Lieve Florian,

Acht maanden ben je al in ons leven. Over officieel 2 dagen eindigt 2014, dat zal voor ons altijd het jaar blijven waarin jij ons gezin compleet maakte. De impact die een nieuwe baby op ons gezinsleven zou hebben, heb ik vooraf zwaar onderschat. Ik heb er de laatste dagen veel over nagedacht, over het jaar dat bijna voorbij is en over hoe het geweest is. Als ik de foto’s van jouw geboorte bekijk, kan ik me al bijna niet meer voorstellen wat voor kleine baby je was. Ik durfde je niet wassen die eerste ochtend, je beentjes waren zo smal dat het haast leek alsof ik ze zou breken als ik ze aanraakte. Ongeveer vijf weken heb ik op een roze wolk gezeten en daarna ben ik er keihard afgedonderd; zo kijk ik erop terug. Alhoewel, een wolk, ik zie het eerder als een bergbeklimming, die babytijd van jouw. We zaten vanboven op de berg, jij en ik en daarna zijn we gevallen en we zijn blijven vallen. Af en toe klommen we weer wat omhoog en zag ik even de top terug maar we geraken er nooit. Het is frustrerend. Ik ben zo blij dat je papa er ook is om het af en toe even over te nemen. Ik had namelijk weer erg veel hoop met de opstart van de Omneprazol want even leek het erop dat we de oplossing hadden gevonden. Maar toen kwamen toch weer een paar onrustige nachten. Nachten waarin je veel huilde en geen blijf wist met jezelf. Nachten waarin je zelf niet wist hoe je nog moest draaien of keren om het voor jezelf comfortabel te maken. Ik was een waardeloze mama voor jou op die nachten want ik kan dan alleen maar meehuilen omdat de top van die berg op zo’n momenten weer zo uitzichtloos ver lijkt. En zoals ik al zei, gelukkig is er dan je papa die je sust en met je rondwandelt tot het weer beter gaat.
Bij de onthaalmoeder is het ook nog steeds met vallen en opstaan maar het is al beter dan de “hij heeft de hele dag gehuild” die ik in de crèche kreeg. Er was zelfs een dag waarop de onthaalmoeder zei: “het was leuk vandaag”. Je kan niet geloven hoe blij ik was om te horen dat ze het leuk vond met jou. Want dat ben je ook, buiten al die andere momenten: een leuke baby.
Zo heb je ook weer erg veel vorderingen gemaakt. Ergens in het midden van deze maand, tussen twee verkoudheden in, was je niet te stoppen. Je rolde dat het een lieve lust was, had je gekund dan was je onze ganse living rondgerold. Bij momenten lag je op je buik je spartelen als een vis op het droge in een poging om vooruit te geraken. Vooruit geraak je nog niet maar je bent goede pogingen aan het doen en dat maakt ons al erg trots. Op een ochtend in je tummy tub, pakte je plots de randen vast en stond je zowaar recht. En dan had je het gevonden natuurlijk. Elke keer als ik je terug liet zitten, hup, randen vast en recht. Nog in diezelfde week begon je plots te brabbelen. Enorm grappig: je vertelde hele verhalen waar we natuurlijk niks van verstonden maar we vonden het fantastisch.
Je bent wat stilgevallen, nu, aan het einde van je 8ste levensmaand en aan het begin van de 9de. Misschien ligt het aan je verkoudheid maar ik vermoed dat het meer te maken heeft met je sprongetje. Volgens het “Oei, ik groei” boek zit je daar volop in. Nog volgens dat boek maak je op die momenten minder vorderingen of lijkt het soms alsof je minder kan dan dat je voor je sprongetje kon. Ik zou het zelf niet beter kunnen verwoorden. Het rollen is gestopt, het brabbelen is ook erg verminderd. Het is alsof je in niks nog zin hebt behalve in dicht bij mama en papa zijn of alles samen met mama en papa doen. Ik hoop dat het gauw weer voorbij is, dat sprongetje want ik mis de Florian die je in het midden van de afgelopen maand was wel.
Op naar het nieuwe jaar nu dus. Het jaar waarin je je eerste verjaardag zal vieren. Het jaar waarin je hopelijk eindelijk van je last zal af geraken. Volgens de dokter is het nog wachten tot je gaat stappen want op dat moment zou je maagje moeten draaien en zou het moeten beteren. Laten we dus hopen dat je snel leert stappen. En wat ik ook hoop is dat je leert slapen in je eigen bedje. Misschien kan dat je goede voornemen zijn voor het nieuwe jaar?

Ik hou van je lieve vriend, hopelijk gaat het snel weer beter met je. Je mama.

 

Tags: