauma opgelopen hebben maar ik zou niet weten waar of wanneer… Ik ben al lang blij dat ik eindelijk eens een deftig antwoord kreeg en de oorzaak nu ken. Want altijd te horen krijgen dat alles normaal is, is erg frustrerend. Maar ik blijf er wel mee zitten natuurlijk.

Ondertussen kan ik ook nog steeds geen reacties meer plaatsen op andere blogs. Ik heb ondertussen ontdekt dat het met mijn mailadres te maken heeft, ik word waarschijnlijk als een soort spammer aanzien maar hoe dat gekomen is, geen flauw idee. Het alternatief zal dus waarschijnlijk zijn om eens een nieuw e-mailadres aan te maken.

Ik hoop in elk geval dat ik hier weer wat vaker kom. Ik moet ergens mijn ei kwijt kunnen en geen plaats is beter dan hier.

Tags: , ,

Zomervakantie 2016, so far so good.

Ongeveer een jaar geleden schreef ik een blogbericht over de valkuilen van twee maanden zomervakantie. Over het feit dat het voor mij bijvoorbeeld heel moeilijk is om af te spreken met een vriendin of over het feit dat het ook wel eens lastig kan zijn om constant je kinderen rond je te hebben. Over het feit dat ik zeeën van tijd heb en toch niet echt toe kom aan de dingen die op mijn to-do-lijstje staan. Afin, je snapt het plaatje… Ik kan niet zeggen dat de zomervakantie tot hier toe erg verschillend was van die van vorig jaar. Wat wel anders was, is dat ik me minder heb geërgerd aan de “nadelen”, ik heb geprobeerd meer te genieten en me gewoon neergelegd bij het feit dat sommige dingen niet kunnen of moeilijker zijn met kleine kinderen.

Ik sprak niet af met een vriendin (zonder kinderen) en ik vermeed winkelen met de kinderen.

Ik heb amper vriendinnen gezien, de voorbije weken… Want tenzij dat ze ook kinderen hebben met wie mijn kinderen zich dan kunnen bezighouden, heb je daar toch niks aan. De enige vriendinnen die ik wel veel zag, waren die van mijn dochter. Ik heb veel playdates voor haar geregeld. Dat had zo zijn voordelen: voor haar was er afwisseling en ik had toch een beetje contact met volwassenen tijdens het afzetten of ophalen van mijn dochter. Ik dronk zelfs koffie bij één van de mama’s en ik dacht: “kijk eens aan, nu ben ik een echte mama-mama”.

Mijn inkopen doe/deed ik steeds via collect & go, ook al heb ik alle tijd van de wereld. Met Florian is dat nog altijd niet.te.doen. Onlangs waagde ik mij aan de A.S. Adventure omdat ik twee nieuwe drinkbekers wou voor op reis. Het eindigde met een op-de-grond-liggende-en-huilende Florian aan de kassa. Point taken. Again.

Ik ging eens naar een privé-kliniek.

Neen, ik ben niet van plan iets aan mezelf te veranderen. Ik ging naar de privé-kliniek omdat het centrum Ongehoord  daar gevestigd is, ze zijn onder andere gespecialiseerd in tinnitus. Hun raadpleging bestaat uit twee sessies van een klein uurtje. In de eerste sessie worden er testen gedaan en in de tweede sessie wordt gekeken wat voor mij een goede oplossing (of soelaas) zou kunnen zijn. Jammer genoeg zit de specialist zelf in Zuid-Afrika en komt hij maar af en toe naar België. Ik moet dus nog tot eind november wachten op enig resultaat. Het enige punt wat mij een beetje hoop gaf, was een soort van ruistherapie-test (ik weet eigenlijk niet hoe ik het moet noemen). Dat betekent dat je één minuut luistert naar een ruis die afgestemd is op de ruis die je zelf hoort. De mevrouw die me testte zei: “het zou kunnen dat na die minuut je tinnitus even weggaat…” en dat was bij mij inderdaad het geval. Ik kan zelfs zeggen dat door dat klein uurtje testen (dus eigenlijk een klein uurtje luisteren naar allerhande soorten piepen en ruisen) mijn tinnitus een ganse namiddag weg was. Dus ik kijk hoopvol uit naar eind november.

We maakten plannen om onze slaapkamer te vernieuwen.

Onze slaapkamer is aan vernieuwing toe. Het behang dateert van begin de jaren 90 en omvat onder andere een tekening van een paard met een mensenhoofd. Zoals ik al zei: aan vernieuwing toe dus. We kochten ons alvast een nieuw bed, een boxspring (omdat ik daar al lang van droom) en gingen ten rade bij goûts-et-couleurs voor de rest van de inrichting. Ik kan hen echt aanraden als je zoals ons, twijfelt waar je naartoe wil met de inrichting van je interieur. Voor € 125 krijg je anderhalf uur uitgebreid advies en heb je echt een mooi beeld van wat er allemaal kan. Mede door het advies beslisten we uiteindelijk om onze slaapkamer op zijn geheel te verkopen. Momenteel zijn we dus aan het logeren op onze matras op de grond, in afwachting van ons nieuwe bed. Eens we helemaal rond zijn met de vernieuwing komen er voor en na-foto’s. Beloofd.

En nu is het nog uitkijken naar…

We vertrekken binnen een paar dagen voor twee weken naar Denemarken! Helemaal op het einde van de vakantie, ja, dus we kijken er hard naar uit! Het is nog wat duimen voor mooi weer. Voorlopig zien de lange termijn voorspellingen er behoorlijk uit. Niet slecht. Ook niet super. We zien wel. De huisjes die we via Novasol boekten, zien er alvast veelbelovend uit. We zitten op twee verschillende plaatsen. Twee keer aan het strand. De eerste week op één uurtje van Legoland, de tweede week op één uurtje van Kopenhagen.

bron: novasol

bron: novasol

e20420_living_03

bron: novasol (ik wilde jullie maar een heel (klein) beetje jaloers maken…)

Ondertussen blijft het mysterie van mijn verdwenen reacties bestaan. Het ligt ook niet aan de wifi of aan de soort browser… Het is echt zó bizar. Ik zal nog eens proberen in Denemarken. Daar moet het lukken, toch?

Tags: , , , , , , ,

Load more