Om te beginnen, moet ik dit bekennen: ik word knettergek van het nieuwe thema van #boostyourpositivity. Ik heb ongeveer al drie concepten staan rond het thema en nog altijd ben ik niet tevreden en weet ik eigenlijk niet goed wat ik moet schrijven. Er is maar één constante als het gaat over de relatie die ik heb met mijn lichaam en dat is:

ik ben een cliché”.

Mijn huid is te bleek.
Mijn haar is te dun.
Mijn buik is niet strak genoeg.
Ik heb spataders (yup, op mijn witte benen zodat je het extra goed kunt zien!).
Ik ben niet tevreden over de BBB-verhouding van mijn lichaam (iets met te brede heupen naar mijn gedacht).
De weegschaal geeft 2kg te veel aan.
Ik ben niet sportief genoeg.
Ik eet teveel suiker.
Ik drink teveel koffie.
Ik ben een cliché.

Ik kan mij voorstellen dat mijn man serieus met zijn ogen zal zitten draaien. Of met zijn hoofd schudden. Of zuchten. Serieus zuchten, als hij dit leest. “Je hebt twee kinderen gekregen en het is er verdorie niet aan te zien.” Hij heeft gelijk. Ik heb geen striemen en het feit dat mijn buik net niet helemaal plat is, is omdat ik niet sport. De enige zichtbare schade die ik aan mijn twee zwangerschappen heb overgehouden zijn twee extra spataders. Valt eigenlijk best wel mee, niet? Ik denk dat ik verdorie de dag na mijn bevalling een foto kon hebben laten nemen à la Kate Middleton (indien ik een kapster en een visagiste ter mijn beschikking zou hebben gehad natuurlijk). Mijn BMI is goed. Mijn confectiemaat is 36/38 (36 vanboven en 38 beneden, ge weet wel, brede heupen enzo…).

Ja, ik ben het. Die vrouw die zit te zagen en te klagen en waarover andere vrouwen denken “get a life”. Ze hebben gelijk.

untitled (8)

Maar toch. Zolang ik mij al kan herinneren ben ik nooit tevreden geweest over mijn lichaam. Niet altijd om dezelfde redenen. In de zomer bijvoorbeeld kan ik mij enorm ergeren aan het feit dat iedereen lijkt bruin te zijn behalve ik. Op andere momenten schommelt de weegschaal dan eens naar de verkeerde kant en zie ik dat onmiddellijk aan mijn buik. En zo kan ik nog even doorgaan maar ik wil jullie niet vervelen. Daarom dus, dat ik het moeilijk vond om over dit thema te schrijven. Ik zou kunnen gezegd hebben dat ik best wel tevreden ben maar dat is meestal niet zo en dus ga ik er ook niet om liegen voor de schone schijn.

untitled (7)

En toch heb ik er iets positiefs uit gehaald, uit deze challenge. Ik wil al jaren wat meer bewegen en het komt er maar niet van. Er zijn zoveel dingen die ik zou kunnen doen maar ik doe het niet. Ik ben geen sportief type en ik haal er ook geen plezier uit. Maar toch wil ik er iets aan doen. Aan mijn conditie en aan fit blijven. Ik kwam al snel tot de conclusie dat ik mits een paar kleine aanpassingen toch wel iets kan veranderen. In onze slaapkamer bijvoorbeeld staat een crosstrainer stof te verzamelen. Als ik nu eens drie keer per week tien minuten op dat ding spendeer?
Elisa volgt momenteel zwemles. Als ik nu eens meezwom in plaats van in de cafetaria wortel te zitten schieten?
Ik las op een aantal andere blogs over Adriene en haar 30 days of yoga. Aangezien ik al heel lang eens yoga wil uitproberen en het er maar niet van komt, heb ik gisteren beslist om met de hulp van Adriene gewoon vanop mijn livingvloer aan yoga te beginnen. Gisteren was de eerste sessie en voor het eerst sedert mijn postnatale oefeningen bij de kinesiste voelde ik weer dat ik buikspieren heb. Met dank aan Adriene dus.

imagesGAETP58M

Het lijkt wel Nieuwjaar, met al die goede voornemens. Ik hoop alleen maar dat ik het volhoud, deze keer.

Tags: ,