Bij ons wordt aan co-sleeping gedaan, zo blijkt. Dat was geen bewuste keuze, dat was een noodzaak. Als je alle tips and tricks hebt geprobeerd en er is maar één ding dat werkt, dan doe je dat dan maar. Toen ik nog zwanger was, hadden we natuurlijk alles in gereedheid gebracht: meubeltjes gekozen, hier en daar wat bijgeverfd… Ik had zelfs een heuse schommelstoel gekocht voor de nachtelijke voedingen. Schoon in theorie, allemaal: zoon in bed, opstaan, voeden en terug in vrede verder slapen. Vanaf nacht één in het ziekenhuis bepaalde mijn zoon echter dat dit niks voor hem was. Hij was onrustig en vond enkel rust in mijn armen. Gedaan met de schone theorie. Het was het begin van een maandenlange zoektocht… Mijn zoon en zijn nachtelijke escapades: meer dan eens heb ik met mijn handen in mijn haar gezeten. De enige constante in heel dat slaapverhaal bleek te zijn dat het beter ging als ik hem bij me nam. Hij kijkt me dan aan, mijn zoon, legt zijn hand op mijn gezicht en doet zijn ogen dicht alsof hij lijkt te zeggen: dit is waar ik moet zijn, nu kan ik slapen.

2acaf5c9652d414c2e4cbc91a0dac7bf

Het andere aspect van de nachtelijke ongemakken van de zoon kan worden herleid tot zijn reflux… Denken we. Op aanraden van de kinderarts zijn we overgestapt op Omneprazol in plaats van Zantac. De nachten verlopen sindsdien rustiger maar het neemt niet weg dat de zoon tussen mama en papa in blijft slapen. En ja, ook ik ben een Westerling en vroeg me tot voor kort af waar we in godsnaam aan begonnen waren… Dit verhaal vertellen aan collega’s en vrienden levert steevast rare blikken of de “nu ben je aan iets begonnen” reactie op.

Maar kijk, een kleine zoektocht op Google bracht me bij dat in grote delen van de wereld co-sleeping de standaard is. Zelfs in onze Westerse wereld begin je meer en meer voorstanders te vinden van co-sleeping. En dan is er nog het logisch denkvermogen waar wij als mens trotse bezitter van zijn. Voor zoveel aspecten van ons menselijke zijn, keren we terug naar onze roots. Al onze instincten kunnen we terug pinnen naar onze primitieve voorouders en wat zij moesten doen om te overleven… En de baby in een aparte kamer leggen waar hij opgegeten kon worden door wilde dieren, om het maar zo te zeggen, behoorde waarschijnlijk niet tot één van die overlevingsinstincten. Er zal wel diep in onze hersenen iets overgebleven zijn van deze instincten, denk ik dan maar?

71f7a498d5366a89dfbbb85de466b1b2

En dus wordt hier aan co-sleeping gedaan. Het grote voordeel dat ik er ondertussen aan ondervonden heb, is dat ik heel snel kan ingrijpen als Florian wakker wordt. Tot voor de Omneprazol had Florian vaak vreselijke nachten waarbij hij ongeveer om het half uur huilend wakker werd, meestal wilde hij zich dan rechten en sliep hij al zittend verder. Voor mij zou het een haast onmogelijke opdracht zijn geweest om elk half uur aan zijn bed te staan. Het gaat nu gelukkig al stukken beter maar toch wordt hij nog wel een vijftal keer per nacht wakker. Ondertussen heb ik zijn favoriete slaaphoudingen door: op zijn buik of al zittend. Ik ben ervan overtuigd dat ik dit nooit zou zijn te weten gekomen, had ik hem niet bij me genomen. Het nadeel is natuurlijk dat je je niet zomaar kunt draaien in bed, je moet steeds rekening houden met die slapende baby naast je. Dat betekent dat ik soms in een ongemakkelijke houding lig maar me niet durf te bewegen omdat hij net zo diep ligt te slapen. Of dat ik moet plassen en niet kan opstaan. Het zij zo.

Dit is natuurlijk mijn ervaring. Met onze dochter hebben wij dit probleem niet gehad. Alhoewel ze ook haar momenten heeft. Ze is soms bang en dan is ons bed ook haar veilige haven. Toen ze als kleine baby nog haar nachtvoeding kreeg, sliep ze daarna meestal ook verder naast mij. Maar na een grote twee maanden sliep ze door en dus moest ik haar niet meer bij me nemen.

Zoals ik al zei, ik heb enorm veel gelezen rond dit onderwerp de laatste dagen. Er is enorm veel rond te vinden. En vooral, enorm veel tegenstrijdige berichten. Zo vond ik in een artikel dat onderzoek had uitgewezen dat in Japan, een land waar co-sleeping standaard is, het aantal SIDS het hoogst is. In een ander artikel vond ik dan juist het tegenovergestelde: dit aantal zou in Japan het laagste zijn. Ik neem dus de artikels die gebaseerd zijn op zogezegde studies met een serieuze korrel zout. Het artikel die ik tot hiertoe veruit het interessantste vond, was dit, wegens erg veel herkenning.

Als laatste wou ik ook deze link nog even meegeven: het heeft op zich niks met co-sleeping te maken maar het zette me wel aan het denken waarom het gecontroleerd huilen bij ons niet werkte. Om het artikel kort samen te vatten: er zijn twee soorten baby’s; diegenen die huilen en daarbij spanning ontladen en diegenen die huilen en daarbij spanning opbouwen. Volgens mij is Florian een spanning-opbouwer. Florian deed er meestal een klein uur over om in slaap te vallen tijdens het gecontroleerd huilen. In dat uur werd zijn gehuil in eerste instantie alleen maar erger en erger, uiteindelijk werd het wel minder maar ik had hierbij sterk het gevoel dat hij het gewoon opgaf. Een baby die opgeeft dat mama of papa er voor hem zijn dat lijkt me nu toch niet de bedoeling. Et voilà, ik ben gestopt met zoeken naar manieren om mijn baby in zijn eigen bed te laten slapen. Hij zal het ooit moeten leren maar dat zijn zorgen voor later…

Tags: , , , , , ,