Net twee weken paasvakantie achter de rug… Als je weet dat ik in het onderwijs werk dan zou je zowaar denken dat ik zeeën van quality time met mijn kinderen heb gehad. Ik vind het vreselijk om dit te schrijven (aangezien anderen die al die vakantie niet hebben waarschijnlijk gaan denken “waar zit jij nu over te zagen, zeg?”) maar ik bleef een beetje met een onvoldaan gevoel achter aan het einde van de vakantie. Ik vind het namelijk nog steeds erg moeilijk: dat verdelen van mijn aandacht tussen mijn zoon en mijn dochter. De energie die het me kost. Het huishouden erbij. Geen moment voor mezelf… Die schoolvakanties zijn toch ook niet alles, hoor! Op het einde van de vakantie had ik dus het gevoel dat ik niks bereikt had. Ik vond dat ik te weinig aandacht had gegeven aan mijn dochter. Te weinig leuke dingen had gedaan met mijn kinderen ondanks het feit dat het toch wel mooi weer was geweest. Het was een beetje verdrinken in zeeën van tijd. Heel raar. Maar zo was het.

En toen kwam dinsdag. De dinsdag waar ik al meer dan een maand lang echt niet naar uit keek. Dinsdag, 21 april, de dag waarop Elisa binnen moest voor een operatie aan haar oor. Al sedert het uitvallen van haar buisjes toen ze een jaar of twee was, zat ze met een gaatje in haar rechtertrommelvlies. Normaal groeit zoiets spontaan dicht maar als je pech hebt niet. Elisa had pech. Ik dacht altijd: ach, het is maar een gaatje dicht maken tot de dokter mij uitlegde dat het toch wel een delicate operatie was met een overnachting in het ziekenhuis. En dat was dus afgelopen dinsdag.
Ik zette Florian ’s morgens bij oma en opa af en om 9u moesten we ons aanmelden in het ziekenhuis. We kregen een kamer op de pediatrie en even later stonden we al in het operatiekwartier. Mijn dochter lag in haar bed met haar knuffelkonijn. Ik mocht een mooi groen pak en paars mutsje aan. Dan was het wachten. Dat vond mijn dochter het leukste. Ze kreeg een uitleg in verband met de operatie die zou volgen en hoe de verdoving werkte en daarna speelden we samen met een verpleegster een spelletje. Tegen 10u reden we naar de operatiekamer. Ik had er wat schrik voor maar Elisa gaf geen kik. Ze mocht op mijn schoot zitten als ze dat wilde voor de verdoving maar ze zei: “nee hoor, ik ga wel op het bed liggen.” Ik zag toch een bepaalde angst in haar ogen toen het masker op haar gezichtje werd gezet en het duurde toch nog een tiental tellen tegen dat ze in slaap viel maar ze gaf nog steeds geen kik. Ze was bijna flinker dan haar mama. Want het doet toch wat met je om je dochter op de operatietafel te zien liggen. “We gaan goed voor haar zorgen, mevrouw,” zeiden ze en ik mocht gaan. Ik ben in de cafetaria gaan zitten en heb wat schoolwerk ingehaald want ik had echt veel te weinig voor school gedaan in de vakantie. Dat hielp mij om er niet teveel aan te denken dat mijn kleine meid op dat eigenste moment geopereerd werd. Na een klein uurtje ging ik terug naar de wachtzaal tot ik de naam van mijn dochter hoorde afroepen. Toen mocht ik doorlopen naar de ontwaakruimte waar Elisa langzaam wakker aan het worden was. De uren die volgden waren uiteraard niet de meest aangename van de dag. Het ontwaken verliep behoorlijk. Ze huilde een klein beetje maar lag daarna vooral wat voor zich uit te staren. Het was toen we terug op de kamer waren dat het even minder leuk werd. Ze klaagde van pijn en ze had dorst. Ik belde de verpleegster die zei dat ze nog niet mocht drinken en dat ze moest rusten. Ze begon te huilen en ik merkte dat er terwijl ze huilde maar één kant van haar gezicht bewoog. Ik belde weer de verpleegster. Ze keek het na, vroeg aan Elisa om haar beide ogen te sluiten waarbij ze merkte dat haar oogje aan die kant ook niet helemaal sloot. Ze ging weg met de boodschap “dat komt wel in orde, ze moet eerst rusten” maar ik maakte mij toch zorgen. Dat er daarna nog twee andere verpleegsters kwamen om de situatie te controleren en vroegen aan Elisa om “eens te proberen glimlachen” enzoverder, hielp uiteraard niet. Allemaal zeiden ze dat ik me geen zorgen moest maken maar ik zag toch aan hun blik dat zij zich ook zorgen maakten. Ze viel uiteindelijk in slaap en toen ze wakker werd, zag ik inderdaad lichte beterschap in haar gezicht. Een stukje later in de namiddag mocht ze dan eindelijk wat drinken en een koekje eten en stilletjes aan werd ze terug de “oude”.

Ik had wat kleurboekjes mee en er stond een kindertafeltje in de kamer. Ik zette het tafeltje voor het raam want we hadden eigenlijk wel een mooie kamer met een mooi zicht op Brugge. Het was dan ook nog eens een stralend zonnig dag waardoor de ziekenhuiskamer eigenlijk wel gezellig aanvoelde.

WP_20150421_003

En zo kwam het dat Elisa en ik, afgelopen dinsdag, ondanks alles toch nog wat exclusieve quality time met elkaar hadden. Zelf houdt ze er gelukkig ook geen al te slechte herinnering aan over. Ondanks het feit dat ze met een serieuze wonde achter haar oor zit, is ze enorm opgewekt en flink.

En het was nog niet gedaan. Heel last minute (lees maandag) beslisten mijn man en ik om gisteren naar het Designer Outlet Shopping Center in Roermond te trekken. Waarschijnlijk denk je: hoe kom je daar nu bij maar onze onverwachte uitstap was eigenlijk een samenloop van omstandigheden en meer dan noodzakelijk ook. Doordat wij al een hele periode gezond eten en ik het boek Opgeruimd van Marie Kondo in huis haalde (daarover binnenkort trouwens een update), was de kleerkast van mijn man serieus uitgedund. Daarbovenop komt dat hij over twee weken naar Amerika vertrekt voor zijn werk en eind mei hebben we dan ook nog eens een Eerste Communie in de familie waarvoor hij ook nog altijd geen kledij had. Hij had dus echt dringend nieuwe kledij nodig. Waaronder ook kostuums want die heeft hij nodig voor zijn werk. Momenteel zijn er ook nergens solden dus het enige alternatief om onze bankrekening niet volledig te plunderen was een outlet. In die van Roermond waren wij nog nooit geweest maar ik had er al veel positieve verhalen over gehoord. Vanuit Brugge is het natuurlijk wel twee en een halve uur rijden naar Roermond. Om een lang verhaal kort te maken: we besloten er een heuse date van te maken! Kwestie van niet al te veel tijd te verliezen besloten we op woensdagavond al te vertrekken en in Maastricht te overnachten. Gelukkig konden de kindjes bij de oma en opa terecht. Dankzij het fantastische Belgische verkeer deden we er natuurlijk meer dan drie uur over om in Maastricht te geraken wat ik op zich wel wat jammer vond want dat gaf ons niet meer echt de mogelijkheid om ’s avonds nog in Maastricht te gaan wandelen. We aten dus gewoon iets in de bar van het hotel en ’s ochtends na het ontbijt vertrokken we richting Roermond.

Je zou je gaan afvragen: ja maar die overnachting kost toch ook geld? Nee hoor. Het enige voordeel aan mijn man die regelmatig in Amerika zit, is dat hij punten spaart voor gratis hotel overnachtingen!!!

Je zou je gaan afvragen: ja maar die overnachting kost toch ook geld? Nee hoor. Het enige voordeel aan mijn man die regelmatig in Amerika zit, is dat hij punten spaart voor gratis hotel overnachtingen!!!

Na onze eerste verkenningsronde, kochten we eigenlijk alles in één winkel. Kort na de middag hadden we alles. Mijn man content. Ik content. Onze bankrekening iets minder content. Maar goed. Hadden we hetzelfde gekocht in een “gewone” winkel dan hadden we geen bankrekening meer gehad (bij wijze van spreken natuurlijk). En dus was er zelfs nog wat tijd over om op ons gemak een broodje te eten op een bankje in de zon en nog een wandelingetje te maken in het centrum van Roermond. En dan is er nog de prangende vraag: kon ik de verleiding weerstaan om iets voor mezelf te kopen? Ja en nee. Nee want: natuurlijk kocht ik iets! Maar ook wel ja want: ik kocht maar één iets en dat in een shopping paradijs. En dat allemaal dankzij Marie Kondo want na de grote kleerkast opruiming weet ik perfect wat ik nog nodig heb en wat niet. Zo zag ik bijvoorbeeld wel een leuk kleedje en waar ik het vroeger waarschijnlijk ging gekocht hebben, dacht ik nu “ik heb eigenlijk kleedjes genoeg”. Nog dankzij Marie Kondo denk ik ook meer in termen van “word ik hier blij van?”. Ik ging dus drie keer de Michael Kors winkel binnen, wist daarna zeker dat ik blij werd van deze handtas en bovendien: ik heb nog niks gelijkaardigs. Michael%20Kors%20Jet%20Set%20Striped%20Travel%20Medium%20Blue%20White%20Totes-1118

En zo hadden mijn man en ik onverwacht ook nog eens wat quality time voor elkaar. Wat wel eens mocht na meer dan een jaar. Alleen jammer dat we om drie uur alweer in onze wagen zaten om huiswaarts te keren omdat we wisten dat het anders weer dikke file miserie ging zijn (nogmaals: dank u, Belgische wegen).

Tags: , , ,