1 september 2017…

  • Ik bracht mijn twee kinders naar school. Geen tranen. Van beide kanten niet.
  • Ik zat een uur bij het ACV. Eerst in de wachtzaal en daarna bij de balie. Ik mag vanaf vandaag weer genieten van de Belgische sociale zekerheid. Lucky me.
  • Ik stopte bij de bakker voor sandwiches.
  • Ik deed mijn strijk.
  • Ik maakte een gezond slaatje.
  • Ik haalde mijn kinders van school voor hun middagpauze, thuis, bij werkloze mama. En ik vond dat eigenlijk wel plezant.
  • Ik bracht ze voor de tweede keer terug naar school. Weer geen tranen. Alleen een meer aarzelende Florian.
  • Ik maakte mijn trap schoon. Stofzuigde alle slaapkamers.
  • Ik zat buiten, in ’t zonneke en dronk een cappuccino.
  • Ik ging alweer naar school. Ik probeerde te zigzaggen, andere ouders te mijden. Ex-collega’s te mijden. In de mate van het mogelijke. Maar dat ging niet zo goed. Ik had zin om een sticker op mijn hoofd te kleven “neen, ik heb nog geen werk”. Dat ging het er misschien voor iedereen makkelijker op gemaakt hebben.
  • Ik ondervond voor het eerst in twee jaar het nadeel van te werken (gewerkt te hebben, moet het eigenlijk zijn) op de school van mijn eigen kinders.
  • Ik doe mijn best om niet alweer te gefrustreerd te zijn over het systeem van de tewerkstelling in het onderwijs.
  • Ik wacht wel op het nieuwe. Ik heb tijd. Misschien ziet de toekomst er binnenkort wel weer helemaal anders uit.
  • IMG_1684

Tags: ,

Zomervakantie 2017.

De zomervakantie is alweer goed halfweg.

Niet te geloven.

De vakantie vliegt weer voorbij. Al ben ik eigenlijk wel content dat we al zover zijn want binnen een paar dagen start de vakantie voor ons pas écht en zijn we hier weg. Weg uit ons Belgenlandje.

Naar het fantastische weer dan toch?

Neen, helaas. Onze bestemming is opnieuw Denemarken, omdat we het daar vorig jaar zo naar onze zin hadden. En geluk hadden met het weer, dat ook. Ik vrees dat we het dit jaar met minder zullen moeten stellen. Nog een geluk dat ik geen zonneklopper ben. En niet graag zonnecrème smeer. Maar wat zonneschijn aan een blauwe hemel kan ik absoluut appreciëren. En het mag ook niet regenen. Ik word daar chagrijnig van. Work with me, weather.

IMG_1663

Ik ben één van die gelukkige mensen uit het onderwijs die mag genieten van twee volle maanden vakantie. Maar ge moogt dat gelukkig en genieten met een korreltje zout nemen. Een klein korreltje weliswaar.

Want je gaat toch niet klagen, zekers?

Ik ga mij het klagen onthouden. Klopt. Want niets kan op tegen het ochtendritme van de vakantie. Ik kan in mijn pyjama rondlopen tot de middag en niemand zal het gezien hebben. Ik kon met vriendinnen afspreken die ik al lang niet meer gezien had. Ik kon een moeder-zoon-dagje inlassen. We konden een weekendje-zonder-kinderen inlassen. Ik ontdekte een indoor-speeldorp waarin ik niet de neiging had om na een uur zo ver mogelijk weg te lopen en nooit meer terug te keren. Sterker nog, ik spendeerde er zelfs drie namiddagen in de voorbije twee weken. Ik heb het over Dinodorp, in Knesselare, in case you’re wondering. Ik kon rondslenteren in Brugge. Ik had weer eens tijd om te lezen. Én om te bloggen, mocht je het nog niet gemerkt hebben.

Dus zal ik niet klagen. Over hoe moeilijk het is om elke dag opnieuw twee kinders te entertainen. Over dat mijn man weinig thuis is en dat dagen lang kunnen duren. Over dat mijn huis geen half uur proper is. Of blijft. Neen, je hebt mij zopas niet horen klagen.

IMG_1662

Ze worden zo snel groot, meneer!

Mijn kinders. Ik weet het niet. Als ik hen bezig zie dan lijkt het wel alsof ik de afgelopen weken op reis ben geweest en nu thuiskom en denk: “wat zijn die twee veranderd zeg!”. Maar in werkelijkheid stond ik er gewoon op te kijken.

Florian, 34 maanden.

Na de herfstvakantie mocht hij naar school, mijn zoon. Hij was niet proper en zijn woordenschat ging niet veel verder dan een tiental bestaande woorden en dan nog enkele termen die hij zelf verzonnen had. Ik hoor het mij nog zeggen tegen zijn juf: “als hij ‘kaaa’ zegt dan wil hij gewoon water en met ‘gaga’ bedoelt hij zijn zus”. We zijn vier maanden verder en mijn zoon zijn woordenschat is onvoorstelbaar uitgebreid. Ja, hij heeft nog wat schade in te halen op leeftijdsgenoten maar ik kan er zo van genieten als hij probeert te vertellen hoe zijn dag geweest is op school. Als hij in de auto plots zegt: “zijn we er al?”, dan kijken mijn man en ik elkaar aan, glimlachen en denken waar heeft hij dat zinnetje nu weer vandaan? Zijn zus is nu gewoon ‘Elisa’ of ‘zus’, als hij water wil dan wil hij ook gewoon water en geen ‘kaaa’ en laatst was hij midden in de nacht aan het roepen: “mama, mijn water is op!”. Ik kan mij inbeelden dat het voor een buitenstaander allemaal banaal klinkt maar voor de mensen dicht bij mijn zoon lijkt zijn taalevolutie wel het achtste wereldwonder. Beter dan dat kan ik het gewoon niet omschrijven.

Ook op gebied van proper worden, lijkt hij wel een wereldwonder te hebben verricht. In de herfsvakantie was ik nog wanhopige pogingen aan het doen om hem zoveel mogelijk in zijn blote poep te laten rondlopen in de hoop hem alsnog proper te krijgen voor zijn eerste schooldag. Nice try, zal Florian gedacht hebben maar ik doe wat ik doe als ik het wil. En twee weken na zijn eerste schooldag was het zover. Onze meneer ging op zijn potje alsof hij nooit iets anders had gedaan. Enkele weken later stelde ik al vast dat hij de meeste ochtenden ook met een droge pamper wakker werd. Afgelopen nacht heb ik het er dan eindelijk op gewaagd, om hem zonder zijn pamper te laten slapen en hij heeft mij niet teleurgesteld, hij bleef droog. Ik zal mijn voorraad pampers dan maar op tweedehands zwierelen, zeker?

Mijn peuterzoon, als ik eerlijk moet zijn, vond ik hem vooral vermoeiend en lastig en peuterachtig tot een paar weken terug maar zelfs in zijn gedrag is hij op een paar weken tijd enorm geëvolueerd, al durf ik dat nog maar heel voorzichtig hardop te zeggen. Waar hij vroeger, na schooltijd, als ik hem nog even meenam naar mijn klas, mijn klas overhoop haalde door vanalles uit mijn kasten te halen, vraagt hij nu: “mama, mag ik daarmee spelen?”. Ook zijn speelgoed opruimen was altijd al een ware strijd en er was een tijd dat hij thuis meer in de hoek stond dan dat hij nog iets anders deed. Op een kleine drie jaar tijd heb ik niet alleen afscheid moeten nemen van mijn baby maar ook van mijn peuter, of zo lijkt het momenteel toch.

Bron: pinterest

Bron: pinterest

Heeft het te maken met het feit dat hij nu naar school gaat? Ik weet het niet. De keerzijde van heel dat naar school-gaan-verhaal is dat mijn zoon de afgelopen tijd ongeveer elke twee weken ziek geweest is en dan overdrijf ik nog niet eens. Snot, hoesten, diarree, overgeven, koorts en zelfs één of andere mysterieuze ziekte van Gibert zijn de revue gepasseerd. De theorie dat borstvoedingskindjes minder ziek zijn dan kindjes die flesvoeding krijgen, is bij mij ondertussen volledig afgeschreven. De borstvoedingsmaffia heeft ongelijk. En dat ze maar eens komen zorgen voor mijn zoon, als hij wéér eens ziek is en ik wéér eens een opvangplan moet bedenken (vergeef me de kleine ondertoon van sarcasme…).

 

Mijn kinders. Ze worden groot. Ik kan er niet meer onderuit. Ik ben geen baby-mama meer en amper nog een peuter-mama. Ik heb twee schoolgaande kinders. Eén in het kleuter en één al in het lager. Zij groeien en ik probeer mee te kunnen met hen. Ik geniet van deze periode in hun leven. Absoluut. Maar toch ook soms met een bepaalde tristesse. Want het gaat soms toch allemaal een beetje te snel en ik weet nog niet of ik het straks even plezant ga vinden met twee tieners in huis. Maar dat zien we dan wel weer, zeker?

Bron: Pinterest.

Bron: Pinterest.

Tags: , , , ,

Opnieuw beginnen.

Ik moet daarom thuis zitten, met twee buikgriep-kindjes, om nog eens de tijd te vinden om een blogbericht te schrijven… Ik heb al zo vaak willen schrijven en kwam er maar niet toe. Ik heb al zo vaak gedacht: ik stop maar beter met mijn blog maar ik heb even vaak gedacht: ik ga ermee door.

En vandaag is even goed als elke andere dag om de draad opnieuw op te pikken.

img_0755

Ik heb zoveel te vertellen en tegelijkertijd eigenlijk ook heel weinig. Ik zou een relaas kunnen schrijven over waarom het hier zo stil is geweest. Over dat ik een paar dagen voor de start van het nieuwe schooljaar plots te horen kreeg dat ik fulltime juf zou worden in het eerste leerjaar ipv parttime juf in het zesde. Een wereld van verschil qua job, ook al ben en blijf ik maar gewoon een leerkracht in het lager onderwijs.

Ik zou kunnen schrijven over hoe ik plots het gevoel had dat ik mijn balans volledig kwijt was/ben. Dat ik het gevoel had en eigenlijk nog steeds heb dat alles alleen maar werk is. Elke dag meedoen aan de rat race. In het weekend proberen op adem te komen en dan weer opnieuw beginnen.

Ik zou kunnen schrijven over dat ik mij al weken eigenlijk niet zo goed voel. Dat ik een verstopte neus heb, die maar niet weggaat. Dat ik een hoest heb, die maar niet weggaat en dat ik moe ben. Maar ook dat er eigenlijk niks bijzonders met mij aan de hand is, of tenminste, dat vertelde mijn bloedresultaat me toch.

Ik zou kunnen schrijven over dat ik zo trots ben op mijn dochter, die na een paar maanden eerste leerjaar al zó goed kan lezen en dat eigenlijk alleen maar aan zichzelf te danken heeft. Want ook al ben ik juf en dan nog van het eerste én weet ik hoe belangrijk het is dat ze elke dag wat oefent, ik ben waarschijnlijk lakser in het opvolgen van leestraining dan de gemiddelde andere ouder…

Ik zou kunnen schrijven over Florian die ondertussen ook naar school gaat en hoe snel hij zich wel heeft aangepast. Over dat hij op die maand tijd plots zindelijk werd en stilletjes aan meer woorden en zinsconstructies aan het leren is. Dat hij op gebied van taal wat achterstand heeft in te halen maar dat ik er vertrouwen in heb dat het wel goed komt. Dat ik hoe dan ook trots ben op mijn kleine ventje.

Ik zou kunnen schrijven over dat ik eindelijk weet van waar mijn tinnitus komt. Dat ik blijkbaar gehoorschade heb, die met een gewone gehoortest niet te zien is. Ergens moet ik ooit een geluidstrauma opgelopen hebben maar ik zou niet weten waar of wanneer… Ik ben al lang blij dat ik eindelijk eens een deftig antwoord kreeg en de oorzaak nu ken. Want altijd te horen krijgen dat alles normaal is, is erg frustrerend. Maar ik blijf er wel mee zitten natuurlijk.

Ondertussen kan ik ook nog steeds geen reacties meer plaatsen op andere blogs. Ik heb ondertussen ontdekt dat het met mijn mailadres te maken heeft, ik word waarschijnlijk als een soort spammer aanzien maar hoe dat gekomen is, geen flauw idee. Het alternatief zal dus waarschijnlijk zijn om eens een nieuw e-mailadres aan te maken.

Ik hoop in elk geval dat ik hier weer wat vaker kom. Ik moet ergens mijn ei kwijt kunnen en geen plaats is beter dan hier.

Tags: , ,

Zomervakantie 2016, so far so good.

Ongeveer een jaar geleden schreef ik een blogbericht over de valkuilen van twee maanden zomervakantie. Over het feit dat het voor mij bijvoorbeeld heel moeilijk is om af te spreken met een vriendin of over het feit dat het ook wel eens lastig kan zijn om constant je kinderen rond je te hebben. Over het feit dat ik zeeën van tijd heb en toch niet echt toe kom aan de dingen die op mijn to-do-lijstje staan. Afin, je snapt het plaatje… Ik kan niet zeggen dat de zomervakantie tot hier toe erg verschillend was van die van vorig jaar. Wat wel anders was, is dat ik me minder heb geërgerd aan de “nadelen”, ik heb geprobeerd meer te genieten en me gewoon neergelegd bij het feit dat sommige dingen niet kunnen of moeilijker zijn met kleine kinderen.

Ik sprak niet af met een vriendin (zonder kinderen) en ik vermeed winkelen met de kinderen.

Ik heb amper vriendinnen gezien, de voorbije weken… Want tenzij dat ze ook kinderen hebben met wie mijn kinderen zich dan kunnen bezighouden, heb je daar toch niks aan. De enige vriendinnen die ik wel veel zag, waren die van mijn dochter. Ik heb veel playdates voor haar geregeld. Dat had zo zijn voordelen: voor haar was er afwisseling en ik had toch een beetje contact met volwassenen tijdens het afzetten of ophalen van mijn dochter. Ik dronk zelfs koffie bij één van de mama’s en ik dacht: “kijk eens aan, nu ben ik een echte mama-mama”.

Mijn inkopen doe/deed ik steeds via collect & go, ook al heb ik alle tijd van de wereld. Met Florian is dat nog altijd niet.te.doen. Onlangs waagde ik mij aan de A.S. Adventure omdat ik twee nieuwe drinkbekers wou voor op reis. Het eindigde met een op-de-grond-liggende-en-huilende Florian aan de kassa. Point taken. Again.

Ik ging eens naar een privé-kliniek.

Neen, ik ben niet van plan iets aan mezelf te veranderen. Ik ging naar de privé-kliniek omdat het centrum Ongehoord  daar gevestigd is, ze zijn onder andere gespecialiseerd in tinnitus. Hun raadpleging bestaat uit twee sessies van een klein uurtje. In de eerste sessie worden er testen gedaan en in de tweede sessie wordt gekeken wat voor mij een goede oplossing (of soelaas) zou kunnen zijn. Jammer genoeg zit de specialist zelf in Zuid-Afrika en komt hij maar af en toe naar België. Ik moet dus nog tot eind november wachten op enig resultaat. Het enige punt wat mij een beetje hoop gaf, was een soort van ruistherapie-test (ik weet eigenlijk niet hoe ik het moet noemen). Dat betekent dat je één minuut luistert naar een ruis die afgestemd is op de ruis die je zelf hoort. De mevrouw die me testte zei: “het zou kunnen dat na die minuut je tinnitus even weggaat…” en dat was bij mij inderdaad het geval. Ik kan zelfs zeggen dat door dat klein uurtje testen (dus eigenlijk een klein uurtje luisteren naar allerhande soorten piepen en ruisen) mijn tinnitus een ganse namiddag weg was. Dus ik kijk hoopvol uit naar eind november.

We maakten plannen om onze slaapkamer te vernieuwen.

Onze slaapkamer is aan vernieuwing toe. Het behang dateert van begin de jaren 90 en omvat onder andere een tekening van een paard met een mensenhoofd. Zoals ik al zei: aan vernieuwing toe dus. We kochten ons alvast een nieuw bed, een boxspring (omdat ik daar al lang van droom) en gingen ten rade bij goûts-et-couleurs voor de rest van de inrichting. Ik kan hen echt aanraden als je zoals ons, twijfelt waar je naartoe wil met de inrichting van je interieur. Voor € 125 krijg je anderhalf uur uitgebreid advies en heb je echt een mooi beeld van wat er allemaal kan. Mede door het advies beslisten we uiteindelijk om onze slaapkamer op zijn geheel te verkopen. Momenteel zijn we dus aan het logeren op onze matras op de grond, in afwachting van ons nieuwe bed. Eens we helemaal rond zijn met de vernieuwing komen er voor en na-foto’s. Beloofd.

En nu is het nog uitkijken naar…

We vertrekken binnen een paar dagen voor twee weken naar Denemarken! Helemaal op het einde van de vakantie, ja, dus we kijken er hard naar uit! Het is nog wat duimen voor mooi weer. Voorlopig zien de lange termijn voorspellingen er behoorlijk uit. Niet slecht. Ook niet super. We zien wel. De huisjes die we via Novasol boekten, zien er alvast veelbelovend uit. We zitten op twee verschillende plaatsen. Twee keer aan het strand. De eerste week op één uurtje van Legoland, de tweede week op één uurtje van Kopenhagen.

bron: novasol

bron: novasol

e20420_living_03

bron: novasol (ik wilde jullie maar een heel (klein) beetje jaloers maken…)

Ondertussen blijft het mysterie van mijn verdwenen reacties bestaan. Het ligt ook niet aan de wifi of aan de soort browser… Het is echt zó bizar. Ik zal nog eens proberen in Denemarken. Daar moet het lukken, toch?

Tags: , , , , , , ,

Het mysterie van mijn verdwenen reacties…

image

Een week of twee geleden is het begonnen… Of misschien is het zelfs al iets langer aan de gang, het is in elk geval al eventjes dat ik denk: tiens, dat is vreemd… Net zoals andere bloggers bij mij een reactie achterlaten, doe ik dat ook bij hen. Ik heb de bloglovin‘ app op onze iPad staan en dagelijks scroll ik door mijn feed. Heel regelmatig reageer ik ook. Dan moet ik doorklikken naar de eigenlijke blog en zo kan ik zeggen wat ik te zeggen heb. Maar de laatste tijd had ik dus meer en meer het probleem dat, op het moment dat ik op de knop “reactie plaatsen” tikte, mijn reactie gewoon verdween. Zomaar. In het niets. De voorbije dagen dacht ik echt van dit kan nu toch niet meer? Ik was er eerst van overtuigd dat het gewoon aan de bloglovin’ app lag en dus surfte ik gewoon naar de blog waar ik wilde reageren… En weer verdween mijn reactie. Dus dacht ik: dan ligt het aan de iPad en dus probeerde ik weer hetzelfde te doen via mijn Nokia. Weer hetzelfde mysterieuze resultaat: geen reactie te zien van mezelf tussen de andere. Ik dus naar boven, naar onze vaste computer, ervan overtuigd dat ik het mysterie zou oplossen. Ik dacht nog: uh, dat gaat ambetant zijn als ik nu iedere keer naar boven moet gaan telkens als ik op een blog wil reageren… Maar je raadt het dus al: weer VERDWEEN mijn reactie in de virtuele wereld. Nog voor ik volledig met mijn handen in het haar zat, ging ik vanmorgen ten rade bij mijn man, mijn vaste techneut van dienst. Ik probeerde nog via zijn gsm… NIKS… Toen bedachten we dat het misschien aan wordpress lag maar toen ik een blogpost-blog probeerde, weer: same result… En nu zit ik dus volledig met mijn handen in het haar en dus schrijf ik er maar een post over. Ten eerste omdat ik hoop dat iemand mijn probleem herkent en de oplossing weet en ten tweede omdat jullie zouden weten dat ik jullie niet vergeten ben.

Tags:

Spaargeld

piggy-bank-coin-cartoon-illustration-cute-gold-53969180

Toen wij zes jaar geleden ons huis kochten, zat ons spaargeld er bijna volledig door (zoals dat bij iedereen gaat zeker?). Ons huis was gelukkig in een goede, bewoonbare staat op het moment van onze aankoop anders hadden we met een serieus probleem gezeten… Hoe het er toen uitzag heb ik hier ooit eens gedeeld. Doordat we een lening hadden aangegaan, kregen we vanaf dan wel elk jaar een mooi bedrag van de belastingen terug. Daarmee pakten we eerst de echt noodzakelijke dingen aan zoals een nieuwe CV-ketel en de vier veluxramen in ons dak. Allemaal kostelijke grapjes die op zich niemand behalve wij opmerkten maar die telkens wel een serieuze hap uit ons budget namen. Het gevolg was dat onze spaarrekening maar heel langzaam omhoog ging en ja, we konden ervoor gekozen hebben om een paar jaar niet op reis te gaan maar het moet nog een beetje plezant blijven ook of van dat idee zijn wij toch.

Nu, zes jaar later staat er eindelijk een bedrag op onze spaarrekening waarvan we denken: “hier moeten we toch al iets mee kunnen doen”. Ons eerste idee was om onze woonkamer aan te pakken. Maar we kwamen al snel tot de conclusie dat de ideeën die we voor onze woonkamer hebben, niet overeen komen met onze spaarcentjes. Daarbovenop komt dat Florian nog klein is (en Elisa eigenlijk ook) en dus nog de nodige schade kan aanrichten. Zo zouden we bijvoorbeeld graag ons parket helemaal laten opschuren maar dan moeten de kindjes extra voorzichtig zijn, nu kijken we niet op van een kras meer of minder. De woonkamer wordt dus nog even bij de plannen-op-lange-termijn opgeborgen en zo kwamen we bij onze slaapkamer terecht. Het behang en de gordijnen die we overerfden van de vorige eigenaars zijn verre van onze smaak en zijn eigenlijk ook gewoon dringend aan opfrissing toe. Doordat we toch opnieuw gaan behangen, wilden we eigenlijk ook meteen onze twee slaapkamerramen laten hernieuwen. Een kleine maand geleden, schreef ik al eens over de administratieve rompslomp die dat met zich meebracht gewoon omdat wij een beschermde gevel hebben. In elk geval, onze aanvraag om ramen in PVC te laten steken, werd geweigerd. Dus contacteerden we een aantal firma’s die houten ramen steken om een prijsofferte te laten opmaken. Van de eerste offerte die we kregen, vielen we bijna letterlijk van onze stoel: een kleine tienduizend euro voor twee (weliswaar grote) ramen! Dat was een prijsverschil van zesduizend euro in vergelijking met de PVC-ramen offerte. De tweede offerte was iets goedkoper maar nog altijd dubbel zo duur als de PVC. En dus moeten de ramen maar wachten… Ik vind het jammer maar vooral frustrerend. Alles maar dan ook alles, is tegenwoordig zo pokkeduur. We gaan toch door met het vernieuwen van onze slaapkamer maar dan zonder het vervangen van de ramen. Vorig weekend kochten we alvast een nieuw bed, een boxspring. We moeten nog een offerte laten maken voor het behang en het plafond en eigenlijk hou ik mijn hart al een beetje vast… Hopelijk komen we toe met onze spaarcentjes. Dat ze hierna op zullen zijn, staat bijna vast en dan kunnen we weer opnieuw beginnen.

Tags: , ,

Een werkupdate.

Mijn timing kon eigenlijk beter maar het is lang geleden dat ik hier nog eens iets over mijn werk schreef. Als onderwijzeres over ’t werk schrijven zo aan de begin van de vakantie… Eigenlijk zou ik over mijn vakantieplannen moeten schrijven maar die heb ik niet echt, behalve zien wat de dag brengt, hopen op eindelijk wat zomers weer en een reis van twee weken naar Denemarken in augustus. Veel kan ik daar verder niet over kwijt. Over het werk eigenlijk ook niet maar ik vond het wel belangrijk om er toch nog eens iets over te schrijven. Gewoon om jullie op de hoogte te houden maar ook om mede-onderwijzers die hier op mijn blog belanden omdat ze op de sukkel zijn in het onderwijs een hart onder de riem te steken.

Ik weet nog dat ik vorig schooljaar heel wat van mij heb moeten afschrijven op deze blog. Het ging namelijk allemaal niet zo vlot op de school waar ik toen werkte en uiteindelijk kwam het tot de ultieme botsing met mijn toenmalige directeur. Anyways, ook al kreeg ik ondanks die botsing opnieuw een fulltime job aangeboden in die school, ik was namelijk ook TADD’er (de eerste stap op de lange weg naar een vaste benoeming) geworden, ergens eind augustus besloot ik om terug een sprong in de werkonzekerheid te nemen en die fulltime te laten voor wat hij was… Liever werkonzekerheid dan ongelukkig op het werk.

September bracht me niet veel behalve een job in een slecht statuut. Na één dag nam ik al mijn ontslag. Oktober en november brachten me een aantal interimopdrachten. Maar ondertussen had ik wel een doel om naar uit te kijken. Ik was namelijk de directeur van waar Elisa op school zit al een aantal keer gaan ambeteren. De zorgjuf op haar school zou eind november uitvallen omwille van een operatie aan haar knie en hij beloofde me dat ik die vervanging zou krijgen, tenminste als er niemand met voorrang op mij zonder werk zat. Ik had geluk, de interim bleek eind november de mijne te zijn en ik kreeg nog meer geluk want de juf van het vierde besloot rond die tijd dat ze vanaf januari maar parttime meer zou werken. Aangezien de interimopdracht voor de zorgjuf ook maar om een parttime betrekking ging, kon ik de twee combineren. Na de kerstvakantie was ik dus fulltime aan de slag in de school van mijn dochter en dat is zo gebleven tot het einde van het schooljaar. Het was het eerste schooljaar dat ik kon zeggen dat ik mijn job graag deed. Wat een verschil met mijn vorige school, mijn vorige directeur maar ook met mijn vorige leerlingen (leerlingen van het buitengewoon secundair onderwijs zijn nu eenmaal niet het meest dankbare publiek). Het was trouwens ook de eerste keer in mijn zevenjarige carrière dat ik cadeautjes kreeg op het einde van het schooljaar. Onze voorraad chocolade is aangevuld, dat kan ik wel zeggen.

image

En ik heb nog meer geluk… Ook al kost het me opnieuw nog minstens twee schooljaren om weer TADD’er te worden (werken in een andere scholengroep betekent altijd opnieuw vanaf nul starten), ik heb toch opnieuw werk voor een gans schooljaar. Niet meer de duobaan met de juf van het vierde (iemand met voorrang op mij kreeg die uiteraard) maar ik word parttime co-teacher in het zesde. Het is de eerste keer dat de school het systeem van co-teaching uitprobeert en ik vind het best wel een leuke uitdaging om samen met de vaste juf van het zesde te gaan kijken hoe we het allemaal gaan aanpakken.

Ik heb werk en ik amuseer mij. Dat is het voornaamste. Ik kan nu ook meer genieten van de vakantie want in september wacht mij voor de verandering eens een job en geen onzekerheid.

Tags: , ,

Administratieve rompslomp.

Onlangs waren we op het lumineuze idee gekomen om onze twee slaapkamerramen te vernieuwen. Niet dat er echt iets mis is met de huidige maar naar isolatie waarde toe hebben ze toch wel hun beste tijd gehad. Aangezien ons huis is opgenomen in de Inventaris van Bouwkundig Erfgoed moesten we voor het vervangen van schrijnwerk een eenvoudige bouwaanvraag doen. Dat die mensen van de Vlaamse Overheid niet goed weten wat het woord eenvoudig betekent, werd ons al snel duidelijk. Aan de aanvraag moest er namelijk nog een aanstiplijst worden toegevoegd. Die hield onder andere in dat we een aantal gedetailleerde foto’s moesten nemen van het huidige schrijnwerk maar ook dat we een uittreksel uit het kadastraal plan aan ons dossier moesten toevoegen. Ik weet niet of je weet hoe dat er ongeveer uitziet maar om nu -een van het internet geplukt- voorbeeld te geven, een kadastraal plan ziet er dus zo uit:

Ik weet al langer dan vandaag dat als je iets wil veranderen aan je huis waarvoor een aanvraag nodig is dat je dan eerst een administratieve rompslomp moet doorlopen… Maar ik stel mij toch serieus vragen bij de persoon of personen die ooit op het idee kwamen dat er een kadastraal plan nodig is voor het vervangen van ramen. Wat heeft de ligging van ons huis nu in godsnaam nog te maken met vervangen van schrijnwerk? Bovendien moesten we ook nog eens 11 euro betalen om dat uittreksel te ontvangen. Maar goed, we wisten dat onze aanvraag sowieso niet ging goedgekeurd worden als ons dossier onvolledig zou ingediend worden dus deden we maar wat er op die aanstiplijst gevraagd werd.

Het moet gezegd worden: we hebben niet lang moeten wachten op een antwoord van de stad Brugge en dat antwoord begon met de zin: “geachte, uw dossier is onvolledig.” Ter illustratie kregen we een kopie van de aanstiplijst terug:

image1 [2804469]

In de begeleidende brief stond dat we vergeten waren om de dwarsdoorsnedes van houten schrijnwerk aan ons dossier toe te voegen. Om te beginnen komt de aanstiplijst die we van Brugge terugkregen totaal niet overeen met de link die op hun website terug te vinden is maar let vooral eens op de opmerking die tussen haakjes staat naast het punt van de dwarsdoorsnedes… Het zou moeten zijn dat het centrum van Brugge laatst uitgebreid werd en dat wij daar niet van wisten maar de laatste keer dat ik naar huis reed, moest ik niet in het centrum van Brugge zijn…

We hebben dan maar wijselijk beslist om toch nog maar een paar jaar te wachten met het vervangen van onze ramen. Niet alleen omdat we eens goed hebben moeten zuchten bij het zien van al die tekortkomingen maar ook omdat we ondertussen weten dat we toch geen goedkeuring gaan krijgen om het huidige hout door PVC (ook al is dat dan met een hout-look) te vervangen. Ik had gehoopt dat ze in Brugge toch al van dat ouderwetse idee gingen afgestapt zijn… Zeker voor een pand dat niet pal in het centrum ligt. Niet dus. We gaan onze spaarcentjes dan maar investeren in andere delen van ons huis waarvoor we geen eenvoudige goedkeuring nodig hebben…

Tags: , ,

We deden eens van Paleo…

We zijn op Paleo-dieet. Het woord Paleo doet ondertussen al geen wenkbrauwen meer fronsen (denk ik toch). Simpel gezegd is het Paleo dieet: eten zoals de oermens at. In hoeverre we perfect kunnen gaan verifiëren wàt die oermens dan precies allemaal at, is nog de vraag… Maar goed. Het was eigenlijk het idee van mijn man om het Paleo-dieet te volgen en aangezien ik ’s avonds geen zin heb om drie verschillende menu’s te maken, besloot ik om mee te doen.

image

Twee weken geleden bestelden we het boek Let’s go Paleo via bol.com. Het eerste dat we leerden bij het lezen van de introductie is dat Paleo eigenlijk geen dieet maar een levenswijze is. Het boek bevat recepten om vier weken lang Paleo te eten. Ontbijt, lunch, avondeten, dessert en twee tussendoortjes. Gesneden brood dus. Ook mijn vrees dat ik amper nog iets zou mogen eten bleek nogal ongegrond.

Wat mag?

Groenten, fruit, vlees, vis, noten en kokosnoot. Lijkt weinig? Ja en neen. Het boek pleit ervoor om het Paleo principe in een verhouding 80/20 te volgen. Dat idee gaf mij ook al meer moed om eraan te beginnen. De echte strenge Paleo-diëten verbieden zelfs tomaten, persoonlijk vind ik dat erover. Ons boek verbiedt het niet.

Wat mag niet?

Pasta, rijst (koolhydraten dus), brood (en andere gluten), aardappelen en zuivel. En voor de rest: alles wat bewerkt is. Logisch want in de oertijd hadden ze uiteraard geen supermarkten. Gelukkig is ook ons boek niet te streng wat betreft de zuivel. Yoghurt als ontbijt kan en ook een smoothie met wat melk bij als lunch of tussendoortje.

Mijn ervaringen na één weekje…

Het lijkt moeilijker dan het is. Ik dacht dat ik vooral mijn boterham met Nutella (correctie: drie boterhammen) als ontbijt ging missen maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn. De eerste ochtend heb ik mij er wat moeten overzetten maar mijn twee spiegeleieren met tomaatjes smaakten eigenlijk wel en vanaf dag twee dacht ik al niet meer aan boterhammen.

Het is meer werk. ’s Ochtends heb ik meer tijd nodig om mijn lunch te prepareren (weer die boterhammen die wegvallen) en ook ’s avonds heb ik iets meer werk. Je kookt sowieso altijd vers. Gedaan met eens snel snel spaghetti van de beenhouwer of lasagne op te warmen.

Is het nu een dieet of niet? Zoals ik al zei, het boek beweert van niet maar ik ben op één week tijd toch 2kg kwijt en mijn man vijf. Dus eigenlijk toch wel een beetje, juist?

Wordt eten saaier? Ik vind van niet. Er staan heel veel lekkere recepten in het boek. Wij volgen de weekmenu’s niet strikt maar halen eruit wat ons lekker lijkt en dat is heel veel.

Conclusie: het is zeker het proberen waard. Volledig op Paleo overschakelen zou ik nooit doen, daarvoor moet je toch iets te veel laten. Maar het is zeker een principe dat je regelmatig in je menu kunt stoppen. Zeker wat het avondeten betreft. Bak gewoon je vlees in kokosolie en eet er verse groenten bij, geen aardappelen, en je bent al helemaal Paleo bezig. Paleo is eigenlijk gewoon een manier om gezond te eten en dat is iets wat we allemaal wel kunnen gebruiken… Met af en toe eens de nodige portie zonde tussendoor.

image

 

Tags: , ,

Load more