Mijn lieve jongen,

Zeven maanden ben je ondertussen al. Soms lijk je al zo groot als ik terugdenk aan die eerste levensmaanden van jouw maar tegelijkertijd ben je nog zo klein. Zo hulpeloos ook. De laatste drie dagen heb je weer veel last gehad van je buik waardoor je weer enorm onrustig was. Nog steeds voel ik me even hulpeloos als jij bent op die momenten. Ik kan je niet helpen. En het feit dat ik je niet kan helpen, is voor mij het ergste wat er is. We hebben beslist dat we er nu eindelijk eens werk van gaan maken: alles wat je eet, gaan we opschrijven in combinatie met wanneer je last hebt en wanneer niet. Ik had altijd het idee van “het zal er wel uitgroeien” maar je bent tenslotte al zeven maanden en het is er nog steeds niet uitgegroeid. Ik heb ook geen flauw idee of we een patroon gaan ontdekken maar iets doen is beter dan niks doen, zeker?
Het slapen, klein meneertje, ik begrijp nu ook wel dat zolang jouw buik niet meewil en je om de haverklap wakker wordt van “iets” (reflux? krampjes?) jij niet zal doorslapen. En tot het zover is, mag jij gerust nog eventjes in het grote bed slapen. Dat is misschien het minste dat ik ondertussen voor jou kan doen.

Ik heb eventjes moeten lezen wat ik vorige maand geschreven had want je zevende levensmaand is absoluut een bewogen maand geweest. Vorige keer had ik geschreven dat je al twee weken aan het aerosollen was omwille van een aanhoudende hoest. En dan was er natuurlijk ook het crèche verhaal… Deze maand had je RSV en ben je ondertussen “verhuisd” naar een onthaalmoeder. De RSV en de daarbij horende pijnlijke hoest daar ben je gelukkig helemaal vanaf geraakt. De verhuis naar de onthaalmoeder is zeker en vast een goede beslissing geweest. Ik voel me iets geruster. Je eerste dag daar ging behoorlijk. Ik was blij. De tweede dag kreeg ik jammer genoeg de mededeling dat je heel veel gehuild had. Een beetje het crèche verhaal dus maar met dat verschil dat ik ervan overtuigd ben dat er tenminste naar je gekeken wordt en dat je niet aan je lot wordt overgelaten. Mijn hart breekt nog evenveel als ik hoor hoe verdrietig je geweest bent maar gewoon al weten dat je niet ergens neergezet wordt en alleen maar huilt en huilt en huilt maakt het voor mij toch iets draaglijker. Je derde dag, gisteren, was weer redelijk en ik hoop dat het verder die richting zal uitgaan.

Je zit! Dat was je grootste prestatie de afgelopen maand. Ik weet nog dat je aan het begin van je zevende levensmaand slechts een aantal seconden zelfstandig bleef zitten terwijl je nu op het begin van je achtste levensmaand gerust een kwartier of nog langer kan zitten. Ik hou van de mogelijkheden die het zelfstandig zitten met zich meebrengt. Je speelmat is nu echt een speelmat. Je bent eindelijk niet meer gebonden aan je sitter. Ook voor je zus is het zo makkelijker om echt met je te kunnen spelen. En nu is het uitkijken naar wanneer je gaat kruipen of je rechttrekken. Voorlopig ben je alvast “mee” met alles die je zou moeten kunnen.

En dus zijn we vandaag begonnen aan je achtste levensmaand. We hebben vanmorgen de fotosessie gehad voor het eerste kerstkaartje waar je zus niet meer alleen op staat. Ik kijk uit naar deze maand: je eerste Sint, je eerste Kerst… Allemaal leuke dingen. Cadeaupapier openscheuren: dat wordt de topactiviteit van de maand.

Tags: