5aefd026144606c6391a5ba267f91618

Het kan soms snel gaan. De ene dag ben je nog werkloos, de andere dag mag je eindelijk eens op gesprek en nog de dag daarna hoor je dat je mag beginnen. Ja, je leest het goed: la vie en mama heeft opnieuw werk. Voorlopig maar tot eind december maar waarschijnlijk zal dat wel verlengd worden. Want ik vervang niemand zoals dat gewoonlijk gaat in het onderwijs. Ik krijg een totaal nieuwe functie in een school die pas is opgestart. Ik zal grotendeels verantwoordelijk worden voor het personeel en alle bijhorende administratie. Instaan voor het onthaal van nieuwe mensen en zelfs de bijhorende onthaalbrochure opstellen aangezien die er nog niet is. Waarschijnlijk zal ik hier en daar ook wat moeten bijspringen met de boekhouding en ook wel functioneren als de rechterhand van de directeur. Klinkt afwisselend en uitdagend, toch?

Ik blijf dus werken in het onderwijs maar niet meer als leerkracht en dat heeft toch wel enkele gevolgen. Een positief gevolg is dat ik thuis geen voorbereidingen of verbeterwerk meer hoef te doen. Als het tijd is om naar huis te gaan, zal dat ook effectief gedaan hebben met werken inhouden. Maar die 22 uren lesgeven worden wel ingeruild voor een 36 urenweek natuurlijk.

Gisterenavond dan, ging ik nog eens langs op de school waar ik maandagochtend zal beginnen. Naast de uitleg van wat de inhoud van mijn job ongeveer zal zijn, kreeg ik ook mijn uren. Elke dag van 8u tot 17u, behalve op woensdag natuurlijk, dan heb ik om 12u gedaan.

Tot zover de euforie. Want dan kom je thuis en begin je je “nieuwe leven” te plannen natuurlijk. De praktische kant van de zaak. Hoe laat moet ik opstaan om én mezelf én Elisa én Florian op tijd klaar te krijgen? Hoe laat moet ik hier de deur ten laatste uit? Zet ik dan eerst Florian of Elisa af? Ik moet zelf om 8u beginnen dus dat impliceert dat Elisa ruim voor schooltijd al op school zal zijn en ze dus in de vooropvang zal terecht komen (het kind heeft nog nooit in de vooropvang moeten zitten). En oei, ik heb pas om 17u gedaan met werken, dat betekent ook al minstens een uur avondopvang voor haar. Minstens want aangezien de onthaalmoeder eigenlijk ook maar tot 17u werkt, moet ik eerst Florian ophalen en kan ik dan pas om Elisa. En ook nog oei, op vrijdag stopt de school van Elisa al om 15u wat dus inhoudt dat ze op vrijdag zelfs méér dan twee uur in de avondopvang zal zitten. En ah ja, oei, is dat niet komende vrijdag en ook nog de maandag erop dat Elisa geen school heeft? Juist ja.
En dan waren er ook nog de oh nee’s… Zoals in: oh nee, mijn favoriete bakker gaat ’s avonds al om 16u dicht en oh nee, mijn poetsvrouw die één keer om de twee weken komt, komt pas om acht uur toe en dan moet ik al op mijn werk zitten (is het een optie om onze vogel aan te leren om de deur open te doen?). En oh nee, wanneer ga ik de tijd nog vinden om mijn thuiscursus verder in te studeren want die wasmanden gaan zichzelf waarschijnlijk ook niet strijken? Afin, je snapt wel waar ik naartoe wil. En ja, ik weet het: “welcome to the real world” zal je misschien denken als je dit leest of ook nog: “amai, la vie en mama kan nogal een beetje zagen”. Mijn excuses daarvoor maar de realiteit is dat ik een innie minnie beetje veel in paniek ben voor volgende week.

Begrijp je nu waarvoor mijn titel staat?

Tags: ,