Laatst zag ik een baby’tje van 4 weken oud en ik kan me echt al niet meer inbeelden dat pas drie maanden terug jij ook nog zo klein was… De laatste maand heb je een serieuze groeispurt gemaakt. Enkele weken terug zwom je nog in je maatje 62 en nu merk ik dat die kleertjes al aan de kleine kant aan het raken zijn. Je bent geen kleine baby meer, lieve Florian, zoveel is duidelijk. Meer en meer word je je bewust van je omgeving. Ik zie dat je aan een missie begonnen bent om de wereld te gaan ontdekken. Je favoriete bezigheid momenteel is dingen vastpakken om ze daarna verder te onderzoeken met je mond. Je papa en ik hebben dus beslist dat het tijd werd om afscheid te nemen van je wiegje en dus heeft het park, dat voor kort dienst deed als bed in onze kamer, de plaats van het wiegje ingenomen. Het begint zijn nut als kleine ontdekkingswereld voor jou te bewijzen.
Je speelmat, dat is ook leuk maar niet voor lang want neerliggen dat is zo je ding niet. Dat wij je rechthouden zodat je op je voetjes kan staan dat vind je super. En je zus, Florian, die is gek op jou en ik vermoed dat jij ook gek bent op haar. Want als je in je sitter zit en je weent omdat ik even met wat anders bezig ben dan komt je zus naar je kijken en bijna onmiddellijk verschijnt er weer een lach op je gezicht. Jullie zitten samen in bad. Jij in je beertje, je zus voor je en jullie houden ervan elkaar nat te spetteren. Het is alsof jullie nooit anders gedaan hebben en alsof het nooit anders geweest is. Ons gezinnetje voelt echt compleet met jou erbij.


Wat ben jij ook luid geworden zeg. Sedert een kleine twee weken hebben we nu officieel niet meer één maar twee luidruchtige kinderen in huis. Je roept zo luid je kan, niet om aandacht, niet uit frustratie maar gewoon omdat je dat leuk vindt. Wij vinden het af en toe wat minder leuk. Zeker ’s avonds, terwijl we aan tafel zitten en een poging doen om nog eens een volwassen gesprek te voeren, je papa en ik. Schaterlachen, dat heb je ook geleerd. Bij momenten lijk je de vrolijkste baby ter wereld maar zoals dat gaat met baby’s bepaal jij wanneer het lachen geblazen is en wanneer niet.
Je reflux, dat speelt jou (en ook mij) nog steeds serieus parten. Dat mijn verse kleren nooit langer dan een half uur lang vers(lees: niet met melk vol gespuugd) blijven daar heb ik me ondertussen moeten bij neerleggen. Afgelopen maandag zijn we dus met de patatjes begonnen. Je doet het goed. Je eet mooi je bordje leeg en je houdt het binnen (halleluja!) maar dat de worteltjes tot aan je tenen hangen, daar gaan we nog aan moeten werken.
Slapen, dat is een andere zaak, zoveel werd al duidelijk hier en hier. Want hoe leuk ik het ook vind dat je naast me ligt in het grote bed, het wordt nu toch wel tijd dat je langer dan drie uur in je eigen bed slaapt. Ok, vannacht heb je behoorlijk flink geslapen voor jou doen maar hou dat nu alsjeblief eens vol, kleine vriend. Je zou je mama (en je papa) er zo blij mee maken.
Ik kijk al uit naar de komende maand met jou. Ik ben gelukkig nog even thuis want ik vind je echt nog te klein om nu al naar de crèche te moeten. We zijn pas begonnen met een ritme te vinden in je eetpatroon en ik probeer je nu ook telkens een ochtend en een middagdutje te laten doen. Het lukt nog niet altijd natuurlijk maar ik hoop dat je in een goed ritme komt tegen dat je naar de crèche moet. Hopelijk is die verandering dan een kleinere stap voor jou… Maar daar gaan we nu nog niet aan denken. first things first, volgende week geven ze mooi weer en ik ben vast van plan om samen met jou er nog een leuke septembermaand van te maken. Afgesproken?

 

Tags: