Lieve Elisa,

Mijn kleine, grote meid… Zo kan ik je momenteel het beste omschrijven. Je werd letterlijk “groot” (in mijn ogen dan) de dag dat je broer geboren werd . Je Pampers leken plots gigantisch, je benen tientallen centimeters langer. Alles aan jou was plots groot. Je bent een echte kleuter geworden. Dat merken we hier thuis aan alles: je krijgt een eigen mening, hebt grote manieren en de woorden pipi, kaka en alles die daar verband mee houdt (zoals de favoriet “poepescheet”) vliegen ons dagelijks om de oren. Een paar dagen geleden hebben we ook je babyfoon voorgoed opgeborgen wegens “ik heb dat toch niet meer nodig – dat is voor baby’s – en ik kom wel zelf naar beneden als er iets is.”. We zijn nu grote vakantie maar wat ben jij verandert zeg het voorbije schooljaar. Van een peuter ben je naar kleuter geëvolueerd. Waar ik je in september moest afzetten op school, zoekende naar een juf aan wie je een hand kon geven tot de bel ging. Soms jij en ik, beide met de tranen in de ogen afscheid nemende – daar moest ik tegen juni staan bedelen om überhaupt nog maar een afscheidszoen van je te krijgen. Het stille, soms angstige meisje van weleer is voorgoed verdwenen. Bij momenten ben je een echte wildebras geworden. Soms lijkt het alsof ik even met mijn ogen heb geknipperd en dat jij een andere meid bent geworden. We waren nochtans niet zo goed begonnen, jij en ik. Het moederschap overdonderde me namelijk nogal. Je was, net als je broer, een refluxbaby. Eens de reflux onder controle was, moest je naar de crèche en hoe klein je ook was, je ging echt niet graag. Dan kwam onze eerste winter samen en volgde oorontsteking na oorontsteking. Ondertussen kreeg je ook nog tandjes en die gingen gepaard met veel last en weinig slaap. Je was erg traag met je grove motoriek waardoor je bij momenten een erg gefrustreerde baby was. Ik vond het dus echt geen feest, dat eerste jaar. De eerste keer dat ik echt kon beginnen genieten van mijn rol als mama was in september 2011. Ik had toen besloten mijn job in de privé in te ruilen voor een job in het onderwijs. Ik was dus met andere woorden werkloos die bewuste septembermaand. Op zich was er niks speciaals aan maar het was prachtig weer en we schuimden speeltuintjes af. Jij, zittende met je emmer en je schopje in het zand, je genoot zichtbaar en ik genoot met je mee. Daarna is het eigenlijk alleen maar plezanter geworden.

Je tweede levensjaar was een waar ontdekkingsjaar, een jaar vol eerste keren. Je groeide van een baby in een peuter. De terrible two waarvoor ik vreesde, bleef uit. Je kon almaar meer en dingen die je al kon, gingen almaar beter. Levensjaar drie ging razendsnel voorbij. Waarschijnlijk ook omdat we in dat jaar afscheid namen van de crèche en je officieel aan je schoolcarrière begon. Het was echt iets voor jou naar school gaan. Alle dingen die je graag deed (knutselen, zingen, dansen en spelen) kwamen daar aan bod. Toch ging het heel moeizaam in het begin. Vanaf het moment dat we hier thuis vertrokken tot we op school toekwamen, klampte je jou aan ons vast. Toen werd je drie en werd het terug zomer. Weer een zomer waar ik heel mooie herinneringen aan overhoudt. We maakten onze eerste verre reis, naar Denemarken en je papa was de volledige maand augustus thuis. We hadden de tijd van ons leven. Toen startte je in de eerste kleuterklas en ja hoor, ook in je vierde levensjaar leek de tijd sneller dan ooit te gaan waarschijnlijk mede doordat ik ondertussen zwanger was van je broer. Maar ook blijkt het cliché dat “eens ze naar school gaan, gaat alles nog zoveel sneller”  eigenlijk geen cliché te zijn. Ik ben razend benieuwd wat de tweede kleuterklas brengt maar ergens hoop ik dat de tijd dit keer wat trager voorbijgaat…

 

 

 

Tags: , , ,