Lieve Florian,

Zes maanden ben je al. Voor mij lijkt dat een mijlpaal ook al is het er geen. Zes maanden, dat betekent nog eens de periode van aan je geboorte tot nu overbruggen en we vieren je eerste verjaardag. Ik kan het haast niet geloven. Onze kleine baby is er nu echt wel uit. Je bent nog steeds de lange, smalle baby zoals de gynaecoloog voorspelde dat je ging zijn.
Het is absoluut een vreemde maand geweest. Onverwacht ging ik terug werken en dus moest jij naar de crèche. Ergens wist ik wel dat je daar niet even gelukkig zou zijn als thuis maar dat het zo erg ging worden daar was ik toch niet op voorbereid. Ik hoop dat het betert op het moment dat je kan kruipen want dan ben je niet meer overgeleverd aan de verzorgsters die bepalen waar je zit of ligt. Ik hoop het echt voor jou, lieve vriend, want zo kan het echt niet. Niet voor mij en al zeker niet voor jou.
De winter staat stilaan voor de deur en dat in combinatie met de crèche betekent dat je ondertussen al bijna twee weken aan het snotteren en aan het hoesten bent. Gelukkig heb je er niet constant evenveel last van. Het meeste last heb je nog van mij, als ik probeer je medicatie toe te dienen. Eerst moesten we de puffer proberen en daar was je al geen fan van. Nu moeten we aan de aerosol en aangezien dat langer duurt dan de puffer zijn we eigenlijk gewoon tien minuten aan het “vechten” met elkaar. Ik hoop dat je er snel vanaf bent want dat vechten met jou dat vind ik eigenlijk niet zo fijn.
Je bent weer erg ondernemend geweest. Vorige maand al was je gek op alles vastnemen en in je mond stoppen en deze maand heb je je die vaardigheid volledig eigen gemaakt. Eerst moesten we je alles aanreiken maar nu grabbel je zelf wild om je heen en grijp je alles vast dat binnen je handbereik komt. Als je op je poep zit en je grijpt wat te ver dan val je op je buik. Je draait van je buik naar je rug en omgekeerd. Het is leuk om je bezig te zien. Je bent je ook nog meer bewust van wat er om je heen gebeurd. Als ik je groente- of fruitpap maak, bijvoorbeeld en jij zit in je sitter te huilen dan gaat het huilen direct over in een brede glimlach van zodra ik begin te mixen. Je wipt aan honderd per uur in je sitter, vol enthousiasme, omdat je weet dat je binnen de twee minuten eten zal krijgen.
Nu je wat groter wordt, is je zus ook almaar meer en meer fan van je aan het worden. Stilletjes aan begin ik hier en daar de gemakken van jullie leeftijdsverschil te ontdekken. Zoals gisteren, Elisa was jou beneden aan het entertainen en ik kon op mijn gemak douchen. Het was leuk jullie bezig te horen. Je zus moest plots naar het toilet en ik hoorde haar zeggen: “ik ben zo terug hoor Floriantje, ik moet gewoon pipi doen”… En daarna zat ze vanop het toilet naar je te roepen dat ze “direct ging komen” en dat je “niet moest huilen”.
Je ligt in je park, nu, en mijn hart smelt als ik naar je kijk. Je hebt de ster vast die boven je wieg gehangen heeft en je luistert naar het muziekje. Je bent ontspannen en je glimlacht naar me. Je oogjes lachen mee. Je hebt ondertussen dezelfde blauwe ogen als je zus gekregen. Je hebt daar al veel complimentjes over gehad. Je bent een knappe jongen, zoveel is zeker. Ik vind je perfect zoals je bent. Alleen je slapen, kleine vriend, beloof je me dat je daar nu eindelijk eens je werk van gaat maken de komende maand?

Tags: