Ik had mij voorgenomen om geen blogbericht meer te schrijven over het feit dat wij hier ondertussen al 6 maanden(!) aan het sukkelen zijn met het slapen van Florian… Maar het niet slapen heeft ondertussen een nieuw hoogtepunt (of beter: dieptepunt) bereikt en dus is het nu uit mijn handen: ik moet erover schrijven! Want het is nu eenmaal een enorm deel van ma vie momenteel.
Dat ik ondertussen nog recht sta en nog tot op een bepaalde hoogte functioneer, is gewoon te wijten aan het feit dat Florian elke nacht bij ons in bed belandt. Dat hij ondertussen bijna 6 maanden is en ik overal lees dat dit een behoorlijk kritiek moment is (hij begint nu echt te beseffen dat zijn gedrag gevolgen heeft) baart me toch wel wat zorgen.
Nadat ik dit boek had gelezen, besloot ik aan de slag te gaan met de tip van de pauze: dat wilde dus zeggen dat als Florian ’s nachts wakker werd ik hem eventjes liet huilen voor ik ging kijken. Dat heeft een paar enkele keren zijn effect gehad maar op lange termijn (voor zover we al van lange termijn kunnen spreken natuurlijk) was er geen merkbaar verschil. Het enige positieve aan een paar weken terug was; dat als we hem om half elf na zijn laatste fles in zijn bedje legden, hij toch wel een blok van een uur of vijf sliep. Dat was verre van perfect maar het was al iets en met die vijf uur slaap achtereen die ik zelf ook kreeg, voelde ik me toch al een stuk beter overdag. Sedert hij (sinds vorige week dus) naar de crèche gaat, is zelfs het gaan slapen na zijn laatste melk een volledige ramp geworden.

 MjAxMy1lYjY3MjI3MzExZjJhNzgw

Gedaan met de blokjes van vier à vijf uur slaap. Meestal sliep hij de afgelopen twee weken maximum een uur, werd wakker en belandde (wegens totaal overstuur) tussen ons in. Dus twee nachten geleden, toen hij zelfs om half elf al overstuur was terwijl we hem in zijn eigen bedje legden, besloot ik de methode van het gecontroleerd huilen uit te proberen. Hem laten huilen, is hier absoluut uit den boze en deze methode leek me dan het beste alternatief. Het heeft veertig minuten geduurd en in die veertig minuten ben ik toch elke vier à vijf minuten gaan kijken. Het keihard huilen ging over in gewoon huilen en daarna in wat zeuren om dan uiteindelijk in slaap te vallen. Die nacht heeft hij weer voor het eerst in twee weken een blokje van drie uur geslapen. Ik was al blij. Gisterenavond weer hetzelfde ritueel maar dit keer ben ik slechts tien minuten bezig geweest met het gecontroleerd huilen. Een hele prestatie vond ik het al en hij sliep weer een blok van drie uur. Misschien moet ik datzelfde proberen midden in de nacht als hij wakker wordt. Maar ik heb er eerlijk gezegd de moed niet voor en ik weet ook niet zeker of ik er goed aan doe om deze methode toe te passen. En al zeker niet nu ik weet dat hij in de crèche al zoveel huilt… Ik wil hem ’s nachts niet nog eens hetzelfde aandoen. En artikels als deze doen me dan ook weer twijfelen. Ik vind het echt moeilijk. Hoe meer je op internet zoekt, hoe meer tegenstrijdige berichten je vindt. Mijn gevoel zegt nog steeds dat ik er op de eerste plaats gewoon moet zijn voor hem en dat hij wel zal doorslapen als hij daar klaar voor is. Maar ergens is er ook een klein stemmetje dat me waarschuwt en zegt dat ik moet oppassen met hem teveel bij ons in bed nemen. Doordat ik de voorbije twee weken dan ook nog eens “tussen” kinderen met hechtingsproblematiek zit, doet mij al helemaal twijfelen. Stel je voor dat hij ook zo wordt… Soms probeer ik me voor te stellen hoe hij zich moet voelen, daar, wenend in zijn sitter. Hij moet zich toch wel in de steek gelaten voelen, denk ik dan. Hij weet van niks. Het enige wat hij wél weet is dat hij huilt en dat niemand naar hem omkijkt.
Ergens hoop ik dat het gewoon een combinatie is van zijn zes maanden sprong en het feit dat hij heel veel nieuwe prikkels in de crèche krijgt dat het nu zo slecht gaat en dat het daarna dus automatisch weer beter wordt. Ergens hoop ik dat maar nog meer vrees ik dat we nog een lange weg te gaan hebben.

Tags: , ,