Ik kreeg (en krijg nog steeds) veel de vraag: “en, ga jij daar iets doen van werk?”.

Voor we vertrokken (en in de momenten dat we hier nog maar pas waren), antwoordde ik dan steevast: “eerst settelen en zorgen dat we allemaal onze draai vinden en dan zien we wel”. Dan knikte diegene tegen wie ik dat zei: “ja, uiteraard!”. Het was allemaal heel verstaanbaar want zo’n verhuis naar een ander continent, dat is toch wel niet niks.

Na een half jaar moest ik mijn uitleg voor mijn nog-steeds-werkloze status toch wel wat aanpassen. Ik moest uitleggen dat Florian hier nog niet naar de gewone school kan, maar op preschool zit. Preschool, dat is enkel beschikbaar via kinderopvangcentra of private scholen. M.a.w: ge moet ervoor betalen en het is verdorie niet goedkoop. Dus het antwoord op de vraag waarom ik nog steeds niet werkte, was redelijk eenvoudig: het is gewoon te zot om te gaan werken om iemand anders te kunnen betalen om voor je kind te zorgen.

“Maar verveel je je dan niet?” was steevast de respons die ik kreeg.

Ik heb vaak met mijn ogen gerold en gezucht als ik die vraag kreeg (het voordeel was dat de vragende partij dat niet zag). Begrijp me niet verkeerd, ik snap de vraag, maar hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik besefte dat we toch wel in een maatschappij leven waarin het gewoon not done lijkt om “niks te doen”. Begrijp me weer niet verkeerd (part two) want ik heb geen zittend gat en ik ben al maanden aan het nadenken over wat ik in de toekomst kan gaan doen van werk maar once and for all, wil ik toch eventjes duidelijk maken dat het allemaal niet zo simpel is als het lijkt, dat gaan werken. En, nee, ik verveel me niet.

  1. De meest logische optie: het onderwijs.
    Iedereen die mij volgt of kent, weet dat ik een bachelor diploma lager onderwijs bezit. En ze hebben hier toch ook leerkrachten nodig, juist? Juist. Maar dan komt natuurlijk de grote: ja, maar… Eerst en vooral zou mijn diploma moeten vertaald worden door een officiële instantie (kost geld) en weet ik niet heel zeker of dat diploma zou geaccepteerd worden want het moet voldoen aan de voorwaarden voor deze staat. Ten tweede, zelfs als het aanvaard zou worden, is het voor mij nog zeer de vraag of er hier ook maar één school is die staat te springen om een leerkracht te aanvaarden die uiteindelijk niet het Engels als moedertaal bezit. Ten derde, weet ik ook niet of ik het voor mezelf zou aandurven om hier voor een klas te gaan staan en alles in het Engels te moeten gaan uitleggen. De andere optie is om mij te laten registreren als substitute teacher. Dat zou uiteraard de druk van een eigen klas wegnemen maar toen ik mij daarin ging gaan verdiepen, las ik dit:
    The average pay for a substitute teacher in Michigan is $80-$90 a day—equating to an annual salary around the $15,000 poverty level for a family. However the demands, stress and responsibility of teaching six or seven classes of 30 or more students far exceeds that of other low wage workers.Jan 17, 2017″.

    Ik zeg niet dat de meest logische optie hierdoor voor mij volledig van de baan geschoven is maar laten we zeggen dat het onderwijs in mijn lijst van opties toch een serieus aantal plaatsen achteruit gegaan is.
  2. Van mijn hobby mijn werk maken.
    De optie om een home bakery op te starten heeft hier eventjes serieus op tafel gelegen. Waarschijnlijk ging ik nu al ongeveer met mijn klein zelfstandig bedrijfje gestart zijn, ware het niet dat ik op het laatste moment nog op een certificatie muur stootte waaraan ik niet kan voldoen.
    Het idee was, om op bestelling, van thuis uit, te gaan bakken. Met de focus op Frans/ Belgische producten die je hier nergens kunt krijgen (of van povere kwaliteit kunt krijgen). Het idee zat goed (denk ik) en de optie home bakery is hier dus werkelijk een mogelijkheid. Helaas was de grote ja maar dat ik een keuken apart moet hebben van onze privé-keuken om dit mogelijk te maken (tenzij ik niet met producten zou werken die moeten gekoeld worden, dan kon het wel, maar dat zou mij zodanig limiteren dat heel het idee dat in mijn hoofd zat als een kaartenhuisje in elkaar viel…). Die tweede keuken, dat zou mits een kleine investering een optie zijn, ware het niet dat we hier een huis huren en de eigenaar waarschijnlijk niet al te content zou zijn met plots een tweede keuken(tje) in zijn huis.
  3. Iets anders dan maar?
    Werk is werk en er zijn natuurlijk altijd nog andere opties: een bureaujob, de supermarkt, een restaurant en ga zo maar door… Ik ben op zich niet kieskeurig en ik zie mezelf best wel iets totaal anders doen. Waarom ook niet? Maar ook het komende jaar moet ik blijven rekening houden met onze jongste zoon die nog steeds niet kan starten in de gewone public school waar Elisa gaat. Hij verhuist weliswaar van preschool (omdat de school waar hij zat, slechts halve schooldagen aanbood) maar om de kosten te drukken gaat hij op zijn nieuwe school ook maar drie volle dagen naar school ipv de gewone vijf. Daarnaast blijft de taalbarrière een barrière… Ik vraag mij toch af, of ik makkelijk aan een job zal/zou geraken, met een buitenlands accent?
  4. Maar gaat dat dan met maar één loon?
    Had het aanbod dat mijn man vorige jaar kreeg, niet het loonsverlies van mezelf gecompenseerd, dan hadden we hier niet gezeten. Zo simpel is dat eigenlijk. Los daarvan, wil dat niet zeggen dat ik niet de behoefte voel om mijn steentje bij te dragen. Het wil alleen zeggen dat we het hier wel redden zonder dat steentje van mij. Nog los daarvan, kunnen we ook niet sparen wat we gedacht hadden te kunnen sparen. Sommige kosten zijn hier gewoon stukken hoger en dat hadden we niet van te voren kunnen inschatten. Waar we in België status quo staan met de afbetaling van ons huis versus de huurinkomsten die we ervoor ontvangen kun je hier een schone winst maken als je je huis verhuurt. Voor ons, die helaas voorlopig moeten huren, is de huurprijs van ons huis hier een serieuze hap uit ons budget. Ook verzekeringen (waar je niet onderuit kan) zijn hier stukken duurder. Daarnaast willen we, terwijl we hier nu zo ver zijn, ervan profiteren om zoveel mogelijk te kunnen zien. Maar dat terzijde want ik ben aan het afdwalen…
  5. En dan zijn er nog al die andere onzekere factoren…
    We zijn hier nu nog net geen jaar en ik kan ondertussen wel zeggen dat we hier over het algemeen behoorlijk graag wonen. Dus als we hier nog eventjes langer kunnen blijven, dan graag. Maar er zijn ook nog zoveel onzekere factoren die ervoor zorgen dat we op bepaalde vlakken nog eerder afwachtend zijn. Dus ook een beetje op het vlak van echt actief op zoek gaan naar werk voor mezelf. Het punt is dat we hier voorlopig nog op het werkvisa van mijn man zitten. Stel dat zijn werk morgen zegt: het is goed geweest, ga maar terug naar het Belgisch kantoor. Dan mag ik hier nog werken of niet werken: als hij terug moet, dan moeten wij allemaal mee. Willen of niet. Werken of niet.

En om al die bovenstaande redenen wordt het nog een tweede afwachtende jaar hier. Tenzij er ergens een onverwachte opportuniteit uit de lucht komt vallen die ik niet kan laten liggen. Zeg nooit nooit maar de kans is natuurlijk klein dat er hier morgen op de deur wordt geklopt en dat ze me de job van mijn leven aanbieden.

Tags: