Netflix-tips: wat wij de laatste tijd zo allemaal gezien hebben…

Ik hou eraan om regelmatig eens een paar Netflix-tips online te gooien… Omdat het aanbod zo groot is dat je soms het bos door de bomen niet meer ziet en ook omdat wij een beetje verslaafd zijn aan Netflix (en series kijken in het algemeen).

  1. Fargo seizoen 2
    FARGO -- “The Myth of Sisyphus” -- Episode 203 (Airs October 26, 10:00 pm e/p) Pictured: (l-r, front-row) Patrick Wilson as Lou Solverson, Jeffrey Donovan as Dodd Gerhardt, Keir O'Donnell as Ben Schmidt. CR: Chris Large/FX

    Ik heb enorm uitgekeken naar het tweede seizoen van Fargo en ze hebben me niet teleurgesteld! Wat een fantastisch verhaal en schitterende acteurs weeral! Love it, love it, LOVE IT! Rond Fargo hangt een bepaalde sfeer die je in geen enkele andere serie terugvindt. Ik weet niet goed hoe ik Fargo moet beschrijven. Misdaadserie? Detective? Thriller? Het zit er een beetje allemaal in. Het seizoen begint met een drievoudige moord en zoals we het al een beetje gewoon zijn met Fargo blijft het daar niet bij. Een onschuldig koppel waarvan de vrouw gespeeld wordt door Kirsten Dunst wordt bij de moorden betrokken… Verwacht je maar aan heel wat spanning, situaties met een hoek af en top-acteerprestaties. Deze serie moet je gewoon gezien hebben.
    Een handig weetje: je hoeft het eerste seizoen niet gezien te hebben om het tweede te bekijken. De twee seizoenen staan totaal los van elkaar.
    images

  2. The Fall
    3cf031aa-6e52-4884-bc5a-0ee2c78ff991-2060x1236
    Deze tip las ik bij Mamzella en groot gelijk had ze om deze serie in haar lijst van Netflix-picks op te nemen… De reeks draait eigenlijk rond twee hoofdpersonages: een seriemoordenaar met uiteraard een dubbel leven en niemand minder dan Gillian Anderson (ooit hoofdpersonage in The X Files, weet-je-nog-wel?), de rechercheur die naar de seriemoordenaar op zoek gaat. Elke aflevering opnieuw zit de spanning er goed in! Als je houdt van dit soort series zijn trouwens Broadchurch en The Bridge ook twee aanraders. Al denk ik dat ik The Fall dan toch de beste van de drie vond… Ze zijn alleszins aan elkaar gewaagd.
  3. Rita
    untitled
    Is je echtgenoot van huis? Dan is dat misschien wel het uitgelezen moment om eens een aflevering van Rita te bekijken. Rita is een Deense serie over een rebelse leerkracht. Leuk om naar te kijken en je hoeft er niet teveel bij na te denken. Ook niet een typische vrouwenserie maar toch wel iets voor een relaxte single sofa-avond, vind ik. Je kunt de afleveringen ook redelijk “los” van elkaar bekijken. Ik hou deze altijd in reserve voor als mijn echtgenoot het land uit is.
  4. The Iceman

    Omdat het niet altijd een serie hoeft te zijn… En omdat op een winterse vrijdagavond een film ook wel eens leuk kan zijn… The Iceman vertelt het verhaal van de contractuele seriemoordenaar Richard Kuklinski, hij werd the iceman gemoemd omdat hij de lichamen van zijn slachtoffers invroor om zo speurders op het verkeerde spoor te brengen. Kuklinski zelf beweert verantwoordelijk te zijn voor zo’n 250 moorden. Sommige van zijn beweringen, zoals een aantal grote maffiamoorden worden in vraag gesteld. Toch is het zeker dat deze man heel wat doden op zijn geweten heeft. Hij leefde zijn dubbelleven twintig jaar lang, familieman langs de ene kant, seriemoordenaar aan de andere. Winona Ryder speelt in deze film trouwens de rol als vrouw van.

Tags: , , , ,

To Primark or not to Primark?

Regelmatig gaan wij naar Gent, zo eens om de maand of twee. Als ik heel eerlijk moet zijn dan vind ik Gent op bepaalde vlakken veel leuker dan Brugge. Zeker als het gaat over het winkel- en leuke plekjes om te eten- aanbod dan wint Gent het absoluut van Brugge. Ofwel zijn wij het aanbod in Brugge zodanig gewend geworden… Dat kan ook de reden zijn natuurlijk.

Zo ook vorig weekend. Het beloofde mooi weer te worden en het was toch alweer van net voor de Gentse feesten geleden dat we in Gent waren, hoog tijd voor een nieuwe citytrip dus. Gewoonlijk parkeren wij op de Reep en gaan wij dan richting het Sint-Baafsplein, waar we één van de zijstraatjes inslaan en zo verder onze gang gaan. N’ importe, we vinden het allemaal leuk. Behalve de Veldstraat dan. Niks mis met de Veldstraat maar voor het winkelaanbod moeten we het niet doen (daarvoor kunnen we evengoed in Brugge blijven) en voor de gezelligheid ook al niet. Tegen de middag kun je ons meestal vinden in Bo’drams, voor een belegd boterhammetje that is. Simpel, lekker en bovendien zit onze buik niet propvol zodat we in de namiddag nog ons dessertje kunnen halen in Julie’s House. Nog een pluspunt (of minpunt voor onze portefeuille) is dat de Belgische ontwerpster Nathalie Vleeschouwer ook een winkel in Gent heeft en zo kwam het dat ik ondertussen een tweede kleedje uit haar collectie in mijn kleerkast heb hangen… Sorry, YNAB

Het werd dit kleedje...

Het werd dit kleedje…

En dan… Ik had er niet meer aan gedacht tot ik plots overal papieren bruine, volgepropte zakken zag opduiken… Juist ja, in Gent opende begin augustus een vestiging van Primark, je weet wel, die Ierse, super goedkope winkelketen. Mijn man nog ik wisten langs geen kanten waar de winkel gelegen was maar we hoefden maar in te gaan op de stroom van bruine zakken om de winkel te lokaliseren.

primark11

Ook al had ik mijn (onze) centen al opgedaan bij Nathalie, toch wou ik de Primark eens binnengaan. See what all the fuss is about. Om te beginnen was ik al verwonderd dat er überhaupt nog kledij lag in die winkel. Het tweede dat mij opviel: de grote plastieken zakken (beetje genre Ikea) die aan de ingang lagen. Als ze konden spreken dan hadden die zakken “vul mij!” geroepen. Ik zag massa’s mensen tussen de kledij, niet eens de moeite nemend om een pashokje op te zoeken… Vijf minuten later had ik ongeveer het midden van de winkel bereikt en werd ik haast onwel van de hitte… En op dat punt gaf ik het al op, ik ben gedraaid en heb me terug richting uitgang gerept. Het werd not to Primark. Ook al had ik voor het geld van mijn kleedje misschien vier of vijf zakken kunnen vullen… Het is niet aan mij besteed. Ik ben al lang superblij met mijn ene kleedje waarvan ik weet dat ik ten eerste, de Belgische economie een klein beetje heb gesteund en ten tweede, ik kwaliteit in mijn kast heb hangen. Ten derde ben ik er ook zeker van dat niet één of ander onderbetaald kindje in Bangladesh mijn kleedje heeft genaaid. Money well spent, denk ik dan.

Tags: , , , , , ,

Toekomstplannen.

“En, heb je al werk?”

Helaas. Neen. La vie en mama is nog steeds haar werkloze zelf. Pas op, dat heeft natuurlijk ook zijn voordelen, al ben ik bij momenten zo erg bezig met vanalles en nog wat en heb ik nog heel wat op mijn “to do” list staan dat ik me nu al soms afvraag hoe ik alles zal gedaan krijgen als ik wel weer werk heb. Jaja, ik weet het, het klinkt onnozel en alle werkende medemensen willen mij nu hoogstwaarschijnlijk a punch in the face verkopen omdat ik dit schrijf maar het is wat het is. Vloek maar eens op mij als je daar zin in hebt!

Werken doe ik dus voorlopig niet. Solliciteren dus te meer. Elke dag minstens drie keer de website van de VDAB openen om te kijken welke nieuwe jobs er zijn bij gekomen. Bijna om de twee dagen verstuur ik een motivatiebrief en mijn CV. Helaas blijft het bij of geen antwoord krijgen of iets in de trant van helaas, u bent niet weerhouden als antwoord krijgen. Soms snap ik dat laatste wel of soms ook helemaal niet. Maar ook hier weer: het is wat het is. Ik moet vooral proberen om mij er niet te druk in te maken want dat doe ik soms wel en eigenlijk heeft dat geen enkele zin.

En ook al is het voorlopig vooral een teleurstellende zoektocht, toekomstplannen zijn er des te meer. Want ik heb tijd gehad om na te denken. Uiteraard. Ik wil iets doen wat ik graag doe. Wie niet natuurlijk? Maar ik heb nu wel voor mezelf uitgemaakt dat ik binnen dit en een twee à drietal jaar iets wil starten als zelfstandige in bijberoep. Kwestie van het financieel risico van zelfstandig worden wat binnen de perken te houden. Dat zal iets in de voeding zijn, meer dan waarschijnlijk. Wat precies, daar ben ik nog niet concreet uit. Er zijn een paar ideeën en zoals ik al zei, gun ik mezelf wel een paar jaar om alles goed uit te werken en niet overhaast aan iets te beginnen. Het begin van mijn idee werd vandaag onder de vorm van een cursus aan huis geleverd:

 WP_20150921_001 (2)

Als het hier dus wat stiller wordt dan normaal… Ge weet het nu, ik ben aan het studeren!

Tags: , , , ,

Knopen doorhakken #2

Ongeveer acht jaar geleden begon ik aan een missie: vermageren. Ik woog 68kg en zat niet goed in mijn vel. Het één had eigenlijk niets met het ander te maken. Ik was net gaan samenwonen met iemand bij wie ik eigenlijk niet gelukkig was. We hadden een huis gekocht en ik werkte als leerkracht godsdienst in vier verschillende scholen. Ik wist dus verdorie maar al te goed waarom ik niet goed in mijn vel zat maar omdat ik het gevoel had dat ik “vast” zat in die situatie deed ik er ook niks aan. Het was het voorjaar van 2007 en ik weet nog dat ik buikgriep kreeg en dat ik daardoor op drie dagen anderhalve kilo kwijt was. Op één of andere manier was dat voor mij een trigger om te beslissen dat ik wilde vermageren en daarbij meteen uit te testen hoever ik daarin kon gaan. In de maanden die volgden bestond mijn ontbijt uit een tas thee vergezeld met één blokje chocolade, mijn middagmaal was een potje yoghurt, een tasje soep of één boterhammetje. ’s Avonds at ik een kommetje Special K met halfvolle melk. Dat was op de dagen dat ik alleen kon eten en niemand zich dan ook vragen stelde bij de samenstelling van mijn menu. Als ik moest eten in gezelschap dan at ik ofwel heel traag zodat het niet teveel zou opvallen dat ik eigenlijk heel weinig at of ik zei gewoon dat ik niet veel honger had. Op den duur was het natuurlijk wel te zien aan me en begon mijn naaste omgeving zich wel vragen te stellen maar dat wuifde ik weg. Want ik had een missie en niemand had daar zaken mee. Tegen de zomer woog ik 58kg. In de grote vakantie van dat jaar besloot ik dat ik in september niet opnieuw in het onderwijs wou stappen en zocht ik ander werk. Begin augustus kon ik starten in een bedrijf and the rest is history…

Work Life Balance signpost

Waarom ik dit verhaal vertel? Simpel. Twee weken geleden vermagerde ik op ongeveer dezelfde manier als zeven jaar geleden twee kilo in één week tijd. De hele vakantie lang al is mijn werk een spook dat door mijn hoofd blijft zweven. Het schooljaar eindigde niet zo goed in de school waar ik de voorbije drie jaar ongeveer gewerkt heb en tegen mijn verwachtingen in kreeg ik daar toch een aanbod om in september opnieuw fulltime aan de slag te gaan. Weliswaar in drie verschillende vestigingen van de school en met een daarbij passend vreselijk uurrooster. Ik had dat aanbod eigenlijk direct moeten afslaan. Maar dat deed ik niet want het betekende immers een jaar lang zekerheid van inkomen. In de loop van de vakantie hield ik steeds een aantal opties in mijn hoofd:

1. Gewoon nog een jaar op mijn tanden bijten, zekerheid van inkomen hebben en volgend jaar op zoek gaan naar iets anders.
2. Hopen dat er een andere school belt met een aanbod. Yeah right.
3. Totaal iets anders doen (opnieuw gaan studeren? zelfstandig beginnen? werk zoeken in een firma in de buurt?)
4. Euromillions winnen en mij geen zorgen meer moeten maken.

Tegen begin augustus begon het mij meer en meer te dagen dat optie één het zou winnen van de andere. En het minste dat ik daarvan kan zeggen, is dat ik er doodongelukkig van werd. Bovendien kon ik niet meer slapen want ’s nachts werd het gespook in mijn hoofd alleen maar erger. Ik maakte de fout er met niemand over te praten…
Tot gisteren. Tot mijn man het er eindelijk uitschudde en ik op de vraag “hoe graag wil je daar opnieuw gaan werken?” “3%” antwoordde en we allebei begonnen te lachen.
“Wat is die 3% dan?” vroeg mijn man.
“Die 3% is ik die niet durf bellen naar de directeur om te zeggen dat ik niet terugga,” was mijn antwoord.

Ik lijk wel gek want eigenlijk was ik ondertussen goed op weg om vast benoemd te raken in die school en met andere woorden mij te kunnen wentelen in eeuwige werkzekerheid. Maar het feit dat ik afgelopen nacht weer goed heb geslapen, bewijst dat ik een goede keuze maak en dus raapte ik al mijn moed samen en belde ik vanmorgen naar school om dat aanbod alsnog af te slaan. Het enige wat me nog restte te doen, was dit:

WIN_20150817_135903

To be continued…

Tags: ,

Leuke adresjes in Brugge.

Deze week gaf ik een medeblogster, Sabrina een rondleiding in Brugge. Haar verslagje van onze uitstap kun je trouwens hier lezen. Daardoor realiseerde ik me ook dat ik op mijn blog al heel veel tips voor leuke adresjes in Brugge gaf maar dat die zo wat hier en daar over mijn blog verspreid staan en dus leek het me wel leuk (en handig) om alles eens in een overzichtje te gieten.

Lunchen

Gingerbread

WP_20150412_001

Een paar maanden geleden ontdekte ik Gingerbread, gelegen in de Sint-Amandstraat. De verleidelijke taartjes in hun etalage trokken me naar binnen. Aangezien die taartjes ook to go zijn, nam ik toen een stukje brownie mee en eerlijk waar, ik heb sedertdien nog nergens geen betere brownie gegeten dan bij Gingerbread. Ook de extreme vriendelijkheid van de eigenaars maakt dat we vaak teruggaan. Je kunt er terecht voor ontbijt, lunch of voor een portie zoetigheid in de namiddag en ze zijn er bovendien ook nog eens kindvriendelijk.

Sanseveria
Niet zo er van de Vismarkt, in de Predikherenstraat ligt Sanseveria, een klein bagelsalon. Je kunt er terecht voor zowel ontbijt als lunch. Als je zeker wil zijn van een plaatsje is reserveren wel de boodschap want zoals ik al zei, het is er erg klein en bijgevolg zijn ze heel snel volzet.

Phare de Vie
Denk: meer uitgebreid gaan lunchen in een gezellig kader. Net buiten de Smedenpoort, op de hoek van de Gistelsesteenweg en de Torhoutsesteenweg ligt Phare de Vie waar je erg lekker kunt lunchen. Persoonlijk vind ik het iets minder geschikt om met kinderen te doen maar als je een gezellige têteà-tête wil, is dit zeker een place to be.

Books and Brunch
Iets anders dan anders: lunchen tussen de boeken. Boeken, die je bovendien kunt kopen. Books and Brunch moet je weten zijn want dit adresje ligt ook net iets buiten het drukke centrum, op de Garenmarkt niet ver van het Koningin Astridpark.

Dineren

Bistro De Schaar
De all time favourite van mijn man en mezelf. In een klein hoekhuisje langs de Brugse reien vind je bistro De Schaar. Hun specialiteit zijn grillades maar je kunt er evengoed een stukje vis eten. Brugse gezelligheid ten top.

Laissez-faire
Onze meest recente ontdekking. Laissez-faire ligt een klein stukje buiten de Ezelpoort, in de Scheepsdalelaan. Je waant je in een sterrenrestaurant als je de bordjes voor je neus krijgt. Het enige nadeel hier is misschien dat je het menu van de chef moet eten. Maar toch. Toen wij gingen stond er bijvoorbeeld makreel en eend op het menu… Twee dingen waarvan ik dacht bwah…Tot ik proefde! Een ander positief punt is dat ze ook wel heel flexibel zijn als je iets wil aanpassen. Een adresje waar wij zeker nog eens terug gaan.

Uit het vuistje

Babette

IMG_2897

Je kunt bij Babette terecht voor een slaatje of een broodje to go. Altijd heel verzorgd en lekker. Ideaal voor als het mooi zomerweer is: je ergens op een bankje neervlijen met een slaatje en ondertussen de toeristen gadeslaan. Meer moet dat soms niet zijn.

Sanseveria, die hierboven al aan bod kwam past trouwens ook bij “uit het vuistje”. Je kunt de bagels namelijk ook to go nemen en gezien de ligging niet ver van het Koningin Astridpark heb je gauw een rustig plaatsje gevonden om je bagel op te eten.

Koffie en thee

Vero Caffe

WP_20140813_007

Een adresje waar ik graag terugga. Pal in het centrum en toch enorm rustig gelegen. Een easy going sfeer, lekkere koffie, thee of zelfs ijsthee en als je zin hebt, kun je er nog een huisgemaakt gebak bij eten.

Blackbird
Een gezellig plaatsje aan het Jan van Eyckplein. Zeker als je een theeliefhebber bent, is Blackbird meer dan de moeite waard.

In dit lijstje kan ik trouwens nog eens alle lunch adresjes herhalen…

Parkeren

Parking station
Goedkoop parkeren doe je absoluut hier! Toen ik met Sabrina afgesproken had, stond mijn auto mij daar op te wachten. Ik betaalde iets van een 3,60 euro voor een zestal uur parkeren. Je kunt vanaf hier bovendien een gratis bus naar het centrum nemen alhoewel ik dat voor Brugge een beetje zot vind gezien je te voet in een kleine tien minuten in het centrum staat.

Parking Langestraat
Staan alle ondergrondse parkeerplaatsen in Brugge vol? Dan maak je een grote kans dat er in parking Langestraat wel nog plaats is. Bovendien zijn er speciale gezinnen-met-baby’s plaatsen die extra breed zijn.

To do

Boottocht
In een half uurtje heb je de mooiste plaatsjes van Brugge op een andere manier gezien! Een aanrader, als je voor het eerst in Brugge bent maar ook als Bruggeling zelf vind ik zo’n tochtje de moeite waard.

Historium
Wil je kennismaken met het Brugge van de Middeleeuwen? Dan is Historium echt de moeite waard. De ingang van het museum ligt op de Markt. Zelfs als je het museum zelf niet bezoekt, is het wel leuk om even gewoon het gebouw binnen te gaan. Ben je trouwens op zoek naar een deftig openbaar toilet? Dan is het ook hier te doen.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Hoe voorkom je een zomer-tv-dip?

Soms vragen wij ons af waarom we eigenlijk nog voor “gewone” tv betalen. In de zomer is dat gevoel van weggesmeten geld altijd nog een stukje erger. De enige die eigenlijk nog tv kijkt, is Elisa, als ze ’s ochtends weer eens veel te vroeg wakker wordt en -gelukkig- zelf naar beneden gaat en de tv aanzet. Elke avond, behalve op de erg warme avonden waarop we kunnen buiten zitten tot tien uur, is Netflix onze redding. En dit is wat we zoal bekeken hebben de afgelopen maanden:

Orange is the new black: seizoen 3.

MV5BODQ2NjE2NDY3Ml5BMl5BanBnXkFtZTgwNjQxNzA1NTE@._V1_SX214_AL_
Waarschijnlijk is er geen mens die ondertussen nog niet over deze serie heeft gehoord maar voor het geval dat toch zo is: orange is the new black gaat over het leven in een vrouwengevangenis. Eerlijk gezegd was ik nog niet onmiddellijk mee met de grote hype rond de serie en vond ik hem ook niet onmiddellijk fantastisch. Ik vond de serie eerder onderhoudend en wel leuk om naar te kijken, niet meer en niet minder. Het derde seizoen vond ik echter veel beter. Er wordt meer gefocust op de persoonlijkheid van de verschillende personages en er gebeurt ook gewoon meer. Zeker een aanrader dus dat derde seizoen (al moet je natuurlijk het eerste en het tweede ook gezien hebben).

Bloodline.

MV5BMTQ0MjA5MzY4OF5BMl5BanBnXkFtZTgwNTA5NzkzNDE@._V1_SX214_AL_

Deze serie is, net als het derde seizoen van Orange is the new black, ook nog maar recent beschikbaar via Netflix. Bloodline gaat over een familie die een vakantieverblijf runt in het prachtige Florida Keys. De serie start met de verloren zoon die terug thuiskomt… Maar elke aflevering opnieuw kom je ook heel wat te weten over de tragedie die zich in een ver verleden in het gezin heeft afgespeeld en in elke aflevering zit er een flashforward naar het lot van de verloren zoon. Heel mooie serie, vind ik dit!

House of Cards

House_of_Cards,_season_3,_promo_image

Kevin Spacey speelt de rol van politicus. Niet zomaar een politicus maar één die over lijken gaat en die er alles aan doet om hoger op de ladder van de politiek te klimmen. De rol van zijn vrouw wordt gespeeld door Robin Wright. De serie telt ondertussen vier seizoenen en gaat niet enkel over politiek maar de wisselwerking tussen de rol van de man en de vrouw achter de politicus komt ook heel sterk naar voren en dat maakt de serie zo interessant. Zowel Kevin Spacey als Robin Wright acteren trouwens fantastisch.

Better call Saul

SaulSite

Better call Saul is een spin-off van Breaking Bad. De serie gaat over het leven van Saul Goodman, de advocaat in Breaking Bad. Alhoewel ik Breaking Bad nog altijd beter vind en ik me wat door de eerste aflevering heb moeten worstelen, heeft deze spin-off me toch enorm geboeid. Ik denk wel dat het zo’n serie is waar je ofwel enthousiast over bent ofwel net helemaal niet. Je hoeft ook niet per sé Breaking Bad gezien te hebben maar het is altijd wel handiger natuurlijk (en ook wel een beetje een schande als je het nog niet gezien hebt…).

Geïnteresseerd in nog meer tips? Ik schreef er al eerder enkele neer: namelijk hier en hier.

Tags: , , , , , ,

Ons verblijf in het Hof van Saksen.

Terwijl ik dit schrijf, hoor ik de wasmachine draaien op de achtergrond en dat is eigenlijk geen goed nieuws want dat betekent dat deel één van onze vakantie er alweer opzit: een weekje Hof van Saksen in Drenthe. Het Hof van Saksen wordt gepromoot als het meest luxueuze park van Landal en dat merk je. Aan het hoofdgebouw en de weg ernaartoe alleen al…

bed9ad047d89560f5f4d6ee46222ea45

Sedert de geboorte van Elisa hebben we al een aantal Landalparken bezocht en het Hof van Saksen is toch wel behoorlijk anders. Eigenlijk merk je niet dat je in een Landalpark bent. Wij verbleven in een kinderbungalow voor vier personen. Voor ons was dat ideaal want naast onze kamer was er een kamer met stapelbed (voor Elisa) en een kamer met een babybed (voor Florian). In het huisje zelf was er ook heel wat speelgoed aanwezig waaronder bijvoorbeeld een doos kaplablokken. Bovendien lag er een speeltuintje in onze “achtertuin” en al onze dichtste buren verbleven ook in een kinderbungalow… Op die manier had Elisa snel een vriendinnetje gevonden!

IMG_3479 IMG_3481

Op het park zelf…

Zoals ik al zei, in het Hof van Saksen merk je niet dat je in een Landalpark verblijft. Zo vind je op alle andere Landalparken meestal wel gelijkaardige restaurants en menukaarten terug of is het entertainment programma gelijklopend…
Bij het Hof van Saksen krijg je toch dat ietsje meer. Zo heb je bijvoorbeeld vijf restaurants op het park met heel uiteenlopende menukaarten. Je hebt er een binnenzwembad met twee peuterbaden, een jacuzzi en een heuse wildwaterbaan. In plaats van het gewone entertainment programma krijg je diverse soorten academies (techniek, mode, kunst …). Allemaal heel veelbelovend dus. Al waren er, voor ons persoonlijk dan, ook wat negatieve kanten aan al dat moois.
Van de ruime restaurantkeuze bijvoorbeeld of het prachtige bijhorende terras aan het water hebben we amper kunnen genieten. Daar gooide onze kleine ontdekkingsreiziger roet in het eten. Want te lang stilzitten in een stoeltje aan tafel, wat denk je? Langs de andere kant gaan we anders natuurlijk ook niet elke avond gaan eten. Bij de pizzeria kon je wel gaan afhalen en dat hebben we, als laatste avondmaal, dan ook gedaan.

IMG_3506

Continue reading →

Tags: , , , , , , , ,

Over leeftijdsverschil.

ad067226eeb2743e9d00cdfdae4c0647

Het kan een persoonlijke keuze zijn of het kan de natuur zijn die het voor jou bepaald heeft… Wanneer begin je aan een tweede? In ons geval was het een combinatie van de twee. Elisa en Florian schelen bijna dag op dag vier jaar en eigenlijk vind ik dat, in onze situatie, perfect.

Elisa was al ruim de leeftijd van twee en een half gepasseerd voor we met het idee begonnen spelen om dan toch maar voor een tweede te gaan. Al de tijd daarvoor waren we er steevast van overtuigd dat we het bij eentje wilden houden. Dat had te maken met het feit dat Elisa nooit geen grote slaper was geweest en al zeker geen makkelijke baby maar ook met het financiële plaatje van twee in plaats van één hielden we rekening. Dus het duurde even voor de zin in een tweede kwam. Tegen de tijd dat die zin er was, hadden de meeste mensen in onze nauwe omgeving zich bij het idee neergelegd dat we het bij één zouden houden. Ik vind het trouwens onvoorstelbaar hoe snel na de geboorte van je eerste mensen al beginnen vragen: “en, komt er nog een tweede?”. Dus toen Elisa in de familie aankondigde dat ze een grote zus zou worden, reageerde iedereen verrast.

Toen ik in eerste instantie niet onmiddellijk zwanger raakte na onze beslissing om toch voor een tweede te gaan, leek het leeftijdsverschil plots een grote barrière voor me. Ze zouden maar een grote drie jaar schelen en dat vond ik prima maar dan verstreken de maanden en kwam die grens van vier jaar eraan. Dat leek me plots zo onoverkomelijk veel. Ik weet niet of er statistieken bestaan van een gemiddeld leeftijdsverschil tussen een eerste en een tweede maar als ik zo in mijn nabije omgeving kijk dan vermoed ik dat het gemiddelde toch wel rond de twee à drie jaar ligt. Voor ons was die mogelijkheid weg en toen de gynaecoloog de uitgerekende datum van 4 mei 2014 aankondigde was een leeftijdsverschil van vier jaar tot bijna dag op dag bereikt.

30672970725924b8498143ef1b7d3993

Uiteindelijk ben ik blij met dat leeftijdsverschil van vier jaar. Ik zie er bijna alleen maar de voordelen van in. Dat het voor een stuk herbeginnen is omdat je eerste ondertussen al uit de pampers is, ja dat is waar. Maar of dat nu per sé een nadeel is dat weet ik zo nog niet.

De voordelen:
* ik heb mijn dochter heel veel exclusieve aandacht kunnen geven tijdens haar baby- en peuterjaren. Doordat zij ondertussen groter en zelfstandiger is, kan ik nu hetzelfde doen voor Florian.
* Elisa is groot genoeg om al eens een handje toe te steken.
* als ik ga winkelen of thuiskom met een hoop boodschappen heb ik maar één kleintje waar ik rekening mee moet houden. Ik kan mij in de verste verte niet inbeelden hoe ik met twee kleine pagadders een tripje naar de supermarkt zou overleven…
* onlangs las ik dat bij een leeftijdsverschil van twee of drie jaar de kans op jaloezie tussen broers en zussen het grootst is. Bij grotere leeftijdsverschillen is die kans blijkbaar veel kleiner. Ik kan dat alleen maar beamen. Hout vasthouden maar tot nu toe is Elisa nog geen enkele seconde jaloers geweest op haar broer.
* ik heb niks van babyspullen of autozitjes in tweevoud moeten kopen. Tegen de tijd dat we de spullen die we voor Elisa gebruikt hadden voor Florian nodig hadden was Elisa er al lang uitgegroeid. Andere financiële voordelen zijn: geen dubbele crèche of pamper rekeningen en als ze later gaan verder studeren zal dat normaalgezien ook niet tegelijkertijd zijn.

Voor mij is het voorlopig dus perfect zo.

En hoe zit dat bij jullie?

Tags: , , , , ,

Kleine dingen #9

6a0c04d3338d933979ce478d930ab4a2

Het weer is eindelijk wat aan het beteren en daarom probeer ik op elk vrij moment die ik vind eventjes te profiteren van onze nieuwe tuinmeubelen… Het zonnetje op mijn gezicht, Kindle in de linkerhand, cappuccino in de rechter. Meer moet dat niet zijn. Al hoop ik wel op wat standvastiger weer binnenkort. Want die temperatuurschommelingen, het niet weten wat je moet aandoen ’s ochtends: het is al een beetje te veel van dat geweest de laatste weken, vind ik. Ondertussen blijven de blogideeën wel wat meer in mijn hoofd hangen dan dat ze effectief op mijn blog komen. Daar ben ik niet zo trots op of blij mee maar we wonen nog altijd in België en dus als het mooi weer is, moet je ervan profiteren.

Het afgelopen weekend was super. Ik las voor het eerst over het bestaan van een foodtruck festival in de summer bucket list van Joyce en kijk, vorig weekend was het hier in Brugge ook van dat: het Barrio Cantina foodtruck festival stond in het Koning Albertpark. Het was leuk, we hebben lekker gegeten en bovendien waren we volledig in vakantiestemming omwille van het mooie weer. Echt een aanrader! Het Barrio Cantina festival staat binnenkort ook nog in Gent en Antwerpen. Als je de kans krijgt, ga er zeker eens naartoe. De data vind je op de website.

Kleine kindjes en hun gezondheid: het is altijd iets. Ook al had Florian zijn eerste winter uitermate goed doorstaan (in tegenstelling tot zijn zus vier jaar geleden), midden april zijn we uiteindelijk ook met hem op de sukkel geraakt. Hij deed oorontsteking na oorontsteking en de afgelopen twee maanden is er bijna geen enkele nacht geweest waarin ik geen pijnstilling moest toedienen zodat hij toch een beetje kon slapen (en wij ook). Vorige week werd dan uiteindelijk beslist dat hij buisjes moest krijgen. En zo zat ik gisterenochtend terug in de wachtzaal van het operatiekwartier. Ik vind het goed zo. Twee keer op een jaar daar zitten, is genoeg.

Mocht je je afvragen hoe het afgelopen is met die keer dat ik bij de directeur moest gaan omdat ik mijn kindjes had meegebracht naar de klassenraad: niet zo goed, eigenlijk. Als je mij op Instagram volgt dan heb je al een beetje een idee… Er komt nog een vervolg. Maar ik moet nu eerst even afwachten. Je weet ook maar nooit wie allemaal op deze blog terecht komt. Maar het komt dus nog: het vervolg. Ik hou jullie nog even in spanning (want voor mij is het voorlopig ook nog even in spanning afwachten).

En dan nog: een boektip en een filmtip. Je kiest zelf maar wat je het leukste vindt… Als ik dan toch in de zon zit te lezen dan is het momenteel in het meisje in de trein van Paula Hawkins. Het is niet dat ik al zoveel boeken heb gelezen, dit jaar maar ik vermoed dat dit toch wel een goede kanshebber is om op nummer één te komen (in de veronderstelling dat ik op het einde van het jaar een top 10 zou maken ofzo).het-meisje-in-de-trein
De film dan. Niet zo heel gekend waarschijnlijk maar erg de moeite waard, is I Origins. Wij huurden hem via het film a la carte menu van Telenet. In grote lijnen gaat het over liefde, reïncarnatie en wetenschap. Een wetenschapper vindt de liefde van zijn leven en doet ondertussen onderzoek naar het oog. En dan gebeurt er iets en lijkt het alsof je plots naar een andere film aan het kijken bent. Eentje om bij na te denken. En daar hou ik wel van.MV5BMTQ0MTAwMDI1OF5BMl5BanBnXkFtZTgwNjUwMTA2MTE@._V1_SX214_AL_

 

 

Tags: , , , , , ,

Cleaning op z’n Marie Kondo’s #2

Ik weet het… Jullie zijn allemaal razend benieuwd hoe het zit met het opruimen van mijn huis à la Marie Kondo… Eigenlijk wel goed. Al moet ik er eerlijk bij zeggen dat het toch wel een weekje stilgelegen heeft. Wegens het mooie weer, wegens Florians’ oorontsteking, Elisa’s operatie… Maar goed, dat is geen ramp, van Marie Kondo krijg je zes maanden de tijd om je huis op orde te krijgen. Ik ben er zeker van dat ik geen zes maanden nodig zal hebben. Toen ik mijn eerste post schreef over de Konmari-opruimmethode had ik enkel nog maar Elisa’s kleerkast aangepakt en had ik het boek bovendien nog niet volledig uit. Ondertussen wel en in huis is er ook nog één en ander gebeurd… Tijd voor een update dus!

Hoe ver staan we ondertussen?

1. Kledij

Volgens de Konmari-methode start je met kledij. Na het opruimen van de kledingkast van mijn dochter volgde nog die van mijn zoon (waar overigens stukken minder werk aan was) en dan die van ons! Nadat ik alles op een grote hoop had gegooid, zag ik het eerlijk gezegd even niet meer zitten. Maar het is helemaal goed gekomen. Het moeilijkste vond ik vooral om af en toe eens out of the box te denken. Want tenslotte ben je meestal al jaren gewoon dat je kledij zus en zo in je kast ligt en heb je nogal de neiging alles terug te leggen zoals het lag. Ik ben dus een paar keer op mijn bed gaan zitten, heb gekeken naar de ruimte die ik had en wat er terug in moest passen.

Voor (de mand mag je eigenlijk niet meerekenen want daar had ik al mijn t-shirts in geordend)

Voor (de mand mag je eigenlijk niet meerekenen want daar had ik al mijn t-shirts in geordend)

Na - zelfs mijn handtassen kregen nu een plaats in de kast.

Na – zelfs mijn handtassen kregen nu een plaats in de kast.

De ondergoed lade.

De ondergoed lade.

2. Boeken

Na de kledij ga je aan de slag met je boeken. Done:

IMG_3115

We hebben ook nog een aparte boekenkast, daar staan al onze leesboeken in. Dit zijn meer onze informatieve boeken zoals bijvoorbeeld kookboeken…

Continue reading →

Tags: , , ,

Load more