Lieve Florian,

9 maanden in mama’s buik en vandaag 9 maanden op deze wereld. Zie jou daar staan, grote meneer. Mama zit aan tafel te typen en jij staat naast mij in je park, te glunderen. Rechtstaan en weer gaan zitten, rechtstaan en weer gaan zitten. Je straalt. Zo trots ben je. Je was al een tijdje aan het proberen en een tweetal weken terug was het jou eindelijk gelukt en natuurlijk doe je nu niet liever. En ook al kun je het nu al twee weken je glundert nog elke keer alsof het de eerste keer is dat je jezelf kan rechttrekken.
Vorige maand was een zware, meneertje maar ik steek dat nog steeds op je acht maanden sprong in combinatie met de last die je af en toe nog hebt. Deze maand was het stukken beter. Je was vrolijker en vooral terug erg ondernemend. Je hebt je niet alleen leren rechttrekken, je gaat ook vlot van liggen naar zitten en je neemt een aanzet om te kruipen. Het lukt je nog niet want je valt op je buik als je wil vertrekken maar dan sleep je je vooruit op je eigen manier. Dat gaat niet snel maar al rollend en je vooruit trekkend geraak je wel waar je wil geraken.
Je nieuwe favoriete speelgoed is zowaar het keukentje van je grote zus geworden. Je doet de oven open, haalt er vanalles uit, doet de oven weer dicht en daarna richt je je op de frigo… Je maakt er een boeltje van, meermaals per dag, en mama maar opruimen. Het is goed dat ik je zo graag zie!
Buiten het slapen en je dagen bij de onthaalmoeder ben je dus eigenlijk wel flink geweest de voorbije maand. Vorige week mag ik daarin niet meerekenen want dan was je ziek, het noro-virus (nog nooit van gehoord), en natuurlijk kon je dan niet je vrolijke zelf zijn. Je maakt erg duidelijk wanneer je het beste in je vel zit: in je eigen omgeving. Dat is leuk maar dat maakt het ook soms erg zwaar. Met lood in mijn schoenen breng ik jou naar de onthaalmoeder. Als ik nog maar aanstalten maak om weg te gaan, begin je te wenen en zo moet ik je dan achterlaten. Je bent niet de enige daarin, dat weet ik wel maar de meeste baby’s zijn na een kwartier al vergeten dat mama weggegaan is en gaan gewoon vrolijk spelen. Maar kijk, gisteren opperde de onthaalmoeder voorzichtig dat het iets beter was geweest en ja hoor, je had zowaar een half uur geslapen. Ik merkte het ook aan je: je zag er niet doodmoe uit. Ik hoop echt, echt, echt dat je verder die richting uitgaat want na vorige week was de moed me nog dieper dan diep in de schoenen gezonken. Een lichtpuntje aan het einde van de tunnel: dat heb ik hard nodig.
En dan je slapen, kleine vriend. We waren in een vreselijk ritme gekomen waarbij je om 8 uur ’s avonds bij mij in de zetel sliep, om 10 uur je melk dronk en dan samen met ons naar bed ging. Vorige week deden we zelfs geen moeite meer om je in je eigen bed te krijgen omwille van je ziek zijn en dat we sowieso al wisten dat het niks ging worden. Afgelopen maandag had ik er plots helemaal genoeg van. Hoe graag we je ook zien, mama en papa zien elkaar ook graag en geen avonden en nachten meer voor onszelf hebben, welja, er zijn leukere dingen. Dus bedacht ik dat je nu wel groot genoeg was voor een vast avondritueel en als we nog langer zouden wachten het misschien te moeilijk ging worden om je nog in je eigen bed te krijgen. En nu doen we het zo: pyjama aan, melk om half acht, dan naar boven en samen een boekje lezen in de schommelstoel. Licht uit, nachtlampje aan en in bed. Dat in bed is niet evident: je huilt en ik moet bij je blijven en je telkens opnieuw platleggen en instoppen omdat je steeds terug gaat zitten. Ik moet over je hoofdje wrijven tot ik merk aan je ademhaling dat je rustig wordt en gaat inslapen. Dan pas kan ik je kamertje verlaten. En het duurt zolang het duurt… Eergisteren was dat zelfs anderhalf uur. Een waar mirakel. En ja, uiteindelijk beland je weer bij mij in de zetel maar na je laatste melk van 10 uur stoppen we je opnieuw in je eigen bed. En ook hier: het duurt zolang het duurt en dan is het de rest van de nacht weer tussen mama en papa in. Maar goed. We kunnen geen mirakels verwachten en ik ben maandag begonnen met het idee dat het een werkje van maanden zal zijn om je uiteindelijk een volledige nacht in je eigen bed te laten slapen. We gaan het heel stapsgewijs doen, vriend. Dat is het beste voor zowel jou als mij, denk ik. Maar daarnaast wordt het ook dringend tijd dat je buikje wat meewerkt want vorige nacht was weer zo lastig voor jou dat ik best wel snap dat je 20 keer per nacht wakker wordt.
Maar kijk, kleine vriend, ik trek mij enorm op aan dagen waarop je vrolijk bent en dus hoop ik dat er nog veel van die dagen volgen. Ik hoop dat je je draai bij de onthaalmoeder gauw vindt en ik hoop dat je snel went aan je eigen bed. Maar vooral hoop ik dat de natuur doet wat ze moet doen en dat je verlost raakt van je reflux en je krampjes.
Ik ben benieuwd naar de komende maand. Waarschijnlijk ga je leren kruipen. Misschien een eerste tandje? We zien wel. We gaan het nemen zoals het komt. Count your blessings: dat past wel bij ons leven met jou.

Mama houdt van je, klein meneertje. Dat is het enige wat belangrijk is, vind je ook niet?

Tags: , , ,