Ik heb het eindelijk uit, dit boek over opvoeden. Het kwam al eens ter sprake dat ik het boek aan het lezen was maar het is nu eindelijk uit en vandaar… tijd voor een kleine review.

Het boek leest makkelijk en vlot, het is geen typisch non-fictie boek. Persoonlijk vind ik het een leuk alternatief voor een opvoedkundig boek. De manier waarop het geschreven werd, is een huwelijk van opvoedadviezen die de auteur zelf gelezen of gehoord heeft en haar eigen ervaringen met het opvoeden van haar drie kinderen. Vond ik het leuk om te lezen? Ja. Heb ik er iets uit bijgeleerd? Ja en nee. De auteur is namelijk een Amerikaanse die in Parijs woont. Als Amerikaanse verbaast ze zich op heel veel momenten over de manier waarop Franse ouders hun kinderen opvoeden. Vanuit dit standpunt geeft ze haar opvoedadviezen. Waarom heb ik er dan niet veel nieuws uit geleerd? Om de simpele reden dat de Franse manier van opvoeden heel dicht aanleunt tegen onze Belgische manier van opvoeden. Amerikanen, die hebben heel andere ideeën over het opvoeden van kinderen dan wij, blijkbaar. Zo kan ik wel een heel aantal voorbeelden uit het boek opnoemen. Zo verbaast ze zich er vaak over dat Franse ouders niet constant met hun kinderen bezig zijn. Dat ze in de speeltuin bijvoorbeeld op een bankje zitten te kletsen en niet voortdurend achter hun kinderen aanrennen. Dat tijdens een etentje met een aantal volwassenen onder elkaar waar ook kinderen bij zijn de kinderen niet het centrale aandachtspunt zijn, dat de ouders hun kinderen maar laten doen zolang ze maar braaf zijn. Voor mij klonken de meeste dingen die de auteur als vreemd of raar ervaart heel gewoon.

Wat ik vooral meeneem en onthoud uit het boek is het advies omtrent het doorslapen en het advies dat in het boek omschreven wordt als “le cadre”. Wat het doorslapen betreft, zou het grote geheim zijn dat je een baby telkens als hij of zij wakker wordt, vijf minuutjes laat huilen en dan pas gaat kijken… Sinds ik dat stuk gelezen heb, pas ik het hier ook toe. Ik had nogal sterk de neiging van bij het eerste kreetje uit mijn bed te springen en naar Florian te gaan kijken en dus probeer ik nu eventjes te wachten. Voorlopig werkt het nog niet wat dat doorslapen betreft maar aangezien wij hier ondertussen sterk vermoeden dat het niet doorslapen te maken heeft met ongemakken zoals krampjes of buikpijn, zal de truc misschien toch zijn werk doen eens Florian van zijn krampjes verlost is… Fingers crossed.
Le cadre dan… Een heel eenvoudig principe waarbij je een aantal regels stelt waar je kinderen zich uiteraard aan moeten houden; het zogenaamde “kader” en binnen dat kader krijgen ze vrijheid. Het klinkt heel simpel maar in de praktijk vergt het toch wat werk. Zo mag Elisa hier spelen zoveel als ze wil maar ’s avonds voor het slapen gaan moet alles opgeruimd en aan de kant zijn. Soms moet het snel gaan en heb ik nogal de neiging om het ‘dan maar zelf te doen’ maar dat is uiteraard niet de bedoeling. Als ze weet dat zij het moet doen en je houdt hierin vol (hoe erg ze ook klaagt dat ze te moe is om op te ruimen) dan gaat ze het uiteindelijk wel uit haarzelf doen.
Het is wel grappig want toen ik het stuk over “le cadre” las, moest ik onmiddellijk terug denken aan onze huwelijksreis (ondertussen bijna vijf jaar geleden). We zaten aan het ontbijt in de laatste B&B waar we overnachtten en een ouder Engels koppel vervoegde het ontbijt. Omdat ik toen al zichtbaar zwanger was van Elisa ging het gesprek voornamelijk over kinderen en opvoeden. Ik herinner mij nog altijd dat de man zei: “it’s all about boundries” en hij maakte met zijn vingers een tekening van een vierkant in de lucht. Wat hij wilde uitleggen was het principe van het kader. En hij had gelijk. Kinderen hebben grenzen nodig maar ook vrijheid… En dat is de opvoeding die ik Elisa en Florian wil geven.

 

9200000002576352 9200000002576352_b

Tags: , ,