Nee, we zijn niet op huizenjacht. Maar ik wou eens schrijven over die keer dat we wel op huizenjacht waren. Nu ongeveer vijf jaar geleden. Voor we ons huis kochten, woonden we op een appartement. Een ruim appartement. Maar wel wat verouderd. Toen ik zwanger werd van Elisa kregen we zin in ons eigen huisje en begon ook de bijhorende huizenjacht. Immoweb was mijn favoriete website daarvoor. Elke dag struinde ik het ding af of zoek naar iets nieuws en betaalbaars die voldeed aan onze “eisen”. Dat was niet evident. En vooral frustrerend. Of het was te klein of het had geen garage of geen tuin. Het was te duur, er was nog teveel werk aan, de ligging was niet goed…

Af en toe zat er een misschien tussen en dan maakten we een afspraak voor een bezoek. Meestal hadden we het wel snel gezien. Ik denk dat er in al die maanden dat we op zoek waren een tweetal huizen tussen zaten die we een paar keer gaan bezoeken zijn. Huizen waarin we potentieel zagen maar waar nog veel werk aan was. Zo was er, in Veldegem, geloof ik, een oude villa met een grote tuin waarvan we overtuigd waren dat we er iets heel leuks van konden maken… Maar de vraagprijs in combinatie met de jaren renovatie waar we zouden voor staan (om nog maar te zwijgen over het totale kostplaatje) deed ons uiteindelijk ook afhaken.

Toen werd Elisa geboren en lag onze zoektocht een paar maanden stil. Ergens in de zomervakantie waagden we ons aan een nieuwe poging. Al vrij snel botste ik op het huis dat uiteindelijk het onze zou worden maar ik maakte oorspronkelijk geen afspraak voor een bezoek wegens “te duur”. Ergens begin augustus vonden we een woning in loft-stijl ontworpen door architect Huppeldepup… Het had geen tuin maar zag er aan de binnenkant fantastisch uit. We werden enthousiast en waren er van overtuigd dat dit een grote kanshebber was om onze toekomstige woning te worden. Ik belde het immokantoor op en maakte een afspraak voor een bezoek. Doordat het huis (waar we nu dus in wonen) bij datzelfde immokantoor te koop stond en ik ondertussen de foto’s al zoveel keer had bekeken en al een beetje verliefd was geworden, maakte ik ook maar een afspraak voor een bezoek.

Op een warme zomeravond begin augustus trokken we dus naar de loft. De veelbelovende loft was in werkelijkheid een woning voor kabouters. Maar echt. Ik denk dat de vakantiehuizen van Landal groter waren dan de loft. Vreselijk teleurgesteld trokken we richting huis nummer twee. “Ja, dit is totaal iets anders,” zei de mevrouw van het immokantoor. Dat was nog maar een understatement. We hebben de foto’s die toen op het internet stonden van ons huis altijd bewaard. Ik zet ze liever niet allemaal online maar om je een klein idee te geven:

De inkomhal.

De inkomhal.

Ons terrasje.

Ons terrasje.

Dit is ondertussen Elisa's kamer. Volledig herschilderd en herbehangen.

Dit is ondertussen Elisa’s kamer. Volledig herschilderd en herbehangen.

Dit was lang onze reservekamer. Ondertussen Florian's kamer geworden...

Dit was lang onze reservekamer. Ondertussen Florian’s kamer geworden…

 

Zeg nu eerlijk... Wie wil nu geen bad op pootjes?

Zeg nu eerlijk… Wie wil nu geen bad op pootjes?

Ons huis is van het type herenhuis, een type waar ik zelfs als klein meisje al dol op was. We hebben geen tuin, dat vind ik bij momenten jammer maar ons terras is zeker ruim genoeg. En we hebben er bijna geen onderhoud aan. Dat is ook wel een pluspunt. Een garage hebben we ook niet. Maar wel een fietsgangetje dat rechtstreeks op ons terras uitkomt en dat vind ik dan ook weer een groot pluspunt. Een herenhuis met tuin en garage, in de staat waarin wij ons huis kochten, is simpelweg onbetaalbaar in Brugge.
Maar op die warme zomeravond in augustus wisten mijn man en ik direct dat dit ons huis moest worden. We hadden zelfs de boven nog niet gezien. We stonden buiten, met onze blote voeten (want we moesten onze schoenen afdoen van de eigenares) op de warme blauwe tegels en mijn man en ik keken elkaar aan met een veelbetekenende blik. Terug op ons appartement hebben we al onze euro’s geteld en dankzij de lage rentevoet op dat moment konden we een deftig bod doen. Dat zijn we diezelfde avond nog officieel gaan doen. Half augustus was het compromis getekend en uiteindelijk zijn we eind december in ons nieuwe huis getrokken. We hebben nog geen seconde spijt gehad van onze (uiteindelijk impulsieve) aankoop. We hebben nog grootse plannen maar dat is toekomstmuziek. We zijn hier gelukkig. De rest is opsmuk.

 

Tags: , , ,