Mijn leven beteren…

“Hoe is het nu toch weer mogelijk?” dacht ik gisteren. Mijn tikker ging aan meer dan 120 slagen per minuut en ik moest mij inhouden om mijn kar niet gewoon achter te laten in de wachtrij aan de kassa en zonder boodschappen te vertrekken maar dat zou zonde geweest zijn van het half uur daarvoor. Een half uur, ik weet niet eens of ik er zolang overdeed, om mijn boodschappen te verzamelen en ondertussen honderdduizend keer mij te ergeren aan mijn zoon. De eerste vijf minuten verlopen meestal vlot maar daarna heeft Florian het gehad met flink in de winkelkarretje te blijven zitten. Dan haal ik hem eruit en laat hem naast mij stappen. Dan al begint mijn hartslag ietsje omhoog te gaan want dan heb ik met een peuter aan de ene hand nog welgeteld één andere hand vrij om met de kar te manoeuvreren. Geen evident taakje, dat kan ik je garanderen. Als ik geluk heb, blijft Florian aan mijn hand stappen maar meestal heb ik dat geluk niet. Boodschappen doen, langer dan tien minuten, is echt mijn zoon’s dingetje niet. En als er hem iets niet aanstaat dan heeft hij de gezellige gewoonte van op de grond te gaan liggen. Hij roept daarbij gelukkig nog niet. Nee, het is gewoon zijn stille protest om zijn mama duidelijk te maken dat hij het ermee gehad heeft. Op dat punt doe ik een tweede poging om hem terug in het kinderzitje van de winkelkar te plooien. Meestal slaag ik wel in die missie maar na welgeteld 1 seconde gezeten te hebben, staat Florian alweer recht. Wegens heel gevaarlijke situatie haal ik er hem dan maar weer uit en kunnen we opnieuw beginnen met het op de grond gaan liggen gedoe. Herhaal het tafereel dat ik net beschreef maal ongeveer twintig en je kunt gaan denken in welke staat ik in de wachtrij aan de kassa moet gaan aanschuiven.

image

Gisteren was echt de druppel. Ik heb het ermee gehad. Nooit ga ik nog boodschappen doen met mijn zoon.

“Hoe is het nu toch weer mogelijk? Waarom doe ik mezelf dit eigenlijk aan?” dacht ik gisteren, toen ik eindelijk naar buiten stapte met mijn kar en de Collect&Go passeerde. Is het gierigheid om geen gebruik te maken van die dienst. Bah nee, het is gewoon een vreselijk slechte gewoonte waarmee ik al kan op de sukkel ben.

image

Als ik boodschappen ga doen, heb ik

  1. zelden een boodschappenlijstje mee
  2. zelden een idee van wat er niet meer in huis is
  3. zelden een idee van wat ik de komende dagen ga klaarmaken om te eten

Het gevolg is dat ik lukraak boodschappen doe en steeds dingen vergeten ben. Zo stelde ik vandaag vast dat ik gisteren eigenlijk ook nog vochtige doekjes en papieren zakdoeken had moeten meenemen. Een ander gevolg is dat ik de laatste tijd (lees: sedert begin januari want ik werk weer fulltime en heb nog minder tijd voor lukrake boodschappen) nogal snel verval in snelle opwarmmaaltijden van bij de slagerij. En dat is zo gigantisch nefast voor het huishoudbudget.

De oplossing is nochtans simpel en voor de hand liggend: weekmenu’s en Collect&Go. Of hebben jullie nog andere tips die ik over het hoofd zie? Of concrete tips voor een weekmenu? Want wat me altijd weerhoudt van zo’n dingen vol te houden, is inspiratie. We zien wel, is mijn motto wat eten maar met ondertussen twee kinderen in huis in combinatie met weer fulltime te gaan werken is we zien wel echt geen goede methode om de boel draaiende te houden. Ik moet echt dringend mijn leven beteren. Op vlak van boodschappen en weekmenu’s dan toch.

 

Tags: , ,

YNAB: so far, so good?

Zoals ik al aankondige: na het succesvol (bijna beëindigen) van mijn Marie Kondo opruimproject, werd het hoog tijd voor een nieuw projectje! Aangezien bij mijn aankondiging de maand september met rasse schreden naderde en ik er heel veel zin in had, ging ik vorige week maandag al van start met YNAB. Ik denk niet dat het veel zin heeft om hier heel dat programma en hoe het werkt uit de doeken te doen aangezien Kelly van talesfromthecrib dat hier al deed. Lees dus zeker haar blogbericht over YNAB als je het wat en hoe ervan tot in de detail wil weten… Ben je meer van de kort en bondige uitleg? Awel, ik zal die eens geven: YNAB is een programma dat je helpt je budget in het oog te houden doordat je elke cent die binnenkomt een doel geeft. Klinkt interessant? Ik vind het tot nu toe alleszins reuze-interessant! Ik kan echt iedereen aanraden het programma ook eens te proberen, je kunt namelijk een free trial installeren en het 34 dagen gratis en voor niks uitproberen!

ynab1

Aangezien ik het programma nog maar één weekje aan het uitproberen ben, wil ik het hier zeker nog niet beoordelen of veroordelen maar wel mijn ervaringen ermee tot hier toe met jullie delen.

Is het echt zo moeilijk als beweerd wordt?
Ja en neen. Om ermee van start te gaan, moet je er zeker voor zorgen dat je een paar uurtjes reserveert om alles wat uit te pluizen. Vorige week ben ik bij de opstart toch wel een drietal uur zoet geweest. Het eerste halfuur dacht ik: “ben ik nu echt zo dom of is dit gewoon te ingewikkeld?”… Op de website van YNAB vind je een paar tutorials die je heel wat wijzer maken. Ik bekeek hoofdstuk twee en zette zo stap voor stap ons budget op. Eens je je door de opstart geworsteld hebt, wordt het alsmaar makkelijker en na een weekje kan ik wel zeggen: piece of cake! Elke dag spendeer ik nog maar hoogstens 10 minuten aan YNAB: onze inkomsten en (vooral) uitgaven ingeven en evalueren hoe het met ons budgetbeheer staat.

Is het écht zo interessant?
Zoals ik hierboven al aangaf: persoonlijk vind ik het tot nu toe reuze interessant. Of dat een reden is om volgende maand tot de aankoop van het programma over te gaan daar ga ik straks verder op in. Maar voor iedereen die zich afvraagt “waar zijn of haar geld toch elke maand in godsnaam naartoe gaat” en hoe het mogelijk is “dat we nu weer niks hebben kunnen sparen”, kan ik de trial zeker en vast aanraden.

Maar wàt maakt het dan zo interessant?
Een voor iedereen herkenbaar scenario: je loon wordt gestort en je weet dat er maandelijks heel wat geld verdwijnt aan vaste kosten. Daarnaast heb je nog je variabele kosten zoals de dagdagelijkse boodschappen. Maar geen probleem so far so good… Maar dan valt je aanslagbiljet inzake onroerende voorheffing (om maar iets te zeggen) en zoals bij ons het geval was in de bus en denk je: “damn, ik ga weer niks kunnen sparen deze maand”. En dat sparen is nu net wat we toch allemaal, ook al is het maar een klein beetje, willen doen? Voor je-weet-maar-nooit-scenario’s of voor grote of kleine renovatiewerken of, of, of…

YNAB gooit dat systeem van denken om. Een uit-het- (niet mijn) leven-gegrepen voorbeeld: een nieuwe maand begint, de lonen zijn gestort geweest. Er staat 3000 euro op je zichtrekening en er staat 5000 euro op je spaarrekening. Kleine rekensom: je bent de trotse bezitter van 8000 euro verspreid over twee rekeningen. Je neemt die rekeningen over in YNAB en je krijgt zomaar 8000 euro om op te soeperen.

Klein beetje gefoefeld om jullie een idee te geven van hoe die 8000 euro er dan in YNAB uitziet.

Klein beetje gefoefeld om jullie een idee te geven van hoe die 8000 euro er dan in YNAB uitziet.

En dan begint het. In plaats van te wachten tot de rekeningen in de bus vallen, geef je elke cent van die 8000 euro een doel. Daarvoor heb je verschillende categorieën en sub-categorieën. Heel veel van de meest voorkomende categorieën staan al klaar in YNAB. Je kunt hiermee zoveel gaan spelen als je zelf maar wil: benamingen aanpassen, (sub-) categorieën schrappen of er juist aan toe voegen. Om je een duidelijk voorbeeld te geven:

ynab3

Dit is maar een stukje want de lijst gaat nog even door…

Een paar vaste kosten kun je heel makkelijk gaan ingeven en terwijl je de bedragen aan het ingeven bent, zie je uw “available to budget” (je weet wel, je 8000 euro) langzaam maar zeker slinken. Naast de maandelijkse en dagdagelijkse kosten voorziet YNAB ook nog een rainy day funds- categorie en een saving goals- categorie. Uiteraard is het niet de bedoeling dat je de 5000 euro die momenteel op je spaarrekening staat, gaat gebruiken voor andere dingen en dus schuif je die 5000 euro maar meteen door naar je saving goals. Aan het opzetten van een rainy day funds zit je wel eventjes. De bedoeling van deze categorie is namelijk dat je elke maand ook iets aan de kant zet waarmee je uiteindelijk je jaarlijkse onkosten dekt. Het is dus eventjes al je jaarlijkse facturen bijeen gaan zoeken, de totalen delen door 12 en gaan onderverdelen:

ynab4

Ook interessant is om gebruik te maken van de subcategorie Emergency Fund en daar elke maand bijvoorbeeld 20 euro aan de kant te gaan zetten voor onverwachte kosten want hoe je het ook draait of keert: die zullen er altijd zijn.

Snap je nu wat ik bedoel met YNAB gooit je systeem van denken of van uitgeven om? YNAB zorgt er namelijk voor dat je je geld verstandig “uitgeeft” zonder dat het al effectief weg is. Zo heb ik deze maand nog welgeteld 13 cent in mijn “available to budget” terwijl ik in werkelijkheid natuurlijk nog veel meer op mijn rekening heb staan.

Waar ik tot nu toe het meest van geschrokken ben?
Mijn daily expenses en dan met name de subcategorie groceries (bakker, Carrefour, Colruyt, slager) echt waar, niet te doen. Om nu toch een écht voorbeeld uit mijn leven te geven: ik had 400 euro toegekend aan die subcategorie. Ge moogt gerust eens de stand van zaken zien:

ynab5

Jaja, we zijn vandaag nog maar de 8ste van de maand.

Is het zijn geld waard?
Een vaak gelezen commentaar op YNAB is dat je gewoon hetzelfde kunt doen in Excel en dat het programma aankopen (voor een kleine 50 euro) dus weggesmeten geld is. Akkoord en niet akkoord. Ik heb momenteel nog niet beslist of ik effectief tot de aankoop van YNAB ga overgaan. Het principe van het budgetteren wil ik zeker en vast blijven doen. Na een week ben ik ervan overtuigd dat het ons budget op lange termijn alleen maar ten goede kan komen. Maar ik kan dat ook in Excel doen. Dat is zeker waar. Het zal er natuurlijk wel niet zo fancy uitzien en ik zal er behoorlijk wat tijd moeten instoppen om een programma’tje te maken in Excel dat toch grotendeels dezelfde functionaliteiten heeft als YNAB. Het al dan niet aankopen van YNAB hangt dus volledig af van hoeveel courage ik heb om in Excel aan de slag te gaan… En van ons budget natuurlijk…

Tags: , , , , ,

Cleaning op z’n Marie Kondo’s: de eindconclusie.

Ergens eind maart ontdekte ik Marie Kondo en haar opruimmethode. Omdat ik al een tijdje nood had aan eens een grondige opruimbeurt in huis en daarbij wel een duwtje in de rug kon gebruiken, haalde ik haar boek in huis.

We zijn nu een klein halfjaar verder en op mijn kelder na (die ik trouwens van plan ben volgende week aan te pakken als de kindjes weer naar school/onthaalmoeder zijn) is ons volledige huis opgeruimd aan de hand van enkele simpele Marie Kondo basisprincipes. Mijn eindconclusie van de methode: ja, het werkt (voor ons dan toch) en Marie Kondo heeft geen kinderen in huis!

Eindconclusie 1: ja, het werkt!
Heb ik het boek letter voor letter gevolgd en alles gedaan wat Marie voorschrijft? Neen, zeker en vast niet. Wat onze papierwinkel betreft, bijvoorbeeld, de meeste facturen en Visa-afschriften zitten nog steeds netjes in mappen.

Wat heb ik er dan wel uitgehaald?

  1. Weggooien. Doen! Daar ben ik nu ook van overtuigd. Je kunt je huis niet netjes krijgen voor je een hoop overtollige spullen hebt weggegooid. Zoals Marie het in haar boek omschrijft: eens je al die spullen hebt weggedaan die toch maar achteraan in je kast liggen of die je nooit meer gebruikt, voel je je zoveel “lichter”. Het klinkt gek maar ik kan het alleen maar beamen.
  2. Opbergen per categorie. Zo handig! Als je dan toch aan het opruimen bent, kun je je haast niet voorstellen hoeveel spullen die tot eenzelfde categorie behoren toch op verschillende plaatsen in je huis liggen opgeborgen. Om maar een voorbeeld te geven: mijn bakspulletjes hebben nu plaats gekregen in één grote curverdoos. Dat is zoiets kleins en simpels maar een ongelooflijke improvement in vergelijking met vroeger toen alles verspreid stond (keukenkasten, berging,…). Wil ik bakken? Gewoon de curverdoos gaan halen en ik heb direct alles bij de hand. En dan heb ik het nog niet gehad over boeken, schoenen, rugzakken en tassen en zo kan ik nog even doorgaan. Het lijkt een onbegonnen werk om alles bij elkaar te krijgen maar gun jezelf vooral de tijd… Je hoeft echt niet alles in één keer bij elkaar te brengen. Kies gewoon voor alles een plaats en doe het geleidelijk aan. Zo hou je het voor jezelf ook aangenaam.
  3. Alles heel bewust een (nieuwe) plaats geven. Dit sluit aan bij puntje twee. Denk goed na over wat je waar gaat zetten. Het grote voordeel hieraan is dat de dagelijkse opruimronde sneller gaat. Of als je iets hebt uitgehaald, ga je het ook heel bewust terug op zijn plaats leggen. Of als je boodschappen gedaan hebt… En als je dan toch bezig bent, hou dan in je achterhoofd dat het altijd heel handig is om een kast of lade open te trekken en daarbij in één oogopslag de inhoud ervan te kunnen zien.
    Mijn Konmari-badkamerkast. Een goed voorbeeld van wat ik bedoel in punt twee en drie.

    Mijn Konmari-badkamerkast. Een goed voorbeeld van wat ik bedoel in punt twee en drie.

  4. Schoendozen gebruiken! Aangezien onze schoenen een nieuwe plaats kregen (uitgestald op een rekje in de kast) hadden wij plots heel wat lege schoendozen. Gelukkig hoefde ik die niet bij mijn papier en karton te gooien want ik heb ze bijna allemaal een nieuwe functie kunnen geven. Marie is tegen de aankoop van opbergsystemen en raadt schoendozen aan. She couldn’t be more right. Ik gebruikte ze als extra onderverdeling in onze ladekasten. Sjaals, onderbroeken, mutsen,… allemaal zitten ze nu netjes in schoendozen! Zonder het deksel erop welteverstaan want anders zie je niet in één oogopslag wat er in je kast ligt. Maar ook de schoendoosdeksels kregen een nieuwe functie: als kruidenrekje in mijn kast, in mijn badkamer…

 

Eindconclusie 2: Marie Kondo heeft geen kinderen in huis!
Neen, ik heb het niet opgezocht en dus neen, ik ben het niet 100% zeker maar toch wel 99%… Marie Kondo is geen mama! Nadat je het bovenstaande las, zou je misschien de conclusie kunnen trekken dat mijn huis hier spik en span ligt… Think again! Er lopen hier twee kleine pagadders rond en dat brengt de nodige rommel met zich mee. Maar aan de andere kant: kun je speelgoed echt rommel noemen? Het oogt rommelig, dat wel, maar an sich staat het volledig los van mijn kasten die wel op orde liggen. Maar het feit dat Marie Kondo nergens in haar boek vermelding maakt van speelgoed betekent toch wel wat. Het is simpelweg niet mogelijk om met kinderen in huis een blijvend opgeruimd huis te hebben. Haar leuze: “wat als je nooit meer hoeft op te ruimen?” kun je trouwens ook onmogelijk toepassen bij kinderen. Ze groeien en dat betekent dat je heel regelmatig hun kleerkasten en hun speelgoed opnieuw moet opruimen. Maar het is ook allemaal maar tijdelijk natuurlijk… Misschien daarom dat het onderwerp gemeden wordt in het boek?

Nu mijn Marie Kondo project er bijna volledig opzit, heb ik beslist dat mijn volgende project het budgetprogramma YNAB, waarover ik al een aantal keer las bij Kelly, wordt. Een werkloze periode ingaan, zal waarschijnlijk ook met zich meebrengen dat ik iets beter ga moeten opletten met wat ik uitgeef. Aangezien mijn man degene is die alle betalingen doet en ik meer dan de helft van de tijd geen flauw idee heb van de stand van zaken van onze rekening, wordt het toch wel tijd hier eens verandering in te brengen. Méér dan tijd. Want echt waar, vraag me hoeveel er op onze spaarrekening staat en ik zal het wel ongeveer kunnen antwoorden maar ik zou er evengoed meer dan 1000 euro naast kunnen zitten. Hoe erg is dat nu weer niet?

Mocht je trouwens een reactie achterlaten, Marie Kondo of YNAB gerelateerd, schrijf er dan ook eens bij wat je van mijn nieuwe hoofding vindt? U vraagt, wij draaien, dacht mijn man en hij maakte er gisterennamiddag zijn werk van. Het is niet helemaal geworden wat ik in mijn gedachten had maar dat bleek nogal technisch onmogelijk te zijn… De “nieuwe” wolken zijn trouwens degene die hier gisteren, zo rond de middag, boven ons huis passeerden.

Tags: , , , , , , ,

De valkuilen van twee maanden zomervakantie!

Een blogpost vol contradicties…

Al de tijd van de wereld hebben maar geen tijd hebben om naar de tandarts te gaan. Een paar maanden geleden had ik een afspraak vastgelegd bij de tandarts om in juli op jaarlijkse controle te gaan. Uiteindelijk heb ik die afspraak afgezegd omdat ik tot de conclusie kwam dat één, Florian het kabinet van de tandarts waarschijnlijk zou afbreken en twee, ik waarschijnlijk een zenuwinzinking zou overhouden aan dergelijke onderneming. Hetzelfde probleem heb ik met een bezoek aan de pedicure en de kapper. Kortom, ik heb zeeën van tijd om dingen in te plannen maar het feit dat ik fulltime babysit op mijn kinderen, zorgt ervoor dat ik voor heel veel dingen gewoon geen tijd heb. Of dat ik anderen moet lastig vallen met de vraag of ze op mijn kinderen willen passen.

Niet continue anderen willen lastig vallen terwijl je toch ook wel nood hebt aan wat contact met volwassenen.
Mijn man heeft geen twee maanden verlof, ’s ochtends is hij vroeg weg en ’s avonds is hij laat thuis. Dus zijn er heel wat dagen waarop het enige contact met volwassenen die ik overdag heb bij de beenhouwer of in de supermarkt is. Dan denk ik soms: misschien moet ik nog eens met die of die afspreken. Maar dan denk ik ook: je moet anderen niet lastig vallen omdat je behoefte hebt aan een volwassen gesprek want meestal hebben die anderen geen twee maanden vakantie en tijd is voor iedereen kostbaar. En dan is de grootste grap van allemaal nog dat tegen de tijd dat mijn man thuis is, ik eigenlijk helemaal niks te zeggen heb.

Het te lang uitstellen van je “to-do-list”.
Aan het begin van de vakantie heb ik altijd een to do list in mijn hoofd. Dat gaat van fotoalbums maken tot het herorganiseren van mijn badkamer en kelder à la Marie Kondo. We zijn bijna half augustus en mijn to-do-list is nog steeds altijd even lang. Op de badkamer na dan, daar heb ik twee dagen geleden eindelijk eens werk van gemaakt.

Soms eens stiekem jaloers zijn op mensen die tijdens de grote vakantie gewoon aan het werk zijn en je daar dan schuldig over voelen.
Vooral op de dagen dat het hier in de soep draait, heb ik last van het fenomeen “aaaargh-waarom-werk-ik-eigenlijk-niet-in-een-sector-zonder-al-die-vakantie?”. Want mijn huis is een rommeltje. Echt. De ganse dag door, de hele vakantie door.

Veel te lang op voorhand denken dat je vakantie er bijna opzit.
Dit vind ik nog bijna het ergste van al… Nu al denk ik soms: “verdorie, we zijn half augustus, voor ik het goed en wel besef is het weer september!” Terwijl ik in werkelijkheid nog bijna drie weken vakantie heb. Nog bijna drie weken! Dat is wat een ander gemiddeld aan vakantie heeft.

Te veel geld uitgeven.
Vakantie is geld uitgeven. Twee maanden vakantie is twee maanden geld uitgeven. Ik probeer er wel op te letten natuurlijk maar je kan er moeilijk onderuit dat als je iets wil doen je daar meestal voor moet betalen. En net nu moet ik het hebben van mijn “uitgestelde bezoldiging”, dat was nog geen 700 euro vorige maand…

Als je uiteindelijk dan toch weer aan het werk gaat, is de aanpassing heel groot.
Twee maanden is lang. Gedurende een lange periode zit je in een gans ander ritme en na twee maanden ben je goed gewend aan dat ritme. De aanpassing is dus heel groot. Bovendien weet ik nu al dat ik mijn twee pagaddertjes de eerste dagen enorm ga missen. Je was gewaarschuwd… Deze blogpost staat vol contradicties: nu wens ik soms dat ik hen eens een dagje zou mogen missen maar in september zal ik de eerste dagen vooral aftellen naar het moment dat ik mijn kinderen terugzie!

Tags: ,

Verstoppertje.

Florian heeft een nieuwe hobby: dingen verstoppen. Hoe fantastisch het ook is dat hij (nog) iets gevonden heeft dat hij graag doet, deze hobby begint nu toch wel wat de spuigaten uit te lopen. Het is zelfs zo ver gekomen dat ikzelf er ondertussen een licht autistisch trekje aan heb overgehouden. Ik moét namelijk op elk moment van de dag weten waar zijn tut zich bevindt. Hij heeft verschillende tutten maar hij heeft er maar één die aan een blauwe parelketting hangt en het gaat specifiek over die tut. Ik kan er niets aan doen maar ik word zo zenuwachtig als ik niet weet waar die naartoe is… Ik vond het ding ondertussen namelijk al in mijn wasmachine, in de speelgoedbak, in de wasmand tussen de gewassen (gelukkig maar!) kledij en in het toilet (niet letterlijk erin maar op het voetmatje, ervoor). Als we niet opletten dan raken we ook andere dingen kwijt. Dat hebben we voor het eerst echt ondervonden op vakantie. Er was bijvoorbeeld die ochtend waarop ik mij gek zocht naar Florians’ polo. Ik wist dat ik hem de avond van te voren over de stoelleuning had gelegd maar daar lag hij ’s ochtends dus niet meer. Ik dus dat hele huisje afzoeken, heel de tijd “dat kan toch niet weg zijn”-denkende, tot er maar één optie nog over was: de vuilnisbak. En ja hoor: onder de dingen die we ’s ochtends hadden weggegooid vond ik hem, de vermiste polo. Toen ik vorige week vrijdag, bij thuiskomst, onze valies aan het ledigen was, kwam ik al heel snel tot de vaststelling dat we de babyfoon (het luistergedeelte voor ons) niet bij hadden. Ik kon mij ook niet herinneren dat ik hem had weggestopt of dat ik hem had klaargelegd om weg te stoppen. Ik vroeg aan mijn man of hij hem toevallig had ingepakt maar dat was ook niet het geval. Ondanks het feit dat we voor vertrek nog eens het huisje goed hadden gecontroleerd, hadden we de babyfoon dus blijkbaar niet mee. De laatste plaats waar ik mij herinner dat hij stond, was op mijn nachtkastje. Wat er daarna mee gebeurd is, is ons een raadsel. Ik vermoed dat Florian er voor iets tussen zit. Op zaterdagochtend belde ik naar het Hof van Saksen om onze babyfoon als vermist op te geven en op zondagmiddag kreeg ik gelukkig al een mail met de mededeling dat hij gevonden werd. En zo gaat het ondertussen maar door… Gisterenavond betrapten we Florian erop dat hij speelgoed in de PMD-zak aan het droppen was en vanmorgen vond ik een puzzelstukje in de houder van de toiletborstel (yuk!).
Gelukkig blijkt Florian geen alleenstaand geval in zijn hobby. Daarstraks ontdekte ik een website met 20 plaatsen waar je kunt zoeken als je iets kwijt bent! Deze ga ik zeker bij mijn favorieten opslaan want ik heb zo’n vermoeden dat ik alle hulp die ik kan krijgen nog zal kunnen gebruiken!

Bron: http://kidmagazine.com.au/20-toddler-hiding-places-things-go-missing/

Bron: http://kidmagazine.com.au/20-toddler-hiding-places-things-go-missing/

Tags: , ,

Cleaning op z’n Marie Kondo’s #2

Ik weet het… Jullie zijn allemaal razend benieuwd hoe het zit met het opruimen van mijn huis à la Marie Kondo… Eigenlijk wel goed. Al moet ik er eerlijk bij zeggen dat het toch wel een weekje stilgelegen heeft. Wegens het mooie weer, wegens Florians’ oorontsteking, Elisa’s operatie… Maar goed, dat is geen ramp, van Marie Kondo krijg je zes maanden de tijd om je huis op orde te krijgen. Ik ben er zeker van dat ik geen zes maanden nodig zal hebben. Toen ik mijn eerste post schreef over de Konmari-opruimmethode had ik enkel nog maar Elisa’s kleerkast aangepakt en had ik het boek bovendien nog niet volledig uit. Ondertussen wel en in huis is er ook nog één en ander gebeurd… Tijd voor een update dus!

Hoe ver staan we ondertussen?

1. Kledij

Volgens de Konmari-methode start je met kledij. Na het opruimen van de kledingkast van mijn dochter volgde nog die van mijn zoon (waar overigens stukken minder werk aan was) en dan die van ons! Nadat ik alles op een grote hoop had gegooid, zag ik het eerlijk gezegd even niet meer zitten. Maar het is helemaal goed gekomen. Het moeilijkste vond ik vooral om af en toe eens out of the box te denken. Want tenslotte ben je meestal al jaren gewoon dat je kledij zus en zo in je kast ligt en heb je nogal de neiging alles terug te leggen zoals het lag. Ik ben dus een paar keer op mijn bed gaan zitten, heb gekeken naar de ruimte die ik had en wat er terug in moest passen.

Voor (de mand mag je eigenlijk niet meerekenen want daar had ik al mijn t-shirts in geordend)

Voor (de mand mag je eigenlijk niet meerekenen want daar had ik al mijn t-shirts in geordend)

Na - zelfs mijn handtassen kregen nu een plaats in de kast.

Na – zelfs mijn handtassen kregen nu een plaats in de kast.

De ondergoed lade.

De ondergoed lade.

2. Boeken

Na de kledij ga je aan de slag met je boeken. Done:

IMG_3115

We hebben ook nog een aparte boekenkast, daar staan al onze leesboeken in. Dit zijn meer onze informatieve boeken zoals bijvoorbeeld kookboeken…

Continue reading →

Tags: , , ,

Cleaning op zijn Marie Kondo’s #1

Het startte met het wordt dringend tijd dat om Elisa’s kleerkast te reorganiseren, om te kijken wat weg mag, de zomerstapel klaar te leggen, enzovoort enzoverder. Afin, je weet waarschijnlijk wel wat ik bedoel. Met die gedachte en het toevallig lezen van deze post begon mijn Marie Kondo – en ondertussen mag ik het zo wel noemen – obsessie. Of beter gezegd: mijn obsessie begon nadat ik zo happy werd van het resultaat van een simpele reorganisatie van de t-shirt stapel in mijn kleerkast. Ik had onmiddellijk geleerd dat je enorm veel plaats kunt creëren en bovendien een overzichtelijke kast kunt krijgen door gewoon slim te plooien en slim op te bergen. Ik struinde Pinterest af met de zoekwoorden KonMari en Marie Kondo. Het is onvoorstelbaar wat je vindt. Eerst dacht ik: ik koop het boek niet, alles wat ik moet weten, vind ik zo wel. Maar de verleiding werd te groot en ik kocht het toch.

9200000036034901

Eerlijk gezegd was ik vrij verrast toen ik het boek effectief in mijn handen had: het bevat namelijk geen énkele foto. Een boek over opruimen met enkel tekst in was totaal het omgekeerde van het boek dat ik voor ogen had. Maar het leest echt als een trein. Ik heb het nog niet volledig uit omdat de kriebels om er in te vliegen te groot waren maar het stuk waarmee het allemaal begon, namelijk dat over kledij, heb ik gelezen. Want dat is ook meteen waarmee je moet beginnen volgens de MariKondo-methode: met kledij.

Continue reading →

Tags: , , , , , ,