Lieve Florian,

Vijf maanden ben je al, niet te geloven. Wat gaat de tijd snel en toch… Eergisteren nacht, toen je bijna de hele nacht huilde van de krampen en ik me drie maand terug in de tijd gekatapulteerd voelde, betrapte ik mezelf erop dat ik weer dacht “waren we maar al twee jaar verder”. Ik kan er nog altijd moeilijk mee om, om jou pijn te zien hebben en er niks aan te kunnen doen. We hadden nochtans twee hele goeie weken achter de rug waarin je meestal de vrolijkheid zelve was. Bovendien hebben we voorlopig een mooie nazomer en beginnende herfst en kunnen we volop genieten van wandelingen samen in Brugge. Ik hoop dat eergisteren geen aankondiging was van weer een periode van onzekerheid, dat het maar toevallig was dat je zoveel krampjes had. Want heel misschien heeft het wel te maken met de fruitpap waarmee ik gestart ben maar je eet dat zo graag dus hopelijk kan je het blijven eten. Of misschien had het te maken met het feit dat ik wat lakser ben geweest met het drinken van lactose vrije melk de afgelopen week… Maar zoals ik al zei, ik hoop gewoon dat het weer geen periode wordt, want ik kan dat eigenlijk niet meer aan denk ik.

Maar terug naar je vijfde levensmaand. Het was weer een maand vol afwisseling, laten we het zo maar zeggen… Aan het begin van de maand was je nogal humeurig en hangerig maar ik zal aan die twee weken niet teveel woorden meer vuil maken want na die periode ben je dan plotseling van de ene dag op de andere in een vrolijke baby veranderd. Ik merk dat je vooral bezig bent met het al tastend en proevend ontdekken van alles wat binnen handbereik komt. De laatste week vind je vooral gezichten leuk. Dat het nogal moeilijk is om een gezicht in je mond te steken dat heb je nog niet helemaal door maar dat komt wel.

Ik ben ondertussen al goed gewend aan ons leventje hier samen thuis. Er zijn dagen dat ik gefrustreerd ben omdat je geen dutje in je eigen bed wil doen en ik niks gedaan krijg. Er zijn dagen dat ik het me niet aantrek en ik gewoon samen met jou een dutje doe. Er zijn dagen dat het wel lukt en dan ben ik verwonderd van wat ik allemaal gedaan krijg in jou drie kwartier durend dutje. Het is onze laatste maand full time samen, kleine vriend, want vanaf november sta je ingeschreven in de crèche en ook al heb ik geen werk toch moet je gaan… Ik kan niet zeggen hoe hard ik daartegen op zie. Ik heb het nochtans al eerder gedaan, een baby in de crèche afgezet, maar het was je zus haar dada niet en ik vrees dat het de jouwe nog minder zal zijn. Ik kan verkeerd zijn natuurlijk maar ik vrees er een beetje voor. Om nog maar te zwijgen over alle ziekten die je daar zal oprapen… Ik wou echt dat ik je gewoon thuis kon houden.

De nachten dan… als iemand zich afvraagt of het leven met een baby wel voldoende afwisseling brengt dan is jou slaapgedrag wel een goed voorbeeld daarvan. Drie nachten geleden heb je doorgeslapen tot zes uur ’s ochtends! De nacht daarvoor ben ik wel 10 keer moeten opstaan voor je. De nacht erna was je om half vier alweer wakker en wou je drinken… Tja, en de nacht daarna… de vreselijke krampjes nacht, dat was weer eens wat anders. Had iemand me vijf maanden geleden gezegd dat ik de komende vijf maanden welgeteld drie nachten ging kunnen doorslapen dan had ik het nooit geloofd.

En dus kijk ik alweer uit naar wat de komende maand zal brengen. Je haartjes zijn zo mooi aan het groeien, momenteel, en ik ben al benieuwd om het te zien als het echt volgroeid is, om het maar zo te zeggen. Ik verlang tegen dat je zelfstandig zit want dat zal het een stuk makkelijker maken om je ergens neer te planten. Maar ondertussen ga ik nog proberen zoveel mogelijk te genieten van onze laatste volledige maand samen thuis.

Tags: