het eerste wat ik hoor als ik wakker word. En het laatste wat ik hoor voor ik in slaap val. Geruis. Een grote drie jaar geleden kreeg ik net voor de zomervakantie een oorontsteking. Ik was toezicht aan het houden op de speelplaats en van het ene moment op het andere had ik oorpijn en hoorde ik een “tuut”. ’s Avonds ging ik naar de huisdokter. Ik kreeg oordruppels en de oorpijn passeerde. Maar ik kreeg andere problemen. De tuut die begonnen was, veranderde in een ruis. Ik kon plots nog moeilijk geluid verdragen. Geluiden die stil moesten klinken, zoals een sleutel in een slot steken, klonken plots honderd keer luider. De geluidswereld rondom mij was volledig vervormd. Ik was in paniek. Ik raadpleegde een oorarts en kreeg drie soorten medicatie waaronder een pil tegen de ziekte van Ménière. Het haalde niet veel uit. Ik raadpleegde nog een andere oorarts maar ook daar kreeg ik niet echt antwoorden. Op aanraden van de huisarts ging ik uiteindelijk naar relaxatietherapie. Ook dat hielp niet veel. Uiteindelijk bracht het voorbijgaan van de tijd wat soelaas. Het geruis minderde naar iets wat min of meer aanvaardbaar was. Maar het bleef. En het is er nog steeds. Het gaat op en af en nog steeds ben ik bang dat het ooit weer erger wordt. Soms zit het op een niveau dat ik het alleen hoor als ik in bed lig en het bijna volledig stil is. Soms hoor ik het ruisen nog zelfs als er ander achtergrondlawaai is. Dat zijn de momenten waarop ik het er heel moeilijk mee heb. Omdat ik niet snap vanwaar het komt. Ik ben nooit veel naar concerten geweest, heb altijd goed zorg gedragen voor mijn gehoor en toch heb ik problemen. Het is iets waarmee je moet leren leven, lees je overal. Je moet het aanvaarden. Ik vind dat moeilijk. Soms kan ik zo verlangen om nog eens gewoon de stilte te horen.

Tags: ,