Ik was een beetje vergeten hoe gelukkig een voltijds werkende mens op vrijdagavond kan zijn. Sedert de geboorte van Florian, nu toch al een kleine twee jaar geleden, heb ik niet meer voltijds gewerkt. Drie weken geleden kwam daar verandering in. Ik combineer twee halftijdse jobs in het onderwijs. Beide in Elisa’s school. Echt een leuke school, toffe collega’s en bovenal… Een directeur zoals een directeur hoort te zijn. En hoe content ik ook ben om ook weer in het gewoon onderwijs (na vier jaar buitengewoon onderwijs) te staan, ik was het allemaal een beetje vergeten, hoe energie-zuigend kinders van het lager onderwijs kunnen zijn. Muggen worden olifanten, honderd keer per dag en overal moeten er kleine brandjes geblust worden, ook honderd keer per dag. En dus was ik blij toen de bel ging, ik mijn dochter ging halen en met haar naar mijn klas ging om daar nog wat te werken (hoe handig dat is daar kan ik na drie weken nog steeds niet over…) om dan een groot uur later de schooldeur achter ons dicht te trekken en Florian te gaan ophalen bij de onthaalmoeder. Yes, it’s Friday!

Mijn feestvreugde was echter van korte duur. Thuisgekomen voelde ik plots hoe moe ik eigenlijk was (daar zit mijn verkoudheid ook voor iets tussen) en Florian had blijkbaar hetzelfde probleem. Een peuter die moe is (en ook nog wat ziek), is gelijk aan een zeurende, huilerige peuter, daar moet ik waarschijnlijk geen tekeningetje bij maken… Een mama die moe is, is er eentje met een heel kort lontje. En mijn potje geduld, dat ik elke ochtend voor schooltijd vul, is tegen 16u meestal meer dan op. En zo kwam het dat mijn vrijdagavond waar ik zo had naar uitgekeken eindigde in een stresserende avond. Mijn dochter die per sé een zakdoek wou toen ik net neer zat om te eten, mijn zoon die steeds maar wilde bij zijn mama zijn terwijl diezelfde mama eigenlijk nog dringend een stapel wasgoed wilde sorteren… Elk klein dingetje was er teveel aan. Een kort lontje is eigenlijk nog een understatement. Het topje van de ijsberg was het rolluik dat niet meer naar beneden wou. Vanmorgen geen vuiltje aan de lucht en vanavond doet dat ding het plots niet meer. Ik snap er niks van. En ik weet het wel, het is maar een rolluik maar ik ben nogal gehecht aan het moment dat ik het rolluik ’s avonds naar beneden mag laten. Dat is mijn de kinders zitten in bed en nu ga ik in de zetel zitten en Rita kijken (ja, het is weer Rita-tijd aangezien the husband in Amerika zit) -moment. En dan is er ook nog de prangende vraag: wie moet je in hemelsnaam vragen om een rolluiklint te herstellen?

image

Tags: ,