Een blogpost vol contradicties…

Al de tijd van de wereld hebben maar geen tijd hebben om naar de tandarts te gaan. Een paar maanden geleden had ik een afspraak vastgelegd bij de tandarts om in juli op jaarlijkse controle te gaan. Uiteindelijk heb ik die afspraak afgezegd omdat ik tot de conclusie kwam dat één, Florian het kabinet van de tandarts waarschijnlijk zou afbreken en twee, ik waarschijnlijk een zenuwinzinking zou overhouden aan dergelijke onderneming. Hetzelfde probleem heb ik met een bezoek aan de pedicure en de kapper. Kortom, ik heb zeeën van tijd om dingen in te plannen maar het feit dat ik fulltime babysit op mijn kinderen, zorgt ervoor dat ik voor heel veel dingen gewoon geen tijd heb. Of dat ik anderen moet lastig vallen met de vraag of ze op mijn kinderen willen passen.

Niet continue anderen willen lastig vallen terwijl je toch ook wel nood hebt aan wat contact met volwassenen.
Mijn man heeft geen twee maanden verlof, ’s ochtends is hij vroeg weg en ’s avonds is hij laat thuis. Dus zijn er heel wat dagen waarop het enige contact met volwassenen die ik overdag heb bij de beenhouwer of in de supermarkt is. Dan denk ik soms: misschien moet ik nog eens met die of die afspreken. Maar dan denk ik ook: je moet anderen niet lastig vallen omdat je behoefte hebt aan een volwassen gesprek want meestal hebben die anderen geen twee maanden vakantie en tijd is voor iedereen kostbaar. En dan is de grootste grap van allemaal nog dat tegen de tijd dat mijn man thuis is, ik eigenlijk helemaal niks te zeggen heb.

Het te lang uitstellen van je “to-do-list”.
Aan het begin van de vakantie heb ik altijd een to do list in mijn hoofd. Dat gaat van fotoalbums maken tot het herorganiseren van mijn badkamer en kelder à la Marie Kondo. We zijn bijna half augustus en mijn to-do-list is nog steeds altijd even lang. Op de badkamer na dan, daar heb ik twee dagen geleden eindelijk eens werk van gemaakt.

Soms eens stiekem jaloers zijn op mensen die tijdens de grote vakantie gewoon aan het werk zijn en je daar dan schuldig over voelen.
Vooral op de dagen dat het hier in de soep draait, heb ik last van het fenomeen “aaaargh-waarom-werk-ik-eigenlijk-niet-in-een-sector-zonder-al-die-vakantie?”. Want mijn huis is een rommeltje. Echt. De ganse dag door, de hele vakantie door.

Veel te lang op voorhand denken dat je vakantie er bijna opzit.
Dit vind ik nog bijna het ergste van al… Nu al denk ik soms: “verdorie, we zijn half augustus, voor ik het goed en wel besef is het weer september!” Terwijl ik in werkelijkheid nog bijna drie weken vakantie heb. Nog bijna drie weken! Dat is wat een ander gemiddeld aan vakantie heeft.

Te veel geld uitgeven.
Vakantie is geld uitgeven. Twee maanden vakantie is twee maanden geld uitgeven. Ik probeer er wel op te letten natuurlijk maar je kan er moeilijk onderuit dat als je iets wil doen je daar meestal voor moet betalen. En net nu moet ik het hebben van mijn “uitgestelde bezoldiging”, dat was nog geen 700 euro vorige maand…

Als je uiteindelijk dan toch weer aan het werk gaat, is de aanpassing heel groot.
Twee maanden is lang. Gedurende een lange periode zit je in een gans ander ritme en na twee maanden ben je goed gewend aan dat ritme. De aanpassing is dus heel groot. Bovendien weet ik nu al dat ik mijn twee pagaddertjes de eerste dagen enorm ga missen. Je was gewaarschuwd… Deze blogpost staat vol contradicties: nu wens ik soms dat ik hen eens een dagje zou mogen missen maar in september zal ik de eerste dagen vooral aftellen naar het moment dat ik mijn kinderen terugzie!

Tags: ,