Ik had gehoopt op een betere dag vandaag. We hadden een betere nacht en dus dacht ik dat Florian in een beter humeur ging zijn. Maar dat was niet het geval en toen weigerde hij ook nog eens te drinken terwijl de dokter gezegd had dat hij moest blijven drinken en toen viel zijn fles op de grond en verspreidde de melk zich over mijn parket en dan bereik je dat moment waarop het allemaal teveel wordt…

Ik ga onder de douche staan en laat het water stromen samen met mijn tranen en hoop dat mijn dochter het niet hoort. Ik heb mijn zoon in zijn bed gelegd. Ik moet eerst kalm worden maar ik word het niet. Als ik uit de douche kom, hoor ik hem nog steeds huilen (in een oud huis zijn de muren veel te dun). Ik ga naar beneden en begin fanatiek op te ruimen. Alles werkt plots op mijn zenuwen. Kleine melkvlekjes op de vloer, kruimels op de tafel, speelgoed die overal rond ligt. Ik voel me plots de slechtste mama van de hele wereld.

Ik kan het eventjes niet meer aan.

En dus schrijf ik. Ik hoor mijn zoon nog steeds huilen, ook al ligt hij twee verdiepen boven mij. Ik zet muziek aan. Het helpt allemaal niet. Ik ga dus stoppen met schrijven. Ik ga naar mijn zoon toe en ik hoop dat hij in slaap valt in mijn armen. Want dat zal het enige zijn die zal helpen. Ik heb een complete mama-melt-down.

Tags: