Ongeveer acht jaar geleden begon ik aan een missie: vermageren. Ik woog 68kg en zat niet goed in mijn vel. Het één had eigenlijk niets met het ander te maken. Ik was net gaan samenwonen met iemand bij wie ik eigenlijk niet gelukkig was. We hadden een huis gekocht en ik werkte als leerkracht godsdienst in vier verschillende scholen. Ik wist dus verdorie maar al te goed waarom ik niet goed in mijn vel zat maar omdat ik het gevoel had dat ik “vast” zat in die situatie deed ik er ook niks aan. Het was het voorjaar van 2007 en ik weet nog dat ik buikgriep kreeg en dat ik daardoor op drie dagen anderhalve kilo kwijt was. Op één of andere manier was dat voor mij een trigger om te beslissen dat ik wilde vermageren en daarbij meteen uit te testen hoever ik daarin kon gaan. In de maanden die volgden bestond mijn ontbijt uit een tas thee vergezeld met één blokje chocolade, mijn middagmaal was een potje yoghurt, een tasje soep of één boterhammetje. ’s Avonds at ik een kommetje Special K met halfvolle melk. Dat was op de dagen dat ik alleen kon eten en niemand zich dan ook vragen stelde bij de samenstelling van mijn menu. Als ik moest eten in gezelschap dan at ik ofwel heel traag zodat het niet teveel zou opvallen dat ik eigenlijk heel weinig at of ik zei gewoon dat ik niet veel honger had. Op den duur was het natuurlijk wel te zien aan me en begon mijn naaste omgeving zich wel vragen te stellen maar dat wuifde ik weg. Want ik had een missie en niemand had daar zaken mee. Tegen de zomer woog ik 58kg. In de grote vakantie van dat jaar besloot ik dat ik in september niet opnieuw in het onderwijs wou stappen en zocht ik ander werk. Begin augustus kon ik starten in een bedrijf and the rest is history…

Work Life Balance signpost

Waarom ik dit verhaal vertel? Simpel. Twee weken geleden vermagerde ik op ongeveer dezelfde manier als zeven jaar geleden twee kilo in één week tijd. De hele vakantie lang al is mijn werk een spook dat door mijn hoofd blijft zweven. Het schooljaar eindigde niet zo goed in de school waar ik de voorbije drie jaar ongeveer gewerkt heb en tegen mijn verwachtingen in kreeg ik daar toch een aanbod om in september opnieuw fulltime aan de slag te gaan. Weliswaar in drie verschillende vestigingen van de school en met een daarbij passend vreselijk uurrooster. Ik had dat aanbod eigenlijk direct moeten afslaan. Maar dat deed ik niet want het betekende immers een jaar lang zekerheid van inkomen. In de loop van de vakantie hield ik steeds een aantal opties in mijn hoofd:

1. Gewoon nog een jaar op mijn tanden bijten, zekerheid van inkomen hebben en volgend jaar op zoek gaan naar iets anders.
2. Hopen dat er een andere school belt met een aanbod. Yeah right.
3. Totaal iets anders doen (opnieuw gaan studeren? zelfstandig beginnen? werk zoeken in een firma in de buurt?)
4. Euromillions winnen en mij geen zorgen meer moeten maken.

Tegen begin augustus begon het mij meer en meer te dagen dat optie één het zou winnen van de andere. En het minste dat ik daarvan kan zeggen, is dat ik er doodongelukkig van werd. Bovendien kon ik niet meer slapen want ’s nachts werd het gespook in mijn hoofd alleen maar erger. Ik maakte de fout er met niemand over te praten…
Tot gisteren. Tot mijn man het er eindelijk uitschudde en ik op de vraag “hoe graag wil je daar opnieuw gaan werken?” “3%” antwoordde en we allebei begonnen te lachen.
“Wat is die 3% dan?” vroeg mijn man.
“Die 3% is ik die niet durf bellen naar de directeur om te zeggen dat ik niet terugga,” was mijn antwoord.

Ik lijk wel gek want eigenlijk was ik ondertussen goed op weg om vast benoemd te raken in die school en met andere woorden mij te kunnen wentelen in eeuwige werkzekerheid. Maar het feit dat ik afgelopen nacht weer goed heb geslapen, bewijst dat ik een goede keuze maak en dus raapte ik al mijn moed samen en belde ik vanmorgen naar school om dat aanbod alsnog af te slaan. Het enige wat me nog restte te doen, was dit:

WIN_20150817_135903

To be continued…

Tags: ,