Lieve zoon,

1 jaar ben je vandaag… 1 jaar al! Gisteren schreef ik jouw geboorteverhaal. Je kwam even na middernacht in ons leven. Ik weet niet of het er wat mee te maken heeft maar, die nachten, dat is toch wel wat geweest het aflopen jaar. Vanaf die eerste nacht al. Nadat we onze kamer hadden gekregen en de vroedvrouw mij had gezegd dat ze ons zeker drie uur ging laten slapen, besloot jij al na één uur terug van je te laten horen. Veel geslapen hebben we niet, die nacht… En de vele nachten die daarop volgden trouwens ook niet.

cupcake-birthday-cake

Maar goed, hier zijn we dan. Eén jaar verder. Wat ben jij verandert, zeg! Heeft het te maken met het feit dat je een peuterke geworden bent of  met de lente die in het land is? Ik weet het niet maar in elk geval: je doet het goed! Je doet het meer dan goed, zelfs. Een weekje voor de paasvakantie begon, maakte je een klik bij de onthaalmoeder: je werd er zowaar een vrolijk ventje dat overdag in zijn bedje wilde slapen. Ik dacht: als dat lukt bij de onthaalmoeder moet dat ook lukken thuis. De eerste keer dat ik je overdag in je bedje stopte, heb je anderhalf uur gehuild en kwam van het slapen zelf niks in huis. Gelukkig heb ik volgehouden en probeerde ik in de namiddag opnieuw en wonder boven wonder (al was je ook wel heel erg moe): je sliep! Ik ben blijven volhouden en het ging alsmaar beter. Ondertussen huil je al zo goed als niet meer als ik je overdag in je bed stop. Ik moet nog altijd wat wennen aan de zeeën van tijd die ik nu heb overdag.

’s Avonds bleef het echter een ander verhaal. Ik dacht: als het lukt overdag moet het toch ook lukken ’s avonds maar ik had het mis. Tot je uit logeren ging bij oma en opa vorige week. Oma stopte je ’s avonds in je bedje en na een klein half uurtje huilen, sliep je. Rond middernacht moet je nog even gehuild hebben maar daarna sliep je door tot ’s ochtends 7 uur. Daardoor kregen wij weer wat nieuwe moed om ook thuis weer een nieuwe poging te wagen. Bij ons duurde het wel wat langer dan een half uur voor je in slaap viel maar uiteindelijk lukte het en gedurende de nacht werd je nog een aantal keer kort wakker maar uiteindelijk sliep je door tot ’s ochtends. We waren dus al een paar dagen goed bezig al moet ik er wel bij bekennen dat mijn hart elke avond serieus breekt omdat jij al huilend in slaap moet vallen. Een ideale situatie is het niet en nu heeft een nieuwe oorontsteking (de tweede al in drie weken tijd) ook roet in het eten gegooid. Je bent nu al twee nachten toch weer in ons bed belandt en ik hoop dat al die moeite nu niet voor niets was. Maar al bij al zijn we dus een reuzenstap vooruit gegaan als ik het moet vergelijken met waar we vorige maand nog stonden. Ik heb er wat moeite mee om dit te schrijven alsof ik de poorten van de hel ga openzetten en alles plotsklaps weer zal zijn zoals het een maand geleden was. Een beetje net zoals met je oorontstekingen: de week voor je zus moest geopereerd worden, dacht ik nog: Florian is toch al serieus gespaard gebleven van die vervelende oorontstekingen en ja hoor, een dag of drie later was het van dat.

We zijn trouwens ondertussen ook volledig gestopt met Omneprazol, je medicatie tegen reflux en wonderwel lukt ook dat goed. Je vier eerste tandjes zijn er eindelijk doorgekomen. Je wil ook al meestappen aan de hand maar toch is je loopwagentje nog altijd je favoriete stapgezelschap. Het probleem van ergens vast te zitten of niet kunnen draaien in de richting die je wil heb je nu ook opgelost: je heft gewoon de loopwagen op en zet hem terug neer in de nieuwe richting die je voor ogen hebt. Slim hoor, kleine vent. En ook leuker voor mij. Naast dat loopwagentje blijven je autootjes voorlopig je favoriete speelgoed. Je rijdt die dingen rond in huis gelijk een echt jongetje. Ja, ik weet het, je bent ook een echt jongetje en toch blijf ik ervan versteld staan hoe jij uit al jouw speelgoed toch de autootjes als favorieten eruit pikt. Op je eerste echte woordje zitten we nog altijd wat te wachten. Verder dan gagaga en tatata en alles in die reeks gaat het voorlopig nog niet. Maar ik merk wel dat die woorden voor jouw betekenis hebben. Eigenlijk wil jij ons iets vertellen alleen weten wij nog niet wat.

1 jaar al, kleine man. Van kleine, hulpeloze baby naar ondeugend peuterke. We hebben het overleefd, wie had dat gedacht? Ik kijk zo hard uit naar het komende jaar… Een jaar waarin je hopelijk meer en meer je draai zal vinden in je eigen bed. Een jaar waarin je zal leren praten, stappen en wellicht ook ruzie maken met je zus. Ik zie jullie zo graag bezig, samen, de één kan niet zonder de ander. Weet je wat je zus zei toen ze net wakker was in ziekenhuis en wat triest was omdat ze pijn had? “Ik wil naar Florian.” Dat zei ze. Zo lief, toch?

Fijne verjaardag nog, mijn klein bolleke de beer (en nee, vraag me niet waarom ik je zo graag bolleke de beer noem want je bent eigenlijk een mager sprietje). Mama houdt van jou!

Tags: