Het begin van Elisa en Florian dat was mama en papa die voor elkaar kozen. Een belangrijke voorwaarde. Het begon in de zomer van 2007. Dat was de zomer waarin ik, na twee jaar interims in het onderwijs, besloot er de brui aan te geven en een interimkantoor binnenstapte. Ik had nog geen kinderen, toen, en dus was het voordeel van de lange vakanties niet eens zo’n voordeel. Het was vooral verveling alom. Ze hadden een mooie aanbieding, het interimkantoor, op de douaneafdeling van een grote firma, die deed in airco in een stad aan de zee. Werken in een grote firma… Als 23-jarige sprak me dat onmiddellijk aan. Na enkele testen en een sollicitatiegesprek was ik aangenomen. Een paar maanden daarvoor had mijn man ook een beslissing genomen: hij stopte met zijn studies in Gent en zou gaan werken. Hij had een aantal opties maar moest tenslotte gaan voor de optie van de firma in airco omdat hij toen nog geen rijbewijs had en die firma de enige was die met het openbaar vervoer (of in de zomer zelfs met een lange fietsrit) te doen was. En zo begon onze love-story.

“En, ben je het hier al een beetje gewoon?”
Nog steeds moeten we erom lachen, mijn man en ik, om die ene zin. Die zin was namelijk het begin van het eerste gesprek die we samen voerden. Een kort gesprek, uiteraard, en toch staat die in onze beide geheugens gegrift…
Ik kwam dus terecht op de douaneafdeling van de firma. Afdeling is misschien een groot woord want we zaten aan een eiland met vijf mensen. De douaneafdeling was gevestigd op het eerste verdiep. Een grote vloer bestaande uit allemaal verschillende “eilanden”, gescheiden door rijen kasten. Mijn toekomstige man zat twee rijen verderop. Die eerste middag nodigde Sarah, mijn afdelingsgenoot, me uit om samen te gaan eten. “We hebben een vaste bende waarmee we altijd samen zitten,” zei ze, “als je wil, mag je bij ons komen zitten.” Natuurlijk wilde ik dat want wat moest ik anders? Ik weet nog dat ze me in de trappenhal aan iedereen van de bende voorstelde. Mijn man maakte er ook deel van uit, dus ze moet me ook aan hem hebben voorgesteld maar dat herinner ik mij niet meer. Wat ik me wel nog goed herinner is dat hij me vrij snel opviel daar aan die lange tafel over de middag. Met zijn rake opmerkingen en grapjes was hij altijd een spilfiguur in de gesprekken aan die tafel. Het was ook aan die tafel dat onze gevoelens voor elkaar stilletjes aan zijn beginnen groeien. Dat zijn we pas achteraf te weten gekomen van elkaar. Op dat moment was het nog elk voor zich. Stiekem. Niet goed weten wat aanvangen. Verwarrende tijden. Het was in die tijd dat ik me haastte om voor mijn toekomstige man te kunnen gaan zitten, bijvoorbeeld. Hij at altijd boterhammen en zat daarom als eerste neer terwijl de rest van de groep nog aan het aanschuiven was voor soep of een warm middagmaal. En daarom at ik op den duur ook alleen maar nog boterhammen. Dan hadden we vijf minuten voor onszelf. Ik genoot enorm van die vijf minuten want mijn man en ik, wij maakten een klik, ik had zoiets nog nooit meegemaakt. Hij ook niet. Maar zoals ik al zei dat hebben we allebei pas achteraf geweten.

08d8fa15844e10704413292ef43b00ba

Dat het verwarrende tijden waren, werd algauw heel erg duidelijk. Waarom er zoveel verwarring was, daar was een belangrijke reden voor. Schrijf ik dat op mijn blog? Daarover heb ik even getwijfeld. Maar aan de andere kant, degenen die mijn blog lezen en mij kennen, kennen ook die reden. De rest niet natuurlijk. Maar het hoort bij ons verhaal en dus kan ik er niet helemaal onderuit. We hadden allebei een relatie, op dat moment. Ikzelf zat in een veel te lange relatie met een persoon die eigenlijk niet bij me paste. Bij mijn man was het ongeveer hetzelfde verhaal. Als ik een advies zou kunnen geven aan mijn zestienjarige zelf, dan zou ik wel weten wat gezegd. Er nu op terug kijkend, weet ik dat het sowieso slecht ging aflopen. Dat mijn toekomstige man toen op mijn pad kwam, was eerlijk gezegd het beste wat me toen kon overkomen.

ded8a959becc1e9c4f1529d8d953c885

Terug naar ons verhaal. Het was vooral mijn man die zorgde voor de verwarring die tussen ons heerste. Want een paar weken nadat ik zo hard mijn best deed om voor hem te kunnen gaan zitten, liep hij weg van tafel. Dat mag je nogal letterlijk nemen. Ik weet niet meer hoe lang hij dat gedaan heeft maar er was een korte periode waarin hij in een snel tempo zijn boterhammen opat – of zelfs niet opat –  en toen de tafel verliet met het excuus dat hij zich niet zo goed voelde. Het ging zelfs zo ver dat de ganse bende zich zorgen begon te maken over hem. Ik ook. Maar ergens zat ik met de vrees dat hij me doorhad en dat hij eigenlijk gewoon van me weg wilde. En dus nam ik weer wat meer afstand.

De winterwandeling(en) 

Uiteindelijk vonden we elkaar toch terug. Er was terug vriendschap. We praatten en we lachten. Ik denk dat we allebei probeerden het achterliggende te vergeten. Het kantelpunt kwam ergens eind december, net voordat de firma een week zou sluiten, tussen kerst en nieuwjaar. ’s Middags gingen we met onze groep buiten de firma gaan eten, in een klein restaurant een tweetal kilometer verderop. Het was gesneeuwd en koud. Maar het was zonnig. Een prachtige dag. We zaten allemaal in de auto. Klaar om terug naar het werk te rijden. Mijn man zei iets in de aard van dat het zonde was om op zo’n prachtige dag heel de tijd binnen te zitten.
“Waarom gaan we niet te voet terug?”
“Ja, waarom ook niet,” antwoordde ik en we hadden geluk want niemand anders zag het zitten om in de koude terug te wandelen. Dat was onze eerste winterwandeling. De tweede volgde ’s avonds. Er was die avond een kerstfeestje voor het personeel en we besloten er onderuit te muizen. Niet ver van de firma was een pad dat langs een klein riviertje leidde. Alles was bedekt met een dik pak sneeuw. Het was een prachtige wandeling. Er gebeurde niks anders dan wandelen en praten en lachen. Daarna volgde een week van stilte. Het is haast niet te geloven maar we hadden op dat moment nog geen nummers of e-mailadressen uitgewisseld. We zagen elkaar dus pas terug na nieuwjaar. Iedereen kuste behalve wij. Ik durfde niet omdat er nog altijd iets onuitgesproken tussen ons hing en ik denk dat ik bang was dat ik me het allemaal maar had voorgesteld. Kort daarop hebben we het toch uitgesproken. Of uit gemaild, beter gezegd. Ik weet niet meer wie die mail stuurde en wat er juist in stond maar het bracht een einde aan de onzekerheid waarin we tot daar toe allebei leefden.

En dat is hoe we elkaar hebben leren kennen.

Er volgde nog een heel leuke maar soms ook een heel zware periode. We spraken af na het werk, we mailden over en weer. Elk moment dat we konden samen zijn, pakten we aan: in de koffieruimte van de firma, de korte weg van onze eilanden naar onze auto’s. Na een paar maanden besloten we er volledig voor te gaan. Dat heb ik heel simpel gezegd maar zo simpel is het nooit geweest. Ik trok in bij mijn man ergens in mei 2008 en ik ben nooit meer weggegaan.

En dat was het begin van Elisa en Florian. En ook van een liefde, die alleen maar is blijven groeien.

Tags: , , , ,