Toekomstplannen.

“En, heb je al werk?”

Helaas. Neen. La vie en mama is nog steeds haar werkloze zelf. Pas op, dat heeft natuurlijk ook zijn voordelen, al ben ik bij momenten zo erg bezig met vanalles en nog wat en heb ik nog heel wat op mijn “to do” list staan dat ik me nu al soms afvraag hoe ik alles zal gedaan krijgen als ik wel weer werk heb. Jaja, ik weet het, het klinkt onnozel en alle werkende medemensen willen mij nu hoogstwaarschijnlijk a punch in the face verkopen omdat ik dit schrijf maar het is wat het is. Vloek maar eens op mij als je daar zin in hebt!

Werken doe ik dus voorlopig niet. Solliciteren dus te meer. Elke dag minstens drie keer de website van de VDAB openen om te kijken welke nieuwe jobs er zijn bij gekomen. Bijna om de twee dagen verstuur ik een motivatiebrief en mijn CV. Helaas blijft het bij of geen antwoord krijgen of iets in de trant van helaas, u bent niet weerhouden als antwoord krijgen. Soms snap ik dat laatste wel of soms ook helemaal niet. Maar ook hier weer: het is wat het is. Ik moet vooral proberen om mij er niet te druk in te maken want dat doe ik soms wel en eigenlijk heeft dat geen enkele zin.

En ook al is het voorlopig vooral een teleurstellende zoektocht, toekomstplannen zijn er des te meer. Want ik heb tijd gehad om na te denken. Uiteraard. Ik wil iets doen wat ik graag doe. Wie niet natuurlijk? Maar ik heb nu wel voor mezelf uitgemaakt dat ik binnen dit en een twee à drietal jaar iets wil starten als zelfstandige in bijberoep. Kwestie van het financieel risico van zelfstandig worden wat binnen de perken te houden. Dat zal iets in de voeding zijn, meer dan waarschijnlijk. Wat precies, daar ben ik nog niet concreet uit. Er zijn een paar ideeën en zoals ik al zei, gun ik mezelf wel een paar jaar om alles goed uit te werken en niet overhaast aan iets te beginnen. Het begin van mijn idee werd vandaag onder de vorm van een cursus aan huis geleverd:

 WP_20150921_001 (2)

Als het hier dus wat stiller wordt dan normaal… Ge weet het nu, ik ben aan het studeren!

Tags: , , , ,

Knopen doorhakken #2

Ongeveer acht jaar geleden begon ik aan een missie: vermageren. Ik woog 68kg en zat niet goed in mijn vel. Het één had eigenlijk niets met het ander te maken. Ik was net gaan samenwonen met iemand bij wie ik eigenlijk niet gelukkig was. We hadden een huis gekocht en ik werkte als leerkracht godsdienst in vier verschillende scholen. Ik wist dus verdorie maar al te goed waarom ik niet goed in mijn vel zat maar omdat ik het gevoel had dat ik “vast” zat in die situatie deed ik er ook niks aan. Het was het voorjaar van 2007 en ik weet nog dat ik buikgriep kreeg en dat ik daardoor op drie dagen anderhalve kilo kwijt was. Op één of andere manier was dat voor mij een trigger om te beslissen dat ik wilde vermageren en daarbij meteen uit te testen hoever ik daarin kon gaan. In de maanden die volgden bestond mijn ontbijt uit een tas thee vergezeld met één blokje chocolade, mijn middagmaal was een potje yoghurt, een tasje soep of één boterhammetje. ’s Avonds at ik een kommetje Special K met halfvolle melk. Dat was op de dagen dat ik alleen kon eten en niemand zich dan ook vragen stelde bij de samenstelling van mijn menu. Als ik moest eten in gezelschap dan at ik ofwel heel traag zodat het niet teveel zou opvallen dat ik eigenlijk heel weinig at of ik zei gewoon dat ik niet veel honger had. Op den duur was het natuurlijk wel te zien aan me en begon mijn naaste omgeving zich wel vragen te stellen maar dat wuifde ik weg. Want ik had een missie en niemand had daar zaken mee. Tegen de zomer woog ik 58kg. In de grote vakantie van dat jaar besloot ik dat ik in september niet opnieuw in het onderwijs wou stappen en zocht ik ander werk. Begin augustus kon ik starten in een bedrijf and the rest is history…

Work Life Balance signpost

Waarom ik dit verhaal vertel? Simpel. Twee weken geleden vermagerde ik op ongeveer dezelfde manier als zeven jaar geleden twee kilo in één week tijd. De hele vakantie lang al is mijn werk een spook dat door mijn hoofd blijft zweven. Het schooljaar eindigde niet zo goed in de school waar ik de voorbije drie jaar ongeveer gewerkt heb en tegen mijn verwachtingen in kreeg ik daar toch een aanbod om in september opnieuw fulltime aan de slag te gaan. Weliswaar in drie verschillende vestigingen van de school en met een daarbij passend vreselijk uurrooster. Ik had dat aanbod eigenlijk direct moeten afslaan. Maar dat deed ik niet want het betekende immers een jaar lang zekerheid van inkomen. In de loop van de vakantie hield ik steeds een aantal opties in mijn hoofd:

1. Gewoon nog een jaar op mijn tanden bijten, zekerheid van inkomen hebben en volgend jaar op zoek gaan naar iets anders.
2. Hopen dat er een andere school belt met een aanbod. Yeah right.
3. Totaal iets anders doen (opnieuw gaan studeren? zelfstandig beginnen? werk zoeken in een firma in de buurt?)
4. Euromillions winnen en mij geen zorgen meer moeten maken.

Tegen begin augustus begon het mij meer en meer te dagen dat optie één het zou winnen van de andere. En het minste dat ik daarvan kan zeggen, is dat ik er doodongelukkig van werd. Bovendien kon ik niet meer slapen want ’s nachts werd het gespook in mijn hoofd alleen maar erger. Ik maakte de fout er met niemand over te praten…
Tot gisteren. Tot mijn man het er eindelijk uitschudde en ik op de vraag “hoe graag wil je daar opnieuw gaan werken?” “3%” antwoordde en we allebei begonnen te lachen.
“Wat is die 3% dan?” vroeg mijn man.
“Die 3% is ik die niet durf bellen naar de directeur om te zeggen dat ik niet terugga,” was mijn antwoord.

Ik lijk wel gek want eigenlijk was ik ondertussen goed op weg om vast benoemd te raken in die school en met andere woorden mij te kunnen wentelen in eeuwige werkzekerheid. Maar het feit dat ik afgelopen nacht weer goed heb geslapen, bewijst dat ik een goede keuze maak en dus raapte ik al mijn moed samen en belde ik vanmorgen naar school om dat aanbod alsnog af te slaan. Het enige wat me nog restte te doen, was dit:

WIN_20150817_135903

To be continued…

Tags: ,

Vakantie!

Het schooljaar zit er op… Twee lange maanden liggen languit voor me. Hoog tijd dus om enkele van mijn plannen uit de doeken te doen. Want hoe privileged ik ook ben om net als mijn twee kindjes twee maand thuis te mogen zijn: het is en blijft lang! Dus ik duim keihard voor mooi weer want dan is mijn planning piece of cake: speeltuin, kinderboerderij en ijsjes! We zijn alvast goed gestart.

Eigenlijk was ik van plan dit bericht de eerste juli online te plaatsen maar de school waar ik werk(te), stuurde roet in het eten. De eerste officiële vakantiedag moest ik namelijk van negen tot twee opnieuw naar school… Om inschrijvingen te doen. Net voor ik naar huis kon om aan mijn echte vakantie te beginnen, moest ik nog even langs bij mijn vriend, de directeur. Dat ik mocht terugkomen volgend schooljaar maar dat het lessenrooster er niet zo goed uit zag: een fulltime maar met uren op drie verschillende vestigingsplaatsen en in twee verschillende opleidingsfases. Wat betekent: van hot naar her rijden en nog eens een hoop extra activiteiten erbij. Ergens had ik gehoopt dat er eigenlijk geen uren meer zouden zijn voor mij want eerlijk gezegd zou er een last van mijn schouders zijn gevallen. Maar langs de andere kant zou dan de nieuwe last van werkloos thuis te zitten wachten op een telefoon om een vervanging te gaan doen op mijn schouders liggen. Dus het is dubbel. Maar ik denk niet dat het een fijn schooljaar wordt. Zoals ik laatst al zei: ik heb dan wel dat dispuut met de directeur gewonnen maar uiteindelijk wint hij nu weer: geef maar het slechte rooster aan de herrieschopper: ze zal het wel leren.

Maar goed. Het is vakantie en dus nu even geen ruimte om te zagen over het werk. Mijn man is de eerste drie weken van juli thuis en dat zijn voor mij ook direct de topweken van de vakantie. Want eerlijk: vakantie voor mij is vooral samen kunnen genieten. En dat gaan we eerst doen op Het Hof van Saksen in Drenthe, een uitgebreid verslag volgt als we terug zijn! Daarna staat er ook nog een tweedaagse uitstap naar de Efteling gepland met voor het eerst een overnachting in het Efteling-hotel zelf. Tot zover de grote plannen.

hvs-2010-404_groot_CMYK_jpg_770x260_JPG_29034

De typische boerderijhuisje op het Hof Van Saksen.

untitled (2)

Het Eftelinghotel.

Wat staat er voor de rest nog op het programma? Ik hoop heel hard dat mijn man en ik nog ergens een uitje kunnen inplannen zonder de kindjes. Want hoe leuk die twee ook zijn… Er eventjes alleen tussenuit, dat is ook dikke pret! Ergens eind juli ga ik mij eens aan een poging wagen om een bloggenote, Sabrina, een rondleiding in Brugge te geven… De weg ken ik al… De geschiedenis daarentegen… Ik ga mij dringend eens moeten verdiepen!
Daarnaast staan er nog some catchin’ up to do met vriendinnen en zoals ik in het begin al schreef, afhankelijk van het weer: bezoekjes aan speeltuinen en kinderboerderijen op het programma. Naar het schijnt zou het Provenciaal domein Bulskampveld in Beernem wel de moeite moeten zijn: dus daar moet ik zeker eens met de kindjes op verkenning!

Op deze foto ziet de speeltuin er alvast veelbelovend uit!

Op deze foto ziet de speeltuin er alvast veelbelovend uit!

Maar gewoon een namiddagje rondhangen in huis vind ik ook altijd wel fijn! Via Twitter ontdekten we ook dat je tijdens de zomervakantie elke vrijdagavond op de Vismarkt van Brugge terecht kan voor een hapje en een drankje: dat lijkt me ook wel leuk om eens te doen!

Onlangs kreeg ik ook nog een mail omtrent een nieuwe website die binnenkort gelanceerd wordt. Je zou er anders dan anders, voor een relatief lage prijs uitstapjes kunnen boeken! Het plan is om er iets van uit te proberen maar daarover binnenkort dus meer!

Ik wens alvast iedereen een prettige vakantie, hoe lang of hoe kort die ook is!

40c6319a0ef241abe48ed6fc1bf0211d

Tags: , , , , ,

Some you WIN, some you lose… het vervolg.

Veel sneller dan ik zelf verwacht had, kan ik jullie toch al het vervolgverhaal vertellen op some you win, some you lose. Nog geen uur nadat ik mijn vorig blogbericht had gepubliceerd, kreeg ik een mail van de juridische dienst van mijn vakbond: mijn evaluatie onvoldoende was ingetrokken.

Wat was er gebeurd?

Ik wil hier ook geen ellenlang blogbericht van maken dus ik zal heel eventjes proberen om kort te recapituleren (leuk woord, vind ik dat: recapituleren…). Ik vermoed dat het conflict met de directeur waarin ik terecht ben gekomen veel zal te maken hebben gehad met de stakingen in december vorig jaar. Ik schreef daar toen ook een blogbericht over. Ik kan het namelijk moeilijk verdragen als ik vind dat ik ten onrechte word behandeld en dan gebruik ik mijn blog als uitlaatklep natuurlijk…
In december waren er bij ons op school namelijk twee stakingsdagen, telkens op maandag. Ik werk dit jaar deeltijds en heb geen lesopdracht op maandag. De directeur eiste wel iedereen die niet staakte op. Wat betekende dat ik ofwel ging moeten gaan werken op een dag waarop ik normaal thuis was of dat ik mij moest opgeven als stakende en dus ook mijn loon verliezen. Omdat ik dit nogal bizar vond, zocht ik het wettelijk kader hieromtrent op en mijn logica bleek inderdaad te kloppen: je kunt alleen opgeëist worden voor de uren waarop je anders ook werkt. Ik gaf mij dus in school op als “niet-stakende” en was uiteraard ook niet aanwezig. Later bleek dat de secretaresse de opdracht had gekregen van de directeur mij door te geven aan Brussel als zijnde “stakende” en verloor ik dus voor twee dagen loon. Ik ben daarmee toen naar de vakbond gestapt. Anyways om een lang verhaal kort te maken: begin mei was dit nog altijd een discussiepunt en weigerde de directeur nog steeds om dit naar Brussel toe recht te zetten. Begin mei kreeg ik nog een mail van de vakbond dat de enige optie nog was om er een dossier van op te stellen en deze over te maken naar de juridische dienst in Brussel. Ik dacht toen nog: “ah laat het maar” want ik had geen zin in juridisch gedoe.

Maar goed. Terug naar de donderdagavond waarop ik mijn kindjes meenam naar de klassenraad. “Ik verwacht je daarvoor morgen op mijn bureau,” had hij gezegd. Ik daarnaartoe. Op vrijdagochtend. Ook al heb ik pas in de namiddag les. Ik dacht: ik ga eerst, ik ben er dan vanaf. Ik verwachtte mij aan een onder-mijn-voeten-krijgen-gesprek. Maar dat was het dus niet. Ik kreeg onmiddellijk de mededeling dat “dit niet kon in een professionele omgeving en dat hij mijn evaluatie zou opmaken en mij een onvoldoende geven”. Slik. Ik zei: “mag ik nog uitleggen waarom ik mijn kindjes meehad?”. Het antwoord was “ja maar het is voor mij een uitgemaakte zaak.” Ik werd kwaad. “Als het voor jou een uitgemaakte zaak is”, zei ik, “dan leg ik het al niet meer uit.” Ik ben opgestaan en heb zijn bureau verlaten.
’s Namiddags kwam hij dan 10 minuten voor het einde van de lesdag mijn lokaal binnen met de mededeling dat ik nog even bij hem langs moest gaan voor ik vertrok. Ik dacht nog dat hij misschien wat afgekoeld zou zijn en er alsnog een deftig gesprek ging volgen. Niet dus. Ik kreeg mijn evaluatie met als eindconclusie onvoldoende voor mijn neus geschoven. Hij zei nog leukweg dat dit zeker geen invloed had op mijn toekomstige aanstellingen. Yeah right.
“Prettig weekend,” zei ik en ik verliet zijn bureau.

Mijn evaluatie omvatte een kleine helft van een A4’tje tekst. Het kwam erop neer dat ik pedagogisch goed functioneerde maar dat de problematiek rond de opvang van mijn kinderen dit schooljaar een groot probleem vormden. De concrete voorbeelden die hij aangaf, was het opendeur-weekend (Weet je nog? … Ik stond qua taakverdeling op de reservelijst, mijn man vertrok die zaterdagnamiddag naar Amerika. Ja, ik had het “lef” gehad om aan de directeur te vragen of mijn aanwezigheid echt wel nodig was… Maar uiteindelijk waren we overeen gekomen dat ik op zaterdag een uurtje moest gaan helpen en dat ik op zondag in de kinderopvang mocht helpen en mijn eigen kinderen meenemen) en een info-namiddag die hij had ingericht voor tijdelijke personeelsleden op woensdag. Klopt. Ik was niet op de info-namiddag. Omdat ik ten eerste, als ik het woord “info” lees, niet onmiddellijk de link leg met een “verplichte aanwezigheid” en ten tweede, deze namiddag op een woensdag viel, ook nog in diezelfde twee weken dat mijn man in Amerika zat. Het doorslaggevende feit voor mijn onvoldoende was dat ik geen opvang kon regelen voor mijn kinderen voor de klassenraad (Moet ik het er nog bij zetten? Ook dit feit viel in die twee weken.)
Onderaan de uitleg stonden dan nog eens een lijstje van tien punten waarvoor ik voor zeven punten een “goed” of “voldoende” kreeg. Puur mathematisch gezien had ik dus 7/10.

Ik nam contact op met de vakbond. Stuurde de onvoldoende en mijn versie van de feiten door. Mijn versie was dan vooral dat mijn onvoldoende gebaseerd was op gebeurtenissen in een tijdspanne van twee weken. De juridische dienst van mijn vakbond bekeek het dossier en stelde dat er vooral ook heel wat procedure fouten in de opmaak van de onvoldoende zaten. Zo is de school bijvoorbeeld verplicht om verschillende evaluatiegesprekken met je te hebben, om twee evaluatoren aan te stellen, om een evaluatie te baseren op een geïndividualiseerde functieomschrijving. Allemaal dingen die niet aan de orde waren. Zij waren er dan ook behoorlijk van overtuigd dat mijn onvoldoende zou geschrapt waren alleen maar op basis daarvan. Goed nieuws dus. De vakbond stelde voor dat de juridische dienst van de scholengemeenschap eerst een persoonlijk gesprek zou aangaan met de directeur om hem hierop te wijzen en hem hopelijk de onvoldoende zo te doen schrappen. De volgende stap was een beroepsprocedure opstarten in Brussel. Je hebt van die mensen die zo overtuigd zijn van hun gelijk. Altijd en overal. Zolang je in hun voetstappen volgt, mag je er zijn. Het moment dat je afwijkt, heb je afgedaan. De directeur is zo iemand. Dat hij de onvoldoende dus zomaar zou schrappen: that was not gonna happen.

En dus werd mijn dossier naar Brussel doorgestuurd. Waar iemand van de juridische dienst van mijn vakbond een beroepsprocedure opstelde. Op woensdag kreeg ik daarvan een kopie. Toen ik deze las, wist ik dat ik een sterke zaak had. Blijkbaar kreeg de directeur die woensdag ook een kopie van die beroepsprocedure en zal hij ook ingezien hebben dat het een verloren zaak zou worden. En dus stelde hij een brief op. Van die brief kreeg ik een kopie op vrijdag. Mijn evaluatie onvoldoende was ingetrokken. Ik had gewonnen.

Toch zijn er nog een aantal zaken waarmee ik het moeilijk heb. De brief over de intrekking van mijn onvoldoende omvatte een volledige A4. Daarin gaf de directeur toe dat er inderdaad fouten in de procedure van de evaluaties op school zaten. Daarnaast moest hij natuurlijk nog eens benadrukken dat hij wat het inhoudelijke aspect van de onvoldoende volledig in zijn recht was. Zo was het onjuist dat mijn onvoldoende zich beperkte tot feiten die in een tijdspanne van twee weken plaatsvonden (concrete voorbeelden stonden er echter niet bij). En het feit dat ik geen evaluatiegesprek had gekregen was te wijten aan “de combinatie van mijn deeltijds werken en een groot aantal gewettigde verlofstelsels” m.a.w. ik ben dus uitzonderlijk veel afwezig geweest dit schooljaar… Tja. Als vier dagen veel zijn (drie voor mijn kinderen en één dag ziekteverlof voor mezelf) dan zal dat wel zo zijn zeker?! Maar wat mij nog het meest van al stoorde was de zin dat de relatie met mijn leerlingen moeizamer verliep dit schooljaar… (Als dat zo was waarom haalt hij dat er dan nu pas bij? Waarom stond dat dan al niet in mijn evaluatie?) én vooral de zin “dat dit nog maar de tweede evaluatie onvoldoende was die hij in 15 jaar had gegeven”. Die kwam echt aan als een rechtstreekse slag in mijn gezicht. Amai, wat moet ik een slechte leerkracht zijn om nog maar de tweede te zijn in vijftien jaar tijd… Ik heb mijn vragen bij de waarheid ervan maar toch.

Ik heb gewonnen en toch ook weer niet.

Tags: , , ,

Some you win, some you lose…

Ik weet eigenlijk niet goed waarom ik die titel koos. Ik vond hem toepasselijk. Het was een zinnetje die in mijn gedachten zat toen ik daarstraks behoorlijk overstuur naar huis reed en dus voilà: het werd mijn titel.

Ik ging sowieso geblogd hebben vandaag. Het is hier behoorlijk stil geweest de afgelopen week(en). Of toch stiller dan normaal. Ik had al een klein beetje uitgelegd hoe dat kwam. Vandaag was het plan om te bloggen over solliciteren. Ik moet namelijk weer gaan solliciteren. Het schooljaar zit er bijna op en ik ben nog steeds niet vast benoemd. Vanmorgen was ik mijn papieren gaan indienen bij de hoofdzetel van de scholengroep waarin ik momenteel lesgeef om mijn TADD aan te vragen. TADD word je als je 720 dagen in dezelfde school of scholengroep hebt gewerkt en betekent dat je voorrang krijgt op tijdelijken. Een klein stapje in de richting van vaste benoeming dus en meestal een kleine zucht van opluchting ook. Het feit dat je ergens TADD bent, betekent meestal dat je al behoorlijk op je gemak bent naar het volgend schooljaar toe. Dat je weer werk hebt en dat het eindelijk gedaan is met die eindeloze vervangingen en wachten op een telefoontje dat ze je ergens nodig hebben…
Betekent meestal dus. Want laat het nu net zo zijn dat vanaf volgend schooljaar het M-decreet in werking treedt, kort gezegd, dat leerlingen die normaal gezien naar het buitengewoon onderwijs doorstromen langer in het gewoon onderwijs blijven hangen. Aangezien ik in het buitengewoon onderwijs werk, betekent dat voor onze school minder leerlingen. Minder leerlingen, minder leerkrachten. Nogal logisch. En dus ben ik eigenlijk niks met mijn TADD. Daar komt het op neer. Daar ging ik dus over bloggen, vandaag. Over het weer moeten gaan solliciteren. Over het niet weten of ik eigenlijk wel nog in het onderwijs wil blijven (als ik weer eerst zeven jaar moet werken om weer eens ergens anders TADD te worden…). Over dilemma’s en knopen moeten doorhakken maar eigenlijk niet weten welke knopen… Maar dat wordt het dus niet. Ik heb nog alle tijd om me zorgen te maken over de toekomst.

Er was klassenraad op school, deze avond. Klassenraad valt altijd na schooltijd en normaal gezien worden mijn kindjes dan opgevangen door hun oma en opa. Als oma en opa niet thuis zijn, zorgt mijn man dat hij van thuis uit kan werken zodat hij er is voor hen. Een behoorlijk strak plan dus. Ware het niet dat oma en opa nogal redelijk last minute beslisten om een weekje op vakantie te gaan. En dat mijn man nog steeds in Amerika zit. Dus ik dacht: ik neem ze voor één keer gewoon mee. Ik heb het nog collega’s weten doen in noodgevallen. Zelfs toen ik deze avond aan school stopte, zag ik een collega met haar twee kindjes toekomen en ik dacht nog: kijk eens aan, ik ben niet alleen. En om nu helemaal eerlijk te zijn die klassenraden zijn meestal behoorlijk nutteloos, tenzij er echt een probleem is met één of andere leerling. Maar meestal zit iedereen gewoon wat zijn of haar achterstallige administratie in te halen. We zitten ook altijd met groepjes leerkrachten apart, in verschillende lokalen, per opleidingsgroep. Ik heb de directeur van gans het schooljaar op nog geen enkele klassenraad weten binnenkomen…

Je hoort het al aankomen.

Ik zat dus met mijn kindjes in de refter. Mijn kindjes waren braaf. Elisa was een vieruurtje aan het eten en Florian was met zijn wandelwagentje aan het rondrijden. Dat maakte wat lawaai, ja, maar ik was ondertussen wel mijn leerlingen aan het bespreken met een collega. En dan plots komt de directeur met een ganse bende in zijn kielzog de refter binnengestapt. Ik kreeg onmiddellijk de mededeling dat ik de klassenraad moest verlaten en dat ik morgen in zijn bureau verwacht wordt om dit te bespreken. Hij was behoorlijk kwaad. En ik was behoorlijk overstuur. Dat zal nu al de tweede keer in twee weken tijd zijn dat ik in zijn bureau mij mag gaan verantwoorden voor situaties waar ik zelf niet veel aan kan veranderen. Ik kan mijn kinderen toch niet op straat zetten omdat ik naar een klassenraad moet? Elisa kon nu nog in de avondopvang van haar school gebleven zijn. Maar Florian was sowieso een probleem. Mijn collega’s zeiden dat ik het mij niet moest aantrekken. Dat ik toch wel wist wat voor zot het is. Ja, ik weet het. Maar ik mag ondertussen morgen weer in de bureau van de zot gaan zitten.

Fantastisch toch? Zo'n dingen geven me altijd een klein beetje een beter gevoel.

Fantastisch toch? Ook al voel ik me totaal het tegenovergestelde: zo’n dingen geven me altijd een klein beetje een beter gevoel.

Tags: , , ,

Kleine dingen #7

Eerst en vooral is er de blogstilte waar ik me schuldig aan maak deze week… Dat heeft met een paar kleine dingen te maken. Zo was er bijvoorbeeld Florian, bij wie ik maandagavond (exact twee weken na grote zus) de eerste waterpokken zag verschijnen. Dat ik deze week dus vooral rondgelopen heb met een kleine op mijn arm zal je dus wel niet verbazen. Een ander rechtstreeks gevolg is dat ik een behoorlijke achterstand van was en strijk heb opgelopen om nog maar te zwijgen over de administratieve achterstand van mijn schoolwerk. Afin, je moet het mij dus vergeven dat het hier wat stiller is dan gewoonlijk.

Op deze blog vond ik een stukje over Marie Kondo. Aangezien ik al een ganse tijd met ik-moet-dringend-onze-kleerkasten-ordenen in mijn hoofd zit, was mijn interesse direct gewekt. Ik ben het één ander beginnen opzoeken en de eerste tip waar ik op stootte was de tip om t-shirts zo te vouwen dat ze recht in een lade passen. Bij ons thuis liggen de t-shirts niet in een lade maar gewoon in de kleerkast maar dankzij die tip groeide het idee om hetzelfde toe te passen in een plastieken mand die ik dan in de kast kon schuiven. Zo gezegd, zo gedaan en ik ben super blij met het resultaat. Mijn man trouwens ook. Ik denk dat ik mij het boek toch maar ga aanschaffen.

Oké, de foto is niet fantastisch maar je snapt het idee wel.

Oké, de foto is niet fantastisch maar je snapt het idee wel.

 

Een tweetal weken terug ontdekte ik, denk ik, dé lekkerste brownie van Brugge. (Ik ben daar nogal zot van maar lezers die hier regelmatig eens komen piepen, weten dat waarschijnlijk al.) Waar moet je zijn? In Ginger Bread. Ginger Bread is een koffiehuis in de Sint-Amandsstraat, pal in het centrum. Heel vriendelijke mensen ook. Naast brownie hebben ze nog verschillend ander gebak, die er ook allemaal erg lekker uitziet. Je kunt ter plaatse blijven maar je kunt het gebak ook meenemen. Dus elke keer als ik nu in Brugge ben, sla ik een klein voorraadje in. Dan kom ik thuis, maak ik een Latte Macchiato en eet ik er een stukje brownie bij. Feels like heaven.

Tags: , , , , ,

Zwitserland

  Ik ben Zwitserland.

Je hebt mensen met een uitgesproken mening, je hebt mensen zonder mening en dan hebt je nog mensen zoals ik: al even neutraal als Zwitserland. Dat komt omdat ik mij meestal wel kan vinden in de mening van iemand anders: soms helemaal akkoord, soms gedeeltelijk akkoord en soms ook een heel klein beetje akkoord. Ik ben daar eigenlijk niet zo trots op want stiekem ben ik wel jaloers op mensen met een uitgesproken mening en als ze die mening dan nog eens goed kunnen onderleggen dan vind ik dat al helemaal fantastisch.

Zo ook met Facebook. Ik ben niet voor maar ik ben ook niet tegen. Misschien vind je het leuk om op die manier je leven te delen met je familie en je vrienden: kan ik in komen. Of misschien vind je het leuk om zo oude kennissen terug te vinden: kan ik in komen. Misschien vind je het allemaal dikke zever and a waste of time: kan ik ook in komen. Want ik ben Zwitserland.

Niks mis mee om Zwitserland te zijn, toch?

Niks mis mee om Zwitserland te zijn, toch?

Dit stukje wilde ik al een hele poos terug schrijven maar deed het op de valreep dan toch niet. De hoofdreden was dat Kelly toen net dit blogbericht had gepubliceerd omtrent het feit dat ze wou stoppen met Facebook. Ik was toen nog niet heel lang bezig met bloggen en aangezien veel mensen Kelly volgen, wilde ik niet dat iedereen dacht dat ik mijn inspiratie bij haar “gestolen” had. Ondertussen ben ik zelfzeker genoeg om mij dat niet aan te trekken. Want kijk, in haar laatste blogbericht stond weer iets over Facebook en zo kan ik blijven wachten natuurlijk…

Mijn invalshoek indertijd was om eens toe te lichten waarom ik geen account heb bij Facebook. Ja, soms krijgt een mens al eens het gevoel dat je je daarvoor moet excuseren ofzo. Alsof het niet algemeen aanvaard is om geen Facebook te hebben. Een beetje hetzelfde Alien-gevoel dat ik in dit bericht beschreef.
Hoofdreden is en blijft dat het concept mij niet ligt. Op mijn vorige job was er bijvoorbeeld een man wiens vrouw zwanger was. Op haar vijf maanden moesten ze het baby’tje al laten afkomen omdat ze een afwijking aan het hartje hadden vastgesteld. Het baby’tjes lot was natuurlijk om te sterven onmiddellijk na de geboorte, wat ook gebeurde en nog geen vijf minuten later had de man het al op Facebook gedeeld. Met de beste wil van de wereld maar daar kon (en kan) ik totaal met mijn verstand niet bij.

En dan is er ook iets wat me al heel lang mateloos irriteert: wedstrijden via Facebook of wedstrijden waarbij je meer kans maakt om te winnen als je het deelt via Facebook. Een lichte vorm van discriminatie tegenover de mensen die geen Facebook hebben, vind ik dat. Soms zeg ik al lachend tegen mijn man: “mocht ik een schadevergoeding kunnen krijgen voor al die wedstrijden waaraan ik al had kunnen deelnemen dan was ik steenrijk”. Zonder overdrijven. Of toch misschien een beetje.

Ondertussen heb ik wel een Instagram account. Misschien ligt dat wel een beetje in contrast met mijn idee om geen Facebook account te nemen. Maar zoals ik al zei: ik ben Zwitserland. Ooit las ik bij Erika dat zij Instagram eigenlijk beter vind dan Facebook aangezien het een beetje hetzelfde is maar met veel minder toeters en bellen. Ik citeer: “vrij van totaal overbodige statusupdates, zonder ondoordacht gezwets…” Ik kan niet vergelijken maar ik kan er wel inkomen want, tja, je weet al wat er volgt natuurlijk…

ad28bb8f580323e6a8ecdb9ad1dcf2d0

Tags: , , ,

Dag kleine, lieve zoon.

Ik wou dat het een echte was, jouw eerste tablet. Ik wou dat ik je een mailtje kon sturen om te vragen hoe het met je gaat en om te zeggen dat ik aan je denk. Mijn echte werkdag begint pas deze middag en toch heb ik je vanmorgen al bij de onthaalmoeder afgezet. Dat heb ik zo beslist omdat ik dacht dat het geen kwaad kon voor jou, dat je zo wat sneller zou wennen aan de onthaalmoeder. Dat heb ik ook beslist om mezelf eens wat extra tijd te geven om iets gedaan te krijgen. Je zal nogal kijken als je thuis komt vanavond, jongeman. Mama’s huis ligt proper. Speelgoed aan de kant, gestofzuigd en de ramen zijn weer eens gepoetst geraakt. De strijk moet nog gedaan worden en mijn agenda voor school moet ook nog gemaakt worden. Maar dat doe ik straks. Eerst even dit. Ik weet dat je het lastig hebt, lieve jongen, dat is nu alweer twee weken zo. Er is nog geen dag geweest waarop de onthaalmoeder zei dat je flink bent geweest. Je weent en je slaapt bijna niet waardoor je het alleen maar nog lastiger maakt voor jezelf. Ik weet, dat als je zou kunnen praten dat je dan zou zeggen: “mag ik bij jou blijven, mama?”. En ik zou zo graag willen dat ik gewoon “ja” kon zeggen. Thuis kan je zo flink zijn, waarom toon je dat ook daar eens niet? Je zou het jezelf zoveel makkelijker maken en mij ook. Ik zou zo gelukkig zijn om te horen dat je een leuke dag hebt gehad als ik je kom halen. Ik vind het jammer dat je bestempeld wordt als een lastige baby. Dat je een speciale bent. Dat de onthaalmoeder in haar 30 jaar nog nooit een baby als jij gezien heeft. Ja, je bent zeker en vast speciaal. Dat weten wij ook wel. Maar tegelijkertijd kun je ook zo fantastisch zijn. Ik zie je hier nog staan, vorige weekend, te blinken van trots omdat je zelf was rechtgestaan in je park.
Nog een uur of vijf en ik kan je weer komen ophalen. Ik weet dat het lange uren zullen worden. Ergens wou ik dat ik niet beslist had om je op vrijdagvoormiddag ook weg te doen. Ook al weet ik dat ik die voormiddag erg goed kan gebruiken. Als ik weet dat jij ondertussen ongelukkig bent dan heb ik er niks aan. Ik kom je straks weer halen, lieve jongen. Om precies vijf minuten over vier spring ik in mijn auto en ben ik de eerste van de ganse school die de parking afrijdt. Eerst je zus ophalen en dan jou. En dan gaan we weer spelen samen: je zus, jij en ik. In ons blinkende huis.

Tot straks, je mama.

Tags: , , , ,

Dan toch nog: goede voornemens voor 2015.

Goede voornemens: ge doet eraan mee of niet. Normaal ben ik niet zo van de goede voornemens, ik vind die omschrijving ook niet echt passend trouwens maar dat is een ander verhaal. Ik zag op een andere blog het woord “doelstellingen” verschijnen en eigenlijk vind ik dat wel wat beter passen maar het klinkt niet zo goed natuurlijk.

Afin, het doet er eigenlijk niet toe. Doelstellingen, wensen, verlangens, voornemens… Nu ik een blog heb, lijkt het me wel leuk om die dingen toch eens op te schrijven in plaats van ze gewoon in mijn hoofd te hebben. Zo kan ik op 31 december 2015 eens zien wat er van gekomen is…

1. Opnieuw wat meer lezen.

ba2328f2b077631238b52a93bb93ba6e

Ik lees graag. Als tiener verslond ik wekelijks een tweetal boeken. Als volwassene werd dat iets minder maar de grote boosdoener in het bijna-niet-meer-lezen, is toch wel: mama zijn. Geen tijd hebben om naar de bibliotheek of naar een boekenwinkel gaan, is niet het excuus want ik heb een Kindle. Een boek kopen kan dus gewoon vanuit mijn luie zetel. Het grote probleem is dat ik bijna voortdurend moe ben… En in 2014 stond beginnen lezen gelijk aan in slaap vallen. Vreselijk, vind ik dat. Maar ik zag al zoveel tips voor boeken op andere blogs verschijnen dat de zin om toch nog eens een poging te wagen aan lezen en niet in slaap vallen groot is. Ik hoop in elk geval dat ik in 2015 toch meer lees dan de vier boeken die ik in 2014 las.

2. Opruimen, opruimen en nog eens opruimen.

721a2da879dd10a14958cd28a4b6b490 (2)

Keukenkasten, kasten in de bureau en vooral kleerkasten: van de kinderen, van mijn man en van mij. Zoveel kasten die dringend weer eens op orde moeten gebracht worden. Weg, alles wat weg mag en structuur brengen in hetgeen wat overblijft.

3. Werk zoeken.

Work Life Balance signpost

We zijn nog maar begin januari en toch hou ik mijn hart al vast voor september… Ik schat de kans dat ik niet meer in dezelfde school aan het werk ga kunnen als waar ik nu werk in op 99%. Omwille van dit maar ook omwille van het M-decreet (dat staat voor meer inclusie in het onderwijs, met andere woorden: het leerlingenaantal in het buitengewoon onderwijs zal naar beneden gaan). Los daarvan wil ik zelf ook liever aan het werk in een andere school. Maar dan… Naar mijn gevoel heb ik twee opties: ik geef het nog 1 schooljaar, doe weer interims en hoop dat er iets meer “blijvends” uit de bus valt of ik gooi het totaal over een andere boeg. Beide opties hebben enorm veel voor- en nadelen en ik wil daar niet teveel over uitweiden maar het wordt beslist een harde noot om te kraken, deze. Als ik hem al gekraakt krijg.

4. Relaxter zijn.

35eda7eaf90d25be6acce2db1c21ce5d

Als het huis niet zo ordentelijk ligt als ik zou willen. Als de zoon een slechte dag heeft. Als ik de strijk weer eens niet gedaan krijg. Als ik een blogbericht minder schrijf dan dat ik zou willen. En nog zoveel dingen meer… Ik wil de dingen meer nemen zoals ze komen ook al loopt mijn planning daardoor in het honderd. “Als het niet perfect is, is het ook goed”: misschien maak ik daar wel mijn mantra van voor dit jaar. Dit wordt echt een moeilijke!

5. Gezonder eten.

Oei! Nu lijkt het waarschijnlijk alsof hier elke dag frieten en hamburgers en pizza op het menu staan. Zo erg is het gelukkig niet gesteld. Het gaat vooral over kleine aanpassingen in het menu. Ik eet bijvoorbeeld hoogstens twee keer per week fruit en dat moet beter kunnen en van twee keer per dag groenten eten is ook nog nooit iemand gestorven, denk ik. En water drinken, veel meer water drinken. Meer bewegen, dat zou hier eigenlijk ook bij moeten staan maar ik weet dat ik dat toch niet haal dus laat ik het maar. Dat we elke week een grote wandeling in Brugge maken als het weer het toelaat dat is voorlopig genoeg.

Tags: , , , ,

Kleine dingen #5

Het is al een heel eindje geleden, de vorige kleine dingen maar de inspiratie komt zoals ze komt natuurlijk. En nu is het eindelijk zo ver, inspiratie genoeg, here we go:

1. Het is weer die tijd van het jaar… Cadeautjes-stress! We doen het onszelf aan maar dan is dat maar zo want ik vind het leuk: cadeautjes geven en krijgen en dus doen we mee aan dat zotte gedoe. Vorige week zaterdag ontdekten we de tijdelijke pop-up Bliss in Brugge, net buiten het centrum, weg van alle drukte. Echt de moeite maar ik heb dan ook wel een serieuze boon voor Scandinavisch design dus misschien ben ik wat bevooroordeeld… Vanaf 15 december gaat ook hun webwinkel online. Wij kochten er dit voor onze dochter en ik geef het meteen ook mee als cadeautip:

WIN_20141214_110129

Opbergdozen

Leuk voor kinderen maar ook de ouders doe je er een plezier mee: in plaats van extra speelgoed geef je extra opbergruimte voor speelgoed.

2. Van tips en Scandinavisch design gesproken: bij Erika kun je momenteel een leuk bad-bootje winnen.

3. Op dezelfde blog vond ik trouwens een cadeautje die ik wel eens aan mezelf wil geven: nl. deze ketting.

4. Elisa is een echte West-Vlaming aan het worden. Haar favoriete woordje op dit moment: “nint” (voor de niet-West-Vlamingen: “nint” is een vervoeging van “neen”).

5. Deze week maakte ik vijftien-minuten-pasta, een snel, simpel en vooral lekker recept volledig in de sfeer van koken ‘in a hurry’.

6. Vorige week bracht weer een doktersbezoek voor Florian met zich mee. Hoofdreden was een nieuwe verkoudheid die hij van zus gevangen had maar ik nam van de gelegenheid gebruik om nog maar eens zijn onrust te bespreken. En dus zijn we nu met Omneprazol gestart, de sterkste medicatie tegen reflux. Voorlopig nog geen overweldigende resultaten maar we hebben wel de indruk dat hij ’s nachts rustiger slaapt (op 1 nacht na: dinsdag op woensdag heeft hij gans de nacht gehuild, bij momenten begrijp ik er echt niks meer van…). Het feit dat hij rustiger slaapt, betekent jammer genoeg nog steeds niet dat hij doorslaapt. Nee hoor, meneer slaapt drie kwartier in zijn eigen bed na zijn laatste melkfles en daarna de rest van de nacht in het grote bed tussen mama en papa in.
Ik hoop natuurlijk dat de Omneprazol de oplossing is voor Florian, dat we de zoektocht naar de oorzaak van zijn onrust na 7 en een halve maand nu eindelijk kunnen staken. Langs de andere kant ben ik er absoluut geen fan van om hem zo’n zware medicatie te moeten geven.

7. Dan is er ook nog de zaak van mijzelf vs de directeur. Ondertussen heeft de vakbond een brief geschreven en was de directeur blijkbaar niet onder de indruk. Hij had zijn dienstnota betreft de staking van morgen aangepast: diegenen die niet staakten, moesten hem nu ook nog eens persoonlijk mailen. In respons op mijn mail waarin ik aangaf dat ik niet staakte en ook niet aanwezig ging zijn, kreeg ik als antwoord: “met alle respect maar ik wijk niet af van mijn dienstnota”. Die met alle respect mocht hij gerust weggelaten hebben want in mijn opzicht is het respect ver te zoeken in dit geval.

8. En tenslotte: ik was onvoorstelbaar geschokt door dit bericht. Het beangstigd me enorm dat er zo’n mensen rondlopen. Ik hoop dat ze hem voor de rest van zijn dagen opsluiten.

Tags: , , , , , , ,

Load more