Lieve Florian,

Elke maand opnieuw, met de maandbrief in mijn achterhoofd, vraag ik mij af wat er veranderd is bij jou. Soms zijn dat grote leermijlpalen zoals omrollen, leren zelfstandig zitten, je recht trekken, kruipen… Vorige maand nog schreef ik met grote trots dat je het kruipen onder de knie had. Het is haast onmogelijk om elke maand zoiets “groots” te presteren en dus heb ik je gisteren heel bewust geobserveerd, op zoek naar de kleinere dingen. Mijn kleine ventje toch, hoe meer ik erover nadacht, hoe meer dingen ik bedacht die ik kon neerpennen.
Het kruipen, bijvoorbeeld, oké, je kon het al maar toch… Het verschil met toen je begon te kruipen en nu is groot: je bent een kleine Speedy Gonzales geworden en al zeker als je een doel voor ogen hebt. Je recht trekken en een paar kleine stapjes rond de salontafel schuifelen van links naar rechts is geëvolueerd naar volledige toeren rond de salontafel. Daarbovenop heb je de functie van het loopwagentje ook ontdekt. Je crost er maar al te graag mee rond. Het loopwagentje is trouwens niet het enige voorwerp dat je gebruikt om mee rond te toeren. Het kan evengoed een stoel of de stofzuiger zijn. Het enige probleem is dat je het draaien natuurlijk nog niet onder de knie hebt en elke keer als je vast zit aan iets, een stoel of de tafelpoot, dan laat jij dat met een luid gehuil duidelijk horen. Dan denken we dat je je ergens hebt pijn gedaan maar nee hoor, meneertje, je bent gewoon boos omdat je niet meer verder kan.
Hetzelfde doe je wanneer je zus iets van je afneemt als jij ermee aan het spelen bent. Huilen. Maar dan een verdrietig gehuil en meestal nog met pruillip erbij kwestie van het drama compleet te maken.

Voor de rest ben je ook volop vorderingen aan het maken in je fijne motoriek: op de xylofoon van zus spelen, blokjes of andere spulletjes ergens instoppen, er weer uithalen… Mama en papa dachten altijd dat je wat trager ging zijn in je fijne motoriek gezien die grove motoriek van jou zo duidelijk op de voorgrond komt maar nee, hoor, als er al sprake was van enige achterstand dan heb je die de voorbije maand absoluut ingehaald.

Het concept van geven en krijgen is jou ondertussen ook duidelijk geworden of beter nog: het is één van jouw favoriete spelletjes. Voor jou is het momenteel het grappigste wat er is. Topamusement.

Wat praten betreft, voor zover we al van praten kunnen spreken is het vooral dadada of tatata en af en toe horen we een “papa”. Die dada of tata begin je stilletjes aan ook te linken aan effectief weggaan.

Het valt ons vooral op hoe erg je houdt van deugnieterij. Van spelen met dingen die geen speelgoed zijn. Met eten “stelen” uit onze borden. Met kasten en lades open en dicht doen. We houden ons hart toch een klein beetje vast want gij zijt zo ééntje waarmee we in het openbaar absoluut nog in schaamte mee gaan komen. Daar zijn we bijna zeker van.

Slapen doe je nog steeds tussen mama en papa. De moed om weer eens een nieuwe poging te wagen voor de verhuis naar je bed hebben we nog niet gevonden. Mede doordat het de maand van de waterpokken was: eerst je zus en exact twee weken later jij. Mede doordat je ’s avonds en ’s nachts verandert in een klein monstertje dat niet zonder zijn mama kan. Mede doordat jij zo onvast slaapt en zo vaak wakker wordt. Het lijkt alsof jij de ganse nacht moet liggen waken of alles nog oké is. Het is bizar.

Nog exact één maand en je wordt één jaar, klein ventje. Je weet dat je mama geen baby-mama is en ik ben daar dus niet kwaad om dat we al zover zijn. Ik kijk uit naar je eerste verjaardagsfeestje. We gaan dan eens beginnen denken, hé vriend, in welk thema we dat gaan doen?

Je mama

Tags: