Ik ben genoodzaakt om je maandbrief een dagje vroeger te schrijven, lieve zoon van me want een vermaanddag heb je niet in februari. Op die ene dag zal het wel niet aankomen, zeker? Alhoewel… Weet je nog, toen ik vorige maand op 29 januari, schreef: misschien leer je wel kruipen… Awel, vriend, 30 januari was de dag waarop je ermee vertrokken was. Ondertussen ben je er, na vier weken oefenen, prima mee weg. Het was plezant om je ontdekkingstochten mee te beleven deze maand. We moesten er echt aan wennen, je papa en ik, aan zo’n kruipende baby in huis. Het heeft ook zo zijn nadelen, natuurlijk, maar op zich ben je stukken vrolijker geworden. Je kan gaan en staan waar je wil, bij wijze van spreken. Dat staan is trouwens nog steeds jouw favoriete activiteit, kruipen is voor jou een leuke extra maar liefst van al sta je gewoon ergens recht.
Ons huis heeft nu helemaal geen geheimen meer voor jou. Het is gewoon één grote speeltuin geworden. Jouw favoriete speelplekken zijn nogal vaak de plekken waar je eigenlijk niet zou moeten spelen. Zoals onze televisie, bijvoorbeeld, en alles wat daarmee verband houdt. Je ontdekte zelfs al hoe je de posten kunt verzetten. Even voor de duidelijkheid, kleine man: het woord “neen” betekent dat je iets niet mag. Klinkt makkelijk, toch?

Bij de onthaalmoeder is het helaas nog steeds een ander verhaal. Het verloopt nog altijd moeilijk en dat is misschien nog een understatement. Ik heb me neergelegd bij de situatie voor zover dat mogelijk is. Het is nog steeds erg moeilijk voor me om je huilend te moeten achterlaten. Moest ik weten dat je binnen de vijf minuten stopt met wenen dan zou ik daar perfect mee kunnen leven maar het is helaas anders. Gelukkig zijn er ook de iets betere dagen of dat denk ik toch, want eerlijk gezegd, ik vraag er niet meer expliciet naar. Het is wat het is.

Hetzelfde verhaal met je slapen, meneertje. Een zestal weken terug was ik met volle moed begonnen met het Florian leren in zijn eigen bed slapen- plan. Dat ging een tweetal weken goed en daarna waren we terug bij af. Je bent gewoon niet meer in je bed te krijgen of ik moet al haast half bij je gaan liggen wat wel erg moeilijk is in zo’n babybed. Ik krijg je dan wel af en toe in slaap maar als ik nog maar durf aanstalten maken om je kamer te verlaten, sta je alweer recht in je bed en roep je het hele huis bijeen. Ik snap het wel, hoor, tussen mama en papa in slapen is gewoon veel gezelliger. En als je pijn hebt of ongemakkelijk bent dan is mama vlakbij om je te helpen. Ik ga mijn plannen dus voorlopig weer even opbergen en als ik weer de moed heb, gaan we er opnieuw tegenaan.

De krokusvakantie heeft je zus en jou dichter bij elkaar gebracht. Meer en meer lukt het jullie om met elkaar te spelen. Daar heeft dat kruipen van jou zeker toe bijgedragen maar ook gewoon het feit dat je meer en meer een echt persoontje aan het worden bent. En ik hou van dat kleine persoontje. Je kunt zo fantastisch lachen, een echte schaterlach. Eten is ook één van je nieuwe favoriete hobby’s geworden of zo lijkt het wel. Je hebt nu duidelijk door wat wij eten en wat jij te eten krijgt en dat die twee dingen meestal niet aan elkaar gelijk zijn. Je wil alles proeven, desnoods pak je het wel uit mijn bord. We hebben een toekomstige deugniet in huis, zoveel is duidelijk. Ik kan amper geloven dat we binnen twee maanden jouw eerste verjaardag al zullen vieren. Ik kijk er echt al naar uit om weer een peuter in huis te hebben.

Tags: