mug

Elisa is een slechte eter. Dat is eigenlijk zo goed als altijd al zo geweest. Als baby at ze nog behoorlijk maar zelfs toen al gaf ze de voorkeur aan potjeseten boven mama’s verse patatjes. Dat kwetste mij maar een heel klein beetje aangezien een potje toch sneller en handiger was dan vers. Maar toen kwam het moment van de overschakeling van gemixt naar brokjes en was het afgelopen met behoorlijk eten. Ik heb mij daar niet altijd even druk in gemaakt. Soms had ik iets van ze zal wel eten als ze honger heeft… of het betert wel als ze ouder wordt… of zolang ze maar eens proeft… Maar de laatste tijd begin ik mij er wel behoorlijk in te ergeren. Eerst en vooral omdat het kind nu al zeker een kleine twee jaar 18kg weegt en amper bijkomt. Omdat ze ondertussen al vijf is en nog steeds aan het pruttelen is omdat er brokjes in haar eten zitten. Omdat de winter straks weer voor de deur staat en dat ik wil dat ze haar vitaminen binnen heeft. Omdat ik op restaurant graag iets wil kiezen op de kindermenukaart dat ze dan daadwerkelijk ook opeet. Omdat ik ook eens snoeptomaatjes als tussendoortje naar school wil meegeven… En zo kan ik eigenlijk nog wel een tijdje doorgaan. Een kind hebben dat weinig lust is gewoon niet leuk. Punt.

Tot zover de mug.

Gisterenavond werd dieimagesMARD35F1een olifant.

Elisa krijgt altijd een vieruurtje als ze uit school komt. Omdat wij ’s avonds behoorlijk laat eten. Half acht is geen uitzondering maar eerder een regel bij ons. Gisterenavond was Elisa al van 18 uur aan het zeggen dat ze honger had. Een gekend fenomeen, meestal gevolgd door mama die haar eten dan maar klaarmaakt en dan nog eens gevolgd door Elisa die na vijf happen (als het goed gaat) genoeg heeft. Gisterenavond ging ze het mij niet nog eens lappen tot ze om kwart voor zeven met de boodschap kwam dat ze écht honger had. Ik trapte er natuurlijk met mijn beide voeten in en begon dan maar aan het avondmaal. Wat, tussen haakjes, heel ambetant is aangezien papa dan later thuiskomt en je de boel dan moet warm én eetbaar zien te houden… Maar goed, daar stond ik dus, patatjes te schillen, worteltjes bereiden, vlees bakken. Afin, ik moet het jullie niet uitleggen… Klein maar niet onbelangrijk detail: aan mijn rechterbeen hangde ondertussen een peuter te huilen.

Kwart na zeven. Elisa’s bordje staat op tafel. Misschien nóg een niet onbelangrijk detail: mama had speciaal voor haar de worteltjes en de patatjes fijngestampt zodat ze eigenlijk een soort van wortelpuree voor haar neus kreeg. En dan. Elisa neemt een hap en begint: “maar de worteltjes smaken een beetje raar en het vlees…” Ik greep het bord weg vanonder haar neus en zei: “dan eet je maar niks” gevolgd door “en een hele week geen koeken of snoepen, niks van zoetigheid en geen tv”. Ja, ik weet het. Ik heb misschien een heel klein beetje overgereageerd en misschien ook een heel klein beetje te streng geweest met mijn straf. Zondag moeten we namelijk naar het verjaardagsfeestje van haar nichtje. OEPS!

Gelukkig is Florian een kleine Bourgondiër. Of hoe verschillend een broer en een zus kunnen zijn.

Tags: ,