c0735422099ab67fda801635fcf297a1

 

Mijn dochter heeft geluk. Ze hoeft bijna nooit in de naschoolse opvang te blijven. Behalve op woensdag. Op woensdag stopt haar schooldag al om half twaalf terwijl bij mij op school de bel pas gaat om tien na twaalf. Zo ook gisteren. Het was mooi weer en dus vond ik mijn dochter buiten op de speelplaats. Ik zag haar eerst op haar rug. Een typisch tafereeltje: mijn dochter en twee jongens uit haar klas, aan het spelen met een ballon. Er was nog een behoorlijke afstand tussen mij en dat tafereel en mijn eerste idee was om wat op afstand te blijven zodat ze vijf minuutjes kon blijven verder spelen. Maar toen draaide ze zich om en zag ik aan haar gezichtje dat het verkeerd zat. Dus ik riep haar naam. Ze zag mij en kwam op mij afgelopen, haar armen naar mij uitgestrekt en ze vloog, letterlijk, huilend in de mijne.

Zij had de ballon gekregen van de juf, zo bleek en de jongens hadden hem van haar afgepakt. Het simpelste kinderakkefietje uit de geschiedenis van de mensheid. En toch. Het hield me bezig en ik wist niet goed waarom. Het zal wel niet de eerste kinderruzie geweest zijn die ze op school had en het zal zeker ook niet de laatste zijn. Het was wel de eerste keer dat ik er getuige van was. Ze wordt groot, mijn kleine meid en meer en meer zal ze geconfronteerd worden met situaties die ze niet altijd de baas kan.

Het was maar een ballon” maar die ballon deed me dubbel en dik beseffen dat ik er niet altijd voor haar zal kunnen zijn. Dat ik haar niet altijd zal kunnen beschermen tegen de grote, boze wereld. En daarom hield die ballon me bezig. Het hoort allemaal bij het leven en ook mijn dochter zal wel niet gespaard worden. Ook zij zal kwetsen en gekwetst worden. Ik hoop alleen dat ze weet dat ze altijd huilend in mijn armen mag vallen. Ook al is zij dertig en ik zestig.

bcac234a2b4104d0d7ae53f95b61c486

 

Tags: , ,