Het is eventjes geleden dat ik nog iets schreef over mijn werk. Na mijn beslissing om niet meer terug aan de slag te gaan in de school waar ik de laatste drie en een halve schooljaren van mijn werkleven sleet… En na de mooie aanbieding van eind september die uiteindelijk toch niet zo’n mooie aanbieding bleek te zijn, schreef ik er niks meer over. Er was niet veel over te schrijven ook niet. Ik deed interims. Uiteindelijk had ik in oktober maar vier werkloze dagen en in november vijf. Ik kon het slechter gedaan hebben…

Ik aasde eigenlijk al een tijdje op een job in Elisa’s school. Want: hoe handig is dat niet? En nu is het sedert twee weken eindelijk zover: ik heb werk op de school van mijn dochter. In eerste instantie mocht ik de zorgjuf vervangen, die geopereerd moest worden en daardoor drie maanden out is. Ongeveer drie weken geleden, kreeg ik daar een extra aanbod bij. De juf van het vierde had namelijk beslist om vanaf januari parttime te beginnen werken en aangezien de vervanging die ik nu doe ook maar parttime is, kan ik de twee perfect combineren!

Juf en mama. De eerste week deed het wat raar. De kleuterjuffen van Elisa, bijvoorbeeld, ge weet wel, als ouder noem je die ook juf-en-dan-pas-hun-naam. Maar een collega spreek je natuurlijk niet aan met juf en dus moet ik daar aan wennen. De andere mama’s van de kleuters uit Elisa’s klas snappen het ook niet helemaal goed “huh? geef jij hier nu ook les?”. Of ze durven het niet vragen en kijken gewoon een beetje raar… En dan zijn er nog de klasgenoten van Elisa zelf. Ook die moesten wennen: wat loopt de mama van Elisa hier nu toch constant te doen? Maar kinderen passen zich snel aan. Op een week tijd ben ik getransformeerd van mama van Elisa in juf Inge. Ze spreken me nu ook echt zo aan en het klinkt voor mij gekker dan voor hen waarschijnlijk. En als laatste is er nog Elisa zelf. Voor haar is het waarschijnlijk ook een grote verandering om haar mama constant over de speelplaats te zien lopen. Of toezicht te zien doen. Of gewoon nog maar het feit dat als ik ’s avonds met haar over de speelplaats loop, er andere kinderen naar me roepen en zwaaien “daag, juf!”. Maar ze gaat er verbazingwekkend goed mee om. Gelukkig maar.

Ik ben aan een nieuw hoofdstuk in mijn werkleven begonnen… That’s for sure… Toch tot eind dit schooljaar…

Tags: ,