untitled (4)

Was het maar waar, dat het hier zo stil is omdat ik op mijn lui gat ergens op een exotische bestemming in de zon lig. Het is helaas enkel in mijn hoofd dat ik daar ben. Morgen zal het twee weken geleden zijn dat mijn man naar Amerika vertrok voor zijn werk. Dat ik dat niet zo leuk vind, is vanzelfsprekend maar dat Murphy zich er dan weer mee komt bemoeien en er nog een aantal schepjes bovenop doet, dat is er te veel aan. Go back where you came from, Murphy!

Elisa werd ziek en vanzelfsprekend volgde Florian. Vorige week vrijdag al, zat ik voor de eerste keer bij de huisarts omdat Elisa de nacht voordien de godganse nacht had gehoest en we allebei geen oog hadden dichtgedaan. In het weekend dat volgde, kreeg ze er dan nog eens koorts bij en op maandag zat ik dus opnieuw bij de dokter. Antibiotica dan maar. Dinsdag had ik haar naar school gebracht omdat ik niet al tijdens mijn eerste interim wou bellen naar mijn school om te zeggen dat ik niet kwam omdat mijn dochter ziek was. Toen ik haar dinsdag na schooltijd ging ophalen, zag ik dat ze volledig gesneuveld was van haar dagje school en tien minuten later kreeg ik van de onthaalmoeder het leuke nieuws dat Florian echt niet in orde was en meer dan 39 graden koorts had. Dinsdagavond zat ik dus voor de derde keer bij de huisarts, voor Florian deze keer. Het buisje in zijn rechteroor (of was het nu zijn linker?) zit niet meer goed waardoor het ook zijn werk niet meer doet. Het was een fijne dag, dinsdag.

Florian bleef de dagen nadien gelukkig koortsvrij waardoor hij naar de onthaalmoeder kon blijven gaan en Elisa mocht naar oma en opa. Ze blijft vrij lang ellendig, moet ik zeggen, ondanks haar antibiotica. Vandaag is het de eerste dag dat ze iets minder bleek is maar de nachten blijven tot nu toe vreselijk lastig door haar aanhoudende hoest. Ook Florian maakt er een beetje een potje van de laatste nachten, ik vermoed dat de druk op zijn oor (door het niet meer werken van zijn buisje) wat is teruggekomen waardoor hij wat moeilijker slaapt.

Zelfs een rustige avond zit er hier voorlopig niet in. Meestal is het: kindjes in bed, tv aan, laptop op mijn schoot maar zelfs dat wordt me niet gegund wegens het constant moeten naar boven crossen. Is het niet de ene dan is het de andere wel. Mijn geduld werd de laatste dagen serieus op de proef gesteld, dat kan ik wel zeggen. Want het zijn niet alleen baby’s die hangerig zijn als ze ziek zijn. Vijfjarigen kunnen daar ook wel wat van. En mama snapt dat allemaal heel goed want ik zie wel hoe ellendig mijn dochter zich voelt maar als dat hangerig gedoe zo meer dan een week aanhoudt, tja, dan is het soms eens teveel geweest ook. Zeker als je zelf ook moe bent.

Vandaar mijn korte dienstmededeling van de reden achter de stilte op mijn blog en ook op jullie blogs… Want ja, het moment van ’s avonds met de laptop op de schoot en met een half oog tv kijken, is het moment waarop ik lees wat jullie zo allemaal te vertellen hebben. Als alles goed gaat, komt mijn man trouwens morgen zo rond de middag ergens aan in het station van Brugge dus dit weekend zal er ook niet veel blogschade worden ingehaald.

Maar geen paniek, I’ll be back.

Misschien helpt deze om het leed van de verwaarlozing wat te verzachten.

Misschien helpt deze om het leed van de verwaarlozing wat te verzachten.