Ik kon alleen maar denken vanmorgen, terwijl ik de afstand liep van mijn auto naar de crèche met Florian in mijn armen: “niet huilen, niet huilen, NIET huilen…” Elke vezel in mijn lijf deed pijn vandaag, elke minuut leek een uur en ik kon alleen maar denken waarom heb ik mezelf dit weer aangedaan maar vooral waarom heb ik jou dit aangedaan? Gelukkig kon ik vanmiddag even naar je toekomen, niet lang maar het verzachtte mijn en jouw pijn een beetje om daarna natuurlijk weer dubbel zo hard toe te slaan. En ook al was ik aan het werk vandaag, de tijd ging veel trager vooruit dan een dagje thuis, samen met jou. Jouw dag heeft bestaan uit huilen, zo bleek toen ik jou kwam ophalen. Ik had je vanmiddag nochtans in slaap gekregen maar vijf minuten nadat ik vertrokken was, werd je alweer wakker. Thuis speel je graag, je houdt ervan om even in je park te vertoeven en het speelgoed rond je te verkennen. Dus stelde ik voor dat ze dat even zouden proberen in de crèche in plaats van je alleen maar in de schommelstoel te laten zitten. Ook dat was geen succes, waar je thuis van houdt daar hou je niet van in de crèche. Je moet wennen dat weet ik wel en dat vraagt tijd. Je zus heeft het ook heel moeilijk gehad haar eerste maanden in de crèche en ik was halvelings vergeten hoe vreselijk dat voelt. Ik wou dat ik je gewoon kon thuishouden tot je groot genoeg bent om te begrijpen wat er gebeurt. Een opmerking die ik al veel te vaak hoor, als ik meedeel aan mensen in mijn omgeving dat Florian voor het eerst naar de crèche moet, is: “oh maar ze hebben er zo’n deugd van, van tussen de kindjes te zijn.” Dan wil ik altijd keihard roepen: “NEE, HIJ HEEFT DAAR GEEN DEUGD VAN” maar ik ben nogal een beleefde persoon dus ik doe dat niet. Ik zie niet in hoe Florian deugd zou hebben van een ganse dag te wenen en niet te weten waarom hij is waar hij is. En de andere kindjes zullen hem worst wezen. Mijn hart breekt in duizend stukken als ik aan morgen denk. Morgen is weer een nieuwe dag wil ik mezelf wijsmaken maar eerlijk gezegd laat die nieuwe dag maar zitten… Geef mij maar nu, wij, hier allemaal samen thuis.

Tags: ,