La vie en… juf Inge.

Ik neem een krukje en zet me naast hem. Hij kijkt me schaapachtig aan en ik zeg: “hoe zit het? Gaan we nog een beetje werken vandaag?”

“Maar ik begrijp het niet.” Hij begrijpt het wel. Maar ik zeg: “goed, laten we eens samen kijken.” Ik maak een oefening met hem, toon hem stap voor stap hoe hij een som moet maken. Het kost me heel veel moeite maar we lossen samen één oefening op en dan nog één… Ondertussen word ik tot vijf keer toe onderbroken. Een paar leerlingen zijn al klaar. Ik had nochtans heel goed uitgelegd dat ze hun bundeltje op mijn bureau mochten leggen als ze klaar waren en dat ze dan hun leesboekje mochten nemen. Maar toch. Ik herhaal wat ze moeten doen en probeer verder te gaan met mijn uitleg.

Ik maak aanstalten om recht te staan want er zijn nog minstens vijf leerlingen bij wie ik moet nakijken of het wel lukt. Hij trekt aan mijn arm: “nee, juf, niet weggaan.” Ik zeg: “jij kan nu wel alleen verder, werk gewoon verder op dezelfde manier zoals we samen deden. Het zal wel lukken.”

Ik ben nog maar net bij het Poolse meisje gearriveerd of ik zie hem vanuit mijn ooghoek alweer rondlopen. Ik herhaal dat hij moet gaan zitten en verder werken. Hij gaat zitten. Ach verdorie, denk ik, terwijl ik naar het blad van het meisje kijk, het is toch weer niet juist. Ik neem twee fluo-stiften: geel voor plus en rood voor min. Ondertussen kijk of hij nu ook effectief terug aan het werken is. Hij is aan het krabbelen op zijn blad. Ik zucht en mijn oog valt op het blad van een ander meisje. Ze heeft nog maar een paar oefeningen gemaakt terwijl de grote helft van de klas ondertussen klaar is. Ik spoor haar aan om verder te werken. Ik kijk naar de klok. Het wordt tijd om aan de taalles te beginnen. De rest van de leerlingen die ik nog wilde helpen, zal zijn plan moeten trekken. Ik vraag vlug nog eens of het een beetje gelukt is. Ze bevestigen.

Over de middag, als ik aan het verbeteren zal zijn, zal ik zien dat het niet gelukt is en zal ik me schuldig voelen omdat ik geen tijd had om te helpen. Ik heb handen te kort. Elke dag opnieuw. Ik moet 22 kindjes leren lezen en rekenen. Ik moet ruzies oplossen, zorgen dat ze allemaal goed in hun vel zitten, onthouden wie in welke week bij mama of bij papa is. Ik moet graag zien maar ook grenzen bewaken. Ik moet vorderingen bijhouden. Ik moet zorgen dat wie niet helemaal mee is, toch kan bijbenen. Ik krijg daarvoor één keer per week vijftig minuten lang een extra paar handen.

Ondertussen denk ik aan mijn zoontje, die tot begin november samen met twee andere kindjes door één onthaalmoeder verzorgd werd en die tegen maart in een klas van dertig kindjes zit met één juf.

Ik denk dat er iets toch niet helemaal goed zit in ons onderwijs.

Opnieuw beginnen.

Ik moet daarom thuis zitten, met twee buikgriep-kindjes, om nog eens de tijd te vinden om een blogbericht te schrijven… Ik heb al zo vaak willen schrijven en kwam er maar niet toe. Ik heb al zo vaak gedacht: ik stop maar beter met mijn blog maar ik heb even vaak gedacht: ik ga ermee door.

En vandaag is even goed als elke andere dag om de draad opnieuw op te pikken.

img_0755

Ik heb zoveel te vertellen en tegelijkertijd eigenlijk ook heel weinig. Ik zou een relaas kunnen schrijven over waarom het hier zo stil is geweest. Over dat ik een paar dagen voor de start van het nieuwe schooljaar plots te horen kreeg dat ik fulltime juf zou worden in het eerste leerjaar ipv parttime juf in het zesde. Een wereld van verschil qua job, ook al ben en blijf ik maar gewoon een leerkracht in het lager onderwijs.

Ik zou kunnen schrijven over hoe ik plots het gevoel had dat ik mijn balans volledig kwijt was/ben. Dat ik het gevoel had en eigenlijk nog steeds heb dat alles alleen maar werk is. Elke dag meedoen aan de rat race. In het weekend proberen op adem te komen en dan weer opnieuw beginnen.

Ik zou kunnen schrijven over dat ik mij al weken eigenlijk niet zo goed voel. Dat ik een verstopte neus heb, die maar niet weggaat. Dat ik een hoest heb, die maar niet weggaat en dat ik moe ben. Maar ook dat er eigenlijk niks bijzonders met mij aan de hand is, of tenminste, dat vertelde mijn bloedresultaat me toch.

Ik zou kunnen schrijven over dat ik zo trots ben op mijn dochter, die na een paar maanden eerste leerjaar al zó goed kan lezen en dat eigenlijk alleen maar aan zichzelf te danken heeft. Want ook al ben ik juf en dan nog van het eerste én weet ik hoe belangrijk het is dat ze elke dag wat oefent, ik ben waarschijnlijk lakser in het opvolgen van leestraining dan de gemiddelde andere ouder…

Ik zou kunnen schrijven over Florian die ondertussen ook naar school gaat en hoe snel hij zich wel heeft aangepast. Over dat hij op die maand tijd plots zindelijk werd en stilletjes aan meer woorden en zinsconstructies aan het leren is. Dat hij op gebied van taal wat achterstand heeft in te halen maar dat ik er vertrouwen in heb dat het wel goed komt. Dat ik hoe dan ook trots ben op mijn kleine ventje.

Ik zou kunnen schrijven over dat ik eindelijk weet van waar mijn tinnitus komt. Dat ik blijkbaar gehoorschade heb, die met een gewone gehoortest niet te zien is. Ergens moet ik ooit een geluidstrauma opgelopen hebben maar ik zou niet weten waar of wanneer… Ik ben al lang blij dat ik eindelijk eens een deftig antwoord kreeg en de oorzaak nu ken. Want altijd te horen krijgen dat alles normaal is, is erg frustrerend. Maar ik blijf er wel mee zitten natuurlijk.

Ondertussen kan ik ook nog steeds geen reacties meer plaatsen op andere blogs. Ik heb ondertussen ontdekt dat het met mijn mailadres te maken heeft, ik word waarschijnlijk als een soort spammer aanzien maar hoe dat gekomen is, geen flauw idee. Het alternatief zal dus waarschijnlijk zijn om eens een nieuw e-mailadres aan te maken.

Ik hoop in elk geval dat ik hier weer wat vaker kom. Ik moet ergens mijn ei kwijt kunnen en geen plaats is beter dan hier.

Tags: , ,

Zomervakantie 2016, so far so good.

Ongeveer een jaar geleden schreef ik een blogbericht over de valkuilen van twee maanden zomervakantie. Over het feit dat het voor mij bijvoorbeeld heel moeilijk is om af te spreken met een vriendin of over het feit dat het ook wel eens lastig kan zijn om constant je kinderen rond je te hebben. Over het feit dat ik zeeën van tijd heb en toch niet echt toe kom aan de dingen die op mijn to-do-lijstje staan. Afin, je snapt het plaatje… Ik kan niet zeggen dat de zomervakantie tot hier toe erg verschillend was van die van vorig jaar. Wat wel anders was, is dat ik me minder heb geërgerd aan de “nadelen”, ik heb geprobeerd meer te genieten en me gewoon neergelegd bij het feit dat sommige dingen niet kunnen of moeilijker zijn met kleine kinderen.

Ik sprak niet af met een vriendin (zonder kinderen) en ik vermeed winkelen met de kinderen.

Ik heb amper vriendinnen gezien, de voorbije weken… Want tenzij dat ze ook kinderen hebben met wie mijn kinderen zich dan kunnen bezighouden, heb je daar toch niks aan. De enige vriendinnen die ik wel veel zag, waren die van mijn dochter. Ik heb veel playdates voor haar geregeld. Dat had zo zijn voordelen: voor haar was er afwisseling en ik had toch een beetje contact met volwassenen tijdens het afzetten of ophalen van mijn dochter. Ik dronk zelfs koffie bij één van de mama’s en ik dacht: “kijk eens aan, nu ben ik een echte mama-mama”.

Mijn inkopen doe/deed ik steeds via collect & go, ook al heb ik alle tijd van de wereld. Met Florian is dat nog altijd niet.te.doen. Onlangs waagde ik mij aan de A.S. Adventure omdat ik twee nieuwe drinkbekers wou voor op reis. Het eindigde met een op-de-grond-liggende-en-huilende Florian aan de kassa. Point taken. Again.

Ik ging eens naar een privé-kliniek.

Neen, ik ben niet van plan iets aan mezelf te veranderen. Ik ging naar de privé-kliniek omdat het centrum Ongehoord  daar gevestigd is, ze zijn onder andere gespecialiseerd in tinnitus. Hun raadpleging bestaat uit twee sessies van een klein uurtje. In de eerste sessie worden er testen gedaan en in de tweede sessie wordt gekeken wat voor mij een goede oplossing (of soelaas) zou kunnen zijn. Jammer genoeg zit de specialist zelf in Zuid-Afrika en komt hij maar af en toe naar België. Ik moet dus nog tot eind november wachten op enig resultaat. Het enige punt wat mij een beetje hoop gaf, was een soort van ruistherapie-test (ik weet eigenlijk niet hoe ik het moet noemen). Dat betekent dat je één minuut luistert naar een ruis die afgestemd is op de ruis die je zelf hoort. De mevrouw die me testte zei: “het zou kunnen dat na die minuut je tinnitus even weggaat…” en dat was bij mij inderdaad het geval. Ik kan zelfs zeggen dat door dat klein uurtje testen (dus eigenlijk een klein uurtje luisteren naar allerhande soorten piepen en ruisen) mijn tinnitus een ganse namiddag weg was. Dus ik kijk hoopvol uit naar eind november.

We maakten plannen om onze slaapkamer te vernieuwen.

Onze slaapkamer is aan vernieuwing toe. Het behang dateert van begin de jaren 90 en omvat onder andere een tekening van een paard met een mensenhoofd. Zoals ik al zei: aan vernieuwing toe dus. We kochten ons alvast een nieuw bed, een boxspring (omdat ik daar al lang van droom) en gingen ten rade bij goûts-et-couleurs voor de rest van de inrichting. Ik kan hen echt aanraden als je zoals ons, twijfelt waar je naartoe wil met de inrichting van je interieur. Voor € 125 krijg je anderhalf uur uitgebreid advies en heb je echt een mooi beeld van wat er allemaal kan. Mede door het advies beslisten we uiteindelijk om onze slaapkamer op zijn geheel te verkopen. Momenteel zijn we dus aan het logeren op onze matras op de grond, in afwachting van ons nieuwe bed. Eens we helemaal rond zijn met de vernieuwing komen er voor en na-foto’s. Beloofd.

En nu is het nog uitkijken naar…

We vertrekken binnen een paar dagen voor twee weken naar Denemarken! Helemaal op het einde van de vakantie, ja, dus we kijken er hard naar uit! Het is nog wat duimen voor mooi weer. Voorlopig zien de lange termijn voorspellingen er behoorlijk uit. Niet slecht. Ook niet super. We zien wel. De huisjes die we via Novasol boekten, zien er alvast veelbelovend uit. We zitten op twee verschillende plaatsen. Twee keer aan het strand. De eerste week op één uurtje van Legoland, de tweede week op één uurtje van Kopenhagen.

bron: novasol

bron: novasol

e20420_living_03

bron: novasol (ik wilde jullie maar een heel (klein) beetje jaloers maken…)

Ondertussen blijft het mysterie van mijn verdwenen reacties bestaan. Het ligt ook niet aan de wifi of aan de soort browser… Het is echt zó bizar. Ik zal nog eens proberen in Denemarken. Daar moet het lukken, toch?

Tags: , , , , , , ,

Een werkupdate.

Mijn timing kon eigenlijk beter maar het is lang geleden dat ik hier nog eens iets over mijn werk schreef. Als onderwijzeres over ’t werk schrijven zo aan de begin van de vakantie… Eigenlijk zou ik over mijn vakantieplannen moeten schrijven maar die heb ik niet echt, behalve zien wat de dag brengt, hopen op eindelijk wat zomers weer en een reis van twee weken naar Denemarken in augustus. Veel kan ik daar verder niet over kwijt. Over het werk eigenlijk ook niet maar ik vond het wel belangrijk om er toch nog eens iets over te schrijven. Gewoon om jullie op de hoogte te houden maar ook om mede-onderwijzers die hier op mijn blog belanden omdat ze op de sukkel zijn in het onderwijs een hart onder de riem te steken.

Ik weet nog dat ik vorig schooljaar heel wat van mij heb moeten afschrijven op deze blog. Het ging namelijk allemaal niet zo vlot op de school waar ik toen werkte en uiteindelijk kwam het tot de ultieme botsing met mijn toenmalige directeur. Anyways, ook al kreeg ik ondanks die botsing opnieuw een fulltime job aangeboden in die school, ik was namelijk ook TADD’er (de eerste stap op de lange weg naar een vaste benoeming) geworden, ergens eind augustus besloot ik om terug een sprong in de werkonzekerheid te nemen en die fulltime te laten voor wat hij was… Liever werkonzekerheid dan ongelukkig op het werk.

September bracht me niet veel behalve een job in een slecht statuut. Na één dag nam ik al mijn ontslag. Oktober en november brachten me een aantal interimopdrachten. Maar ondertussen had ik wel een doel om naar uit te kijken. Ik was namelijk de directeur van waar Elisa op school zit al een aantal keer gaan ambeteren. De zorgjuf op haar school zou eind november uitvallen omwille van een operatie aan haar knie en hij beloofde me dat ik die vervanging zou krijgen, tenminste als er niemand met voorrang op mij zonder werk zat. Ik had geluk, de interim bleek eind november de mijne te zijn en ik kreeg nog meer geluk want de juf van het vierde besloot rond die tijd dat ze vanaf januari maar parttime meer zou werken. Aangezien de interimopdracht voor de zorgjuf ook maar om een parttime betrekking ging, kon ik de twee combineren. Na de kerstvakantie was ik dus fulltime aan de slag in de school van mijn dochter en dat is zo gebleven tot het einde van het schooljaar. Het was het eerste schooljaar dat ik kon zeggen dat ik mijn job graag deed. Wat een verschil met mijn vorige school, mijn vorige directeur maar ook met mijn vorige leerlingen (leerlingen van het buitengewoon secundair onderwijs zijn nu eenmaal niet het meest dankbare publiek). Het was trouwens ook de eerste keer in mijn zevenjarige carrière dat ik cadeautjes kreeg op het einde van het schooljaar. Onze voorraad chocolade is aangevuld, dat kan ik wel zeggen.

image

En ik heb nog meer geluk… Ook al kost het me opnieuw nog minstens twee schooljaren om weer TADD’er te worden (werken in een andere scholengroep betekent altijd opnieuw vanaf nul starten), ik heb toch opnieuw werk voor een gans schooljaar. Niet meer de duobaan met de juf van het vierde (iemand met voorrang op mij kreeg die uiteraard) maar ik word parttime co-teacher in het zesde. Het is de eerste keer dat de school het systeem van co-teaching uitprobeert en ik vind het best wel een leuke uitdaging om samen met de vaste juf van het zesde te gaan kijken hoe we het allemaal gaan aanpakken.

Ik heb werk en ik amuseer mij. Dat is het voornaamste. Ik kan nu ook meer genieten van de vakantie want in september wacht mij voor de verandering eens een job en geen onzekerheid.

Tags: , ,

Over verwaarlozing, op reis gaan en buggy’s.

Toen ik mijn laatste bericht schreef, kon je de hint al wat begrepen hebben: de tijd was mij aan het inhalen en wat overbleef was alleen maar stress. Het directe gevolg daarvan is dat mijn derde kindje, deze blog, er momenteel wat verwaarloosd bij ligt. De grootste boosdoener in die verwaarlozing is het simpele feit dat ik sedert januari terug fulltime aan het werk ben. Dat klinkt misschien als een makkelijk excuus maar dat is het enige excuus dat ik heb. Een goed excuus, weliswaar. Of het kan ook gewoon aan mij liggen. Ik vind dat dagdagelijks jongleren met de tijd gewoon lastig. Ik wil teveel doen in te weinig tijd. Ik voel me schuldig omdat ik niet meer tijd heb voor mijn kinderen. Ik voel me schuldig omdat mijn huis niet genoeg aandacht krijgt. Bovendien ligt er nog een dikke cursus in mijn kast. Af en toe haal ik hem even uit maar niet genoeg om de leerstof die erin staat onder de knie te krijgen. Nochtans had ik mij voorgehouden om in het voorjaar mijn examen in Brussel al te gaan afleggen. Wel, kijk eens aan, het voorjaar is hier en ik ben nog niet halfweg van waar ik zou willen zijn. En zo kan ik nog even doorgaan. Ik was tot hier toe al lang blij dat ik nog mee was met mijn strijk. Misschien moet ik minder streng zijn voor mezelf of misschien moet ik echt wel een cursus timemanagement overwegen maar in elk geval: mijn derde kindje wil ik opnieuw de aandacht geven dat het verdient.

Een blik achter de schermen bij lavieemama… Na twee maanden probeer ik nog eens een blogbericht te schrijven en dan gebeurt er alweer dit…

Maar goed. De peuter zit ondertussen in bed. De kleuter voor de tv. De inhoud van de vuilnisbak terug waar hij hoort.

Mama kan weer verder schrijven. 

Afgelopen woensdag nam ik afscheid van onze buggy. Ik plaatste hem op tweedehands en een paar dagen later was hij al verkocht. Het deed toch een klein beetje pijn. Weer een hoofdstuk afgesloten. De reden van die eigenlijk vroegtijdige verkoop zijn onze reisplannen van komende zomer. We hebben er namelijk voor gekozen om twee weken op reis te gaan in plaats van één week. Het gevolg zal zijn dat we uiteraard meer bagage zullen mee hebben en aangezien dat het tot hier toe al duwen was om alles deftig mee te krijgen, zag ik het komende zomer totaal niet meer haalbaar. Onze wagen mag dan wel veel kofferruimte hebben, een gewone buggy neemt héél veel plaats in beslag. Dus besloten we ons een plooibuggy aan te schaffen. Eéntje dat liefst zo weinig mogelijk ruimte in beslag nam. Drie weken geleden stapten we dus binnen bij Orchestra met als doel om ons de buggy die Erika promoot aan te schaffen. Een plooibuggy die niet veel plaats in beslag neemt en niet veel weegt. Dat waren de voorwaarden. De buggy die we voor ogen hadden, was niet op voorraad maar de verkoper deed ons een ander voorstel: de Recaro Easylife:

Bron: www.kiddies24.comBron: www.kiddies24.com

Voor het prijsverschil moesten we het niet laten en de Recaro Easylife had bovendien toch nog net een paar voordelen tegenover de Quinny Yezz Air van Erika: opbergruimte onderaan en op- en uitplooibaar in één beweging. Een lichtgewicht is hij ook. Drie weken later zijn we nog altijd in shock wat voor verschil zo’n plooibuggy qua gewicht en qua gebruiksgemak maakt. Het “rijden” zelf kun je uiteraard niet vergelijken met onze vroegere buggy Mocht je dus ook zoals ons nog op zoek zijn naar een handige plooibuggy: ik kan de Recaro Easylife echt alleen maar aanraden. En neen, ik werd niet gesponsord.

Zelfs in mijn kleine koffer heb ik nu nog ruimte over voor mijn boodschappen. Een luxe!

Zelfs in mijn kleine koffer heb ik nu nog ruimte over voor mijn boodschappen. Een luxe!

Tags: , , ,

Juf en mama.

Het is eventjes geleden dat ik nog iets schreef over mijn werk. Na mijn beslissing om niet meer terug aan de slag te gaan in de school waar ik de laatste drie en een halve schooljaren van mijn werkleven sleet… En na de mooie aanbieding van eind september die uiteindelijk toch niet zo’n mooie aanbieding bleek te zijn, schreef ik er niks meer over. Er was niet veel over te schrijven ook niet. Ik deed interims. Uiteindelijk had ik in oktober maar vier werkloze dagen en in november vijf. Ik kon het slechter gedaan hebben…

Ik aasde eigenlijk al een tijdje op een job in Elisa’s school. Want: hoe handig is dat niet? En nu is het sedert twee weken eindelijk zover: ik heb werk op de school van mijn dochter. In eerste instantie mocht ik de zorgjuf vervangen, die geopereerd moest worden en daardoor drie maanden out is. Ongeveer drie weken geleden, kreeg ik daar een extra aanbod bij. De juf van het vierde had namelijk beslist om vanaf januari parttime te beginnen werken en aangezien de vervanging die ik nu doe ook maar parttime is, kan ik de twee perfect combineren!

Juf en mama. De eerste week deed het wat raar. De kleuterjuffen van Elisa, bijvoorbeeld, ge weet wel, als ouder noem je die ook juf-en-dan-pas-hun-naam. Maar een collega spreek je natuurlijk niet aan met juf en dus moet ik daar aan wennen. De andere mama’s van de kleuters uit Elisa’s klas snappen het ook niet helemaal goed “huh? geef jij hier nu ook les?”. Of ze durven het niet vragen en kijken gewoon een beetje raar… En dan zijn er nog de klasgenoten van Elisa zelf. Ook die moesten wennen: wat loopt de mama van Elisa hier nu toch constant te doen? Maar kinderen passen zich snel aan. Op een week tijd ben ik getransformeerd van mama van Elisa in juf Inge. Ze spreken me nu ook echt zo aan en het klinkt voor mij gekker dan voor hen waarschijnlijk. En als laatste is er nog Elisa zelf. Voor haar is het waarschijnlijk ook een grote verandering om haar mama constant over de speelplaats te zien lopen. Of toezicht te zien doen. Of gewoon nog maar het feit dat als ik ’s avonds met haar over de speelplaats loop, er andere kinderen naar me roepen en zwaaien “daag, juf!”. Maar ze gaat er verbazingwekkend goed mee om. Gelukkig maar.

Ik ben aan een nieuw hoofdstuk in mijn werkleven begonnen… That’s for sure… Toch tot eind dit schooljaar…

Tags: ,

10 jaar werken in één blogbericht #boostyourpositivity

Eerlijk gezegd had ik eerst heel erg een “oh, nee het is niet waar”-gevoel bij het tweede #boostyourpositivity thema: werk. Werk, ik heb er al genoeg over geschreven de laatste tijd, vind ik. En dus dacht ik eerst: overslaan maar, dit thema. Maar aan de andere kant: (bijna) iedereen werkt en dat werk maakt verdorie een erg belangrijk deel van ons leven uit. We willen allemaal dat het plaatje klopt en in veel gevallen is het een zoektocht naar hoe de puzzelstukken het beste in elkaar vallen. Dat is bij ons niet anders. Dus dacht ik na over hoe ik toch nog iets kon schrijven over het thema werk zonder daarbij in herhaling te vallen. Ergens tijdens het stofzuigen realiseerde ik me dat het dit jaar in juni tien jaar geleden was dat ik afstudeerde en het leek me wel leuk om vanuit die invalshoek het thema werk te benaderen.

Na een bijna feilloos parcours (zonder de deliberaties voor muziek en godsdienst, als ik het me goed herinner, mee te rekenen) studeerde ik in juni 2005 af als Bachelor Lager Onderwijs. Vol goede moed begon ik aan het versturen van mijn (toen nog met de hand geschreven) sollicitatiebrieven. Maar zoals dat ook toen al ging en nu nog steeds gaat in het onderwijs had ik uiteraard geen werk in september. Ik ging dus aan de slag bij de traiteur waar ik altijd vakantiejob had gedaan. Hun vaste verkoopster was op dat moment namelijk hoogzwanger en dus nam ik, in afwachting van een job in het onderwijs, eventjes haar plaats in. Ik denk dat ik ergens rond november uiteindelijk toch een telefoontje kreeg. Dat was om godsdienstlessen te gaan geven in vier verschillende scholen. Niet exact wat ik voor ogen had maar het was een begin. Uiteindelijk ben ik dat een gans schooljaar blijven doen omdat de leerkracht die ik verving maar niet terugkwam. Het schooljaar erop volgde ongeveer een gelijkaardig scenario: ik had geen werk in september en dus ging ik aan de slag als opdienster in de cafetaria van een rusthuis. Het eerste telefoontje dat ik kreeg, was wéér een aanbod om godsdienst te gaan geven en wéér kwam de leerkracht in kwestie maar niet terug en op die manier vervolledigde ik dus mijn eerste twee werkjaren als godsdienstleerkracht.

In de zomer van 2007 besloot ik dat ik geen zin meer had om te wachten op een werkaanbieding uit het onderwijs en stapte ik een interimkantoor binnen. Ze stelden mij een job voor in de douaneafdeling van een bedrijf in Oostende. Na het afleggen van een paar testen en een sollicitatiegesprek werd ik aanvaard en begon mijn nieuwe werkleven als customs assistent. De job zelf deed ik graag en ik leerde er mijn man kennen maar omdat het bedrijf zelf alleen maar vaste contracten gaf aan universitairen besloot ik tegen de zomer van 2008 op zoek te gaan naar iets anders. Dat werd een rederij in Zeebrugge. De verantwoordelijke van de douaneafdeling daar had zijn ontslag ingediend en ze zochten iemand anders om die rol op zich te nemen. Ik weet niet exact waarom ze mij kozen voor die job. Misschien omdat ik een heel klein beetje overdreven had op gebied van mijn douanekennis tijdens het sollicitatiegesprek. Of misschien omdat ze gewoon niemand anders vonden met toch dat klein beetje kennis van douane. Maar ik werd dus aanvaard voor die job. Het was niet makkelijk, in het begin. Ze hadden wel voorzien dat ik een bijscholing zou kunnen volgen (douane van A tot Z, heette die bijscholing) maar die begon pas in het najaar en ik ging daar al aan de slag begin juli. Ik moest dus een aantal maanden zien te overbruggen met de geringe kennis die ik had van in Oostende. Het was niet dat ik er niets van wist maar het werk dat ik in Oostende deed was in geen enkel opzicht te vergelijken met het werk dat ik in Zeebrugge moest doen. Het was echt “al doende leert men” maar het lukte me.

In 2010 was de crisis, en al zeker in de auto-industrie (de sector waarin ik zat) keihard toegeslagen. Het werk minderde drastisch en bij momenten was het echt te kalm. Ik begon mij te vervelen en bovendien had Elisa ondertussen ons gezin vervoegd. Ik begon na te denken over de balans werk-gezin en de voordelen van werken in het onderwijs deden mij beslissen om het onderwijs toch nog een nieuwe kans te geven. Om een lang verhaal kort te maken: het eerste schooljaar deed ik vooral interims en was het weer wat sukkelen maar vanaf het tweede schooljaar had ik vast werk. Weliswaar in dé school, bij dé directeur waar ik al zoveel over geschreven heb…

Dat ik de voorbije zomer besloot om niet meer opnieuw in die school aan de slag te gaan, dat kun je hier lezen.

En de toekomst?
Mijn ideaalbeeld van de toekomst is een parttime vaste job in het onderwijs in combinatie met zelfstandig worden in bijberoep. Maar zover zijn we nog lang niet. Voorlopig heb ik al een paar kortere interims gedaan in de scholengroep van mijn dochter (omdat die scholen allemaal behoorlijk dicht bij ons huis zijn en me dat wel ideaal lijkt) en vanaf eind november doe ik een parttime vervanging van de zorgcoördinator in de school van Elisa en dat voor minstens drie maanden. Ik ben er nog lang niet maar een plan is er dus wel. Zoals ik hierboven al schreef, het is een zoektocht. Alles moet in evenwicht zijn. Mijn man heeft een schone functie bij één van The Big Four (ge moogt zelf kiezen welke) en dat heeft zo zijn voor- maar ook wel zeker zijn nadelen. De voordelen zijn dat we ons financieel gezien niet al te grote zorgen moeten maken als ik beslis om “maar” parttime te werken. De nadelen zijn dan weer dat hij weinig thuis is en het dus vooral ik ben die het tijdens de week allemaal moet zien te regelen.

En ik die dacht dat dit een kort blogbericht zou worden…

Tags: , ,

Wat Bibi* nu weer tegenkwam…

HLL 2

Dat mooie liedjes soms te mooi zijn om waar te zijn. Ik was goed begonnen gisterenochtend, ik stond zelfs 10 minuten te vroeg op mijn nieuwe werk, om 7u50 al that is. Ik had schoon mijn haartjes de avond van tevoren gewassen zodat een korte douche in de ochtend voldeed, een besparing van zeker 15 minuten op mijn ochtendroutine. De boterhamdozen stonden klaar in de frigo, boterhammetjes gesmeerd en al, weer een besparing van luttele minuten. De ontbijttafel stond klaar. De kledij van Elisa, Florian en mezelf lag klaar. Kortom, ik had er alles aan gedaan om onze ochtendroutine zo vlot mogelijk te doen verlopen en het was me gelukt!

Op het werk kreeg ik een spiksplinternieuwe laptop om mee te werken en meteen toch ook al wat verantwoordelijkheid. Ik ben redelijk goed in nieuwe dingen, al zeg ik het zelf en al zeker als het administratie betreft. Ik zag het volledig zitten: ik legde de personeelsdossiers aan, zowel de ouderwetse manuele gevallen als de digitale en ik mocht ook al meteen een vervanger zoeken voor een leerkracht die gisterenochtend papa was geworden. Ondertussen was er ook de nodige ambiance zoals ik dat gewoon ben in het buitengewoon onderwijs… Zoals bijvoorbeeld een leerling die erin geslaagd was zichzelf de ganse ochtend in de leraarskamer op te sluiten en twee andere leerlingen die wegliepen van school. De collega’s vielen op het eerste zicht goed mee, een aantal vrouwelijke collega’s hadden blijkbaar kindjes in de leeftijd van Elisa en Florian dus dat gaf meteen al stof voor de eerste kennismakingsgesprekken. So far so good, dus.

In de namiddag moest ik nog langs gaan bij de personeelsverantwoordelijke van de scholengroep. Wat op zich al een beetje raar was natuurlijk aangezien ik in principe zelf personeelsverantwoordelijke werd en dus de zendingen (zo worden de aangiftes van het aanwerven van personeel in het onderwijs genoemd) moest doorsturen naar Brussel. Logischerwijs kon ik dus gewoon mijn eigen aanwerving doorsturen naar Brussel. In de vacature waarvoor ik gesolliciteerd had, stond dat de aanwerving gebeurde in het GECO-statuut. Ik had nog nooit gehoord van dergelijk statuut en ook op internet vond ik bitter weinig informatie. Tijdens mijn sollicitatiegesprek vorige week donderdag wist ook de directeur van de school me niet veel meer info te geven dan “goh, je moet minstens één dag stempelgerechtigd zijn om in aanmerking te komen voor de job”. Ik dacht, oké, ik ben ondertussen al drie weken stempelgerechtigd dus dat is inorde. Gelukkig zei een klein stemmetje in mijn achterhoofd me gisterennamiddag, toen ik dus bij die mevrouw zat om mijn contract te tekenen: “vraag toch maar voor de zekerheid eens wat dat GECO-statuut nu juist inhoudt…” 

En ze begint: “gohja, eigenlijk is dat het slechtste statuut dat je kunt hebben.”
Ik: “oei, en wat betekent dat dan concreet?”
Zij: “welja, je bouwt eigenlijk geen anciënniteit op binnen de scholengroep.”
Ik: “ah, oei, dat is inderdaad wat minder.” Maar op zich dacht ik op dat punt eigenlijk nog van ochja, dat is nu ook nog niet zo heel erg…
Gelukkig vroeg ik ook nog: “maar de anciënniteit die ik reeds opgebouwd heb in het onderwijs telt toch mee voor mijn loon?”
Zij: “nee, eigenlijk ook niet. Het is zo dat Brussel met deze job eigenlijk niks te maken heeft. Het feit dat je in dienst bent bij ons wordt zelfs niet doorgegeven aan het departement onderwijs. Eigenlijk word je betaald door de scholengroep.” (Hetzelfde statuut zoals de poetsvrouw en de klusjesman van de school dus maar met de verantwoordelijkheid en de jobinhoud van een administratief bediende). “Dat zal iets van huppeldepup bruto op jaarbasis zijn.” Ik dacht al, oei, dat klinkt gelijk maar heel weinig.

Terug aan mijn bureau begon ik natuurlijk direct te rekenen. Huppeldepup bruto op jaarbasis gedeeld door twaalf is… PEANUTS! Ik zal zelfs meer zeggen want ik heb het nagekeken: ik verdien méér bruto op jaarbasis als ik een volledig jaar PARTTIME lesgeef. Trek daar nog het feit af dat ik Florian voor deze job fulltime naar de onthaalmoeder moest brengen en dan kun je gaan bedenken dat mijn motivatie om de job nog verder te zetten op dat moment tot ver onder het vriespunt zakte. Bedenk daar dan nog eens bij dat mijn dochter gisterenochtend ongelukkig was in de ochtendopvang omdat daar geen kindjes van haar klas waren en ze daar gewoon op een stoel had gezeten (dat had ze gisterenavond aan mijn schoonmama verteld). Om nog maar te zwijgen over het feit dat ik dan zou samenwerken met twee collega’s die een kleine tien jaar jonger zijn dan ikzelf en die veel meer dan mij verdienen. Afin, je zal wel snappen dat ik snel tot de vaststelling van “waar ben ik in godsnaam mee bezig?!” gekomen was.

We zijn dus terug naar af. Alhoewel.

Deze namiddag mag ik al terug op sollicitatiegesprek naar een school in de buurt voor een parttime job, overmorgen te starten tot aan de kerstvakantie en daarstraks kreeg ik nog een ander aanbod, weliswaar maar voor een vervanging van twee weken maar ook om overmorgen te starten. Dus sowieso, als het nu dat één of dat ander is: overmorgen heb ik werk. En ik zal meer verdienen, véél meer.

*Bibi = moi.

Tags: , , ,

Over dat altijd alles dubbel is.

5aefd026144606c6391a5ba267f91618

Het kan soms snel gaan. De ene dag ben je nog werkloos, de andere dag mag je eindelijk eens op gesprek en nog de dag daarna hoor je dat je mag beginnen. Ja, je leest het goed: la vie en mama heeft opnieuw werk. Voorlopig maar tot eind december maar waarschijnlijk zal dat wel verlengd worden. Want ik vervang niemand zoals dat gewoonlijk gaat in het onderwijs. Ik krijg een totaal nieuwe functie in een school die pas is opgestart. Ik zal grotendeels verantwoordelijk worden voor het personeel en alle bijhorende administratie. Instaan voor het onthaal van nieuwe mensen en zelfs de bijhorende onthaalbrochure opstellen aangezien die er nog niet is. Waarschijnlijk zal ik hier en daar ook wat moeten bijspringen met de boekhouding en ook wel functioneren als de rechterhand van de directeur. Klinkt afwisselend en uitdagend, toch?

Ik blijf dus werken in het onderwijs maar niet meer als leerkracht en dat heeft toch wel enkele gevolgen. Een positief gevolg is dat ik thuis geen voorbereidingen of verbeterwerk meer hoef te doen. Als het tijd is om naar huis te gaan, zal dat ook effectief gedaan hebben met werken inhouden. Maar die 22 uren lesgeven worden wel ingeruild voor een 36 urenweek natuurlijk.

Gisterenavond dan, ging ik nog eens langs op de school waar ik maandagochtend zal beginnen. Naast de uitleg van wat de inhoud van mijn job ongeveer zal zijn, kreeg ik ook mijn uren. Elke dag van 8u tot 17u, behalve op woensdag natuurlijk, dan heb ik om 12u gedaan.

Tot zover de euforie. Want dan kom je thuis en begin je je “nieuwe leven” te plannen natuurlijk. De praktische kant van de zaak. Hoe laat moet ik opstaan om én mezelf én Elisa én Florian op tijd klaar te krijgen? Hoe laat moet ik hier de deur ten laatste uit? Zet ik dan eerst Florian of Elisa af? Ik moet zelf om 8u beginnen dus dat impliceert dat Elisa ruim voor schooltijd al op school zal zijn en ze dus in de vooropvang zal terecht komen (het kind heeft nog nooit in de vooropvang moeten zitten). En oei, ik heb pas om 17u gedaan met werken, dat betekent ook al minstens een uur avondopvang voor haar. Minstens want aangezien de onthaalmoeder eigenlijk ook maar tot 17u werkt, moet ik eerst Florian ophalen en kan ik dan pas om Elisa. En ook nog oei, op vrijdag stopt de school van Elisa al om 15u wat dus inhoudt dat ze op vrijdag zelfs méér dan twee uur in de avondopvang zal zitten. En ah ja, oei, is dat niet komende vrijdag en ook nog de maandag erop dat Elisa geen school heeft? Juist ja.
En dan waren er ook nog de oh nee’s… Zoals in: oh nee, mijn favoriete bakker gaat ’s avonds al om 16u dicht en oh nee, mijn poetsvrouw die één keer om de twee weken komt, komt pas om acht uur toe en dan moet ik al op mijn werk zitten (is het een optie om onze vogel aan te leren om de deur open te doen?). En oh nee, wanneer ga ik de tijd nog vinden om mijn thuiscursus verder in te studeren want die wasmanden gaan zichzelf waarschijnlijk ook niet strijken? Afin, je snapt wel waar ik naartoe wil. En ja, ik weet het: “welcome to the real world” zal je misschien denken als je dit leest of ook nog: “amai, la vie en mama kan nogal een beetje zagen”. Mijn excuses daarvoor maar de realiteit is dat ik een innie minnie beetje veel in paniek ben voor volgende week.

Begrijp je nu waarvoor mijn titel staat?

Tags: ,

Toekomstplannen.

“En, heb je al werk?”

Helaas. Neen. La vie en mama is nog steeds haar werkloze zelf. Pas op, dat heeft natuurlijk ook zijn voordelen, al ben ik bij momenten zo erg bezig met vanalles en nog wat en heb ik nog heel wat op mijn “to do” list staan dat ik me nu al soms afvraag hoe ik alles zal gedaan krijgen als ik wel weer werk heb. Jaja, ik weet het, het klinkt onnozel en alle werkende medemensen willen mij nu hoogstwaarschijnlijk a punch in the face verkopen omdat ik dit schrijf maar het is wat het is. Vloek maar eens op mij als je daar zin in hebt!

Werken doe ik dus voorlopig niet. Solliciteren dus te meer. Elke dag minstens drie keer de website van de VDAB openen om te kijken welke nieuwe jobs er zijn bij gekomen. Bijna om de twee dagen verstuur ik een motivatiebrief en mijn CV. Helaas blijft het bij of geen antwoord krijgen of iets in de trant van helaas, u bent niet weerhouden als antwoord krijgen. Soms snap ik dat laatste wel of soms ook helemaal niet. Maar ook hier weer: het is wat het is. Ik moet vooral proberen om mij er niet te druk in te maken want dat doe ik soms wel en eigenlijk heeft dat geen enkele zin.

En ook al is het voorlopig vooral een teleurstellende zoektocht, toekomstplannen zijn er des te meer. Want ik heb tijd gehad om na te denken. Uiteraard. Ik wil iets doen wat ik graag doe. Wie niet natuurlijk? Maar ik heb nu wel voor mezelf uitgemaakt dat ik binnen dit en een twee à drietal jaar iets wil starten als zelfstandige in bijberoep. Kwestie van het financieel risico van zelfstandig worden wat binnen de perken te houden. Dat zal iets in de voeding zijn, meer dan waarschijnlijk. Wat precies, daar ben ik nog niet concreet uit. Er zijn een paar ideeën en zoals ik al zei, gun ik mezelf wel een paar jaar om alles goed uit te werken en niet overhaast aan iets te beginnen. Het begin van mijn idee werd vandaag onder de vorm van een cursus aan huis geleverd:

 WP_20150921_001 (2)

Als het hier dus wat stiller wordt dan normaal… Ge weet het nu, ik ben aan het studeren!

Tags: , , , ,

Load more