To beugel or not to beugel?

Voor ik begin aan mijn verhaal, heel eventjes deze korte dienstmededeling…

  • misschien hebben alle “nieuwe” lezers van mijn blog, toen ze hier op ontdekkingstocht gingen, ook eventjes mijn over-pagina bekeken en gelezen en heel misschien hebben ze dan gedacht: dat klopt toch niet? Ik kan ze geen ongelijk geven. Ik was me al langer bewust van het feit dat mijn over-pagina dringend aan een update toe was en dat is er dan nu eindelijk van gekomen. ’t Is maar dat je ’t weet. Feel free om het te lezen of om het niet te lezen. 
  • tussen haakjes: mijn onderschrift wordt ook nog aangepast (je weet wel “over gewoon mama zijn”) maar ik ben er nog eventjes over aan het nadenken. Zo’n catchy zin bedenken die deze blog samenvat, dat is nog niet zo simpel als het lijkt.
  • en dan de laatste van mijn dienstmededelingen. Deze blog bestaat al langer dan toen we aan ons expat-avontuur begonnen en ik gebruik hem dus nog voor zoveel meer andere verhalen dan alleen ons buitenland-avontuur. En ook al is dat de laatste maanden natuurlijk “het onderwerp” van de meeste van mijn berichten geweest, dit bericht is eventjes iets anders. Terug naar mijn oude zelf. Dit bericht is eventjes terug naar mijn blog gebruiken als mijn uitlaatklep. Again: feel free om het te lezen of om het niet te lezen.

Mijn tanden zijn al heel lang een issue voor mij. Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen, ik heb wat ze noemen een diepe beet (ze hebben daar blijkbaar geen mooi woord voor). Als je wil weten wat dat precies is, kun je dat hier bekijken maar het komt er eigenlijk op neer dat ik met mijn onderste rij tanden in mijn gehemelte bovenaan bijt. En dat is uiteraard de bedoeling niet. Helaas vond de tandarts die ik in mijn jeugd bezocht het niet echt nodig om daarvoor een beugel te dragen. En als tiener ga je uiteraard niet in discussie en denk je alleen maar: yes, ik heb geen beugel nodig.

Maar het ouder worden zorgde er wel voor dat ik me meer en meer zelfbewust werd van mijn verkeerde beet en dat ik me er ook aan ging storen. Zo hield (en hou) ik mijn glimlach altijd wel wat in als er foto’s worden genomen. Een tiental jaar geleden besloot ik de koe bij de horens te vatten en bezocht ik een orthodontist. Die verwees me door naar een kaakchirurg, die me vertelde dat ik om mijn beet te corrigeren een kaakoperatie zou nodig hebben. Kaak breken dus, herplaatsen en weer aan elkaar vijzen. Letterlijk. Het idee alleen al bezorgd(e) me kippenvel en ik dacht laat het dan maar zo.

Anderhalf jaar geleden besloten mijn onderste rij tanden dan dat het eens tijd werd voor wat anders. Zoals blijkbaar veel voorkomt op “latere” leeftijd begon één van mijn tanden naar voren te schuiven. En dat stoorde mij grandious. Want het was uiteraard één van de voorste twee snijtanden die helemaal naar voren begon te leunen. Op een bepaald moment kon ik niet meer normaal met andere mensen communiceren zonder te denken (zouden ze nu naar dát tandje aan het kijken zijn?). Mijn man verklaarde me voor gek en waarschijnlijk had hij ook wel gelijk. Waarschijnlijk ben ik degene die me het meeste stoort aan het naar-voren-leunende-tandje.

Maar goed. Dat ene tandje zorgde er dus voor dat ik opnieuw bij een orthodontist ten rade ging. Een andere dan die van tien jaar geleden. Dat was december 2016. Die orthodontist zat met een gigantische wachtrij maar zei dat hij me wel kon helpen. In april 2017 mocht ik gaan voor foto’s en in juli 2017 kreeg ik het behandelingsplan voorgeschoteld. Hij kon mijn beet corrigeren (door twee van mijn bovenste kiezen weg te nemen) en kon er uiteraard voor zorgen dat het onderste tandje terug mooi in de rij ging staan. Een kaakoperatie was altijd een optie maar niet verplicht, volgens hem. Afin. Ik had nog wat tijd om erover na te denken want zijn wachtrij zorgde ervoor dat ik mijn behandeling bij hem pas zou kunnen starten in april 2018.

En ondertussen zitten we dus hier. Aangezien ik mijn gedachten er dus had op gezet dat het een beetje nu of nooit was met mijn tanden, ging ik al vrij snel nadat we verhuisd waren op zoek naar een goede orthodontist hier. Ondertussen kreeg ik er nog eens een gratis second opinion bovenop (wat in het geval van de eeuwige twijfelaar die ik ben – toch wat die tanden betreft) mooi was meegenomen.

De othodontist hier in Midland kwam met exact hetzelfde behandelingsplan op de proppen als de laatste die ik bezocht in België. Dat stelde me grotendeels gerust- maar toch ook weer niet helemaal… En dus ging ik naar nog een derde. Same thing. Om helemaal zeker te zijn, vroeg ik dan nog eens de mening van de gewone tandarts. De hoofdreden van mijn eeuwige getwijfel is nog steeds de conclusie van orthodontist nummer 1 van 10 jaar terug. Dat het niet kon zonder operatie. Dat blijft maar door mijn hoofd spoken.

Maar zoals je in mijn vorige post kon lezen, heb ik dus besloten mijn kansen er toch maar op te wagen. Het is dat of me de rest van mijn leven afvragen: had ik toch maar beter… En me ergeren aan mijn gebit natuurlijk. En er is dan ook nog het feit dat een verkeerde beet kan leiden tot kaakproblemen op latere leeftijd.

Het eerste stuk van de behandeling heb ik ondertussen achter de rug. No way back now. Twee van mijn bovenste kiezen zijn getrokken. Als je ooit van plan bent zoiets te laten doen, of móet laten doen… Sla dan even het volgende stuk over… Maar voor mij was de ervaring absolute horror. Het deed geen pijn en het was behoorlijk snel voorbij. En de tandarts was gelukkig heel erg meevoelend maar toch… Ik heb nog net geen paniekaanval gekregen daar op die stoel. Ondertussen zijn we twee dagen verder en ik moet écht wennen aan het gevoel in mijn mond met die twee tanden minder. Ik heb gelukkig amper pijn gehad maar ik heb nog steeds moeite met spreken- en daar maak ik me toch alweer lichtjes zorgen over aangezien ik daar amper iets over terug vind op dokter Google.

Volgende week is het dan tijd voor het echt werk. Dé beugel. Een verschil met België is dat ik hier kon kiezen voor Invisalign, call it “de onzichtbare beugel”. Ik had er nog nooit iets van gehoord of gezien maar de orthodontist hier werkt er al sedert het jaar 2000 mee. Ik dacht dan dat het misschien iets Amerikaans was maar dan ontdekte ik, via een steungroep, dat mensen over de hele wereld Invisalign dragen. Ja, ook in België.

Tags: , ,

En de winnaar is…

Op geheel professionele wijze werd deze namiddag de winnaar van de hoesjes-winactie door een onschuldige kinderhand gekozen:

IMG_1288 IMG_1289 IMG_1290

Van enige medewerking om de winnaar goed zichtbaar omhoog te houden, was geen sprake… Maar het is Lien geworden! Proficiat, Lien. Je mag een mailtje van me verwachten.

Making A Murderer: een Netflix-must-see!

Sedert we zijn beginnen kijken, afgelopen woensdag, zijn we hier volledig in de ban van een nieuwe serie op Netflix : Making A Murderer. Nog nooit hebben we zoveel keermoh gow zeg, dit kan toch niet?” gezegd tijdens het kijken naar een serie en het beste van al is: het kan wel want Making A Murderer is niet zomaar een serie. Making A Murderer is een documentaire reeks. Een waargebeurd verhaal dus. Een ongelooflijk, zot, bijna ongeloofwaardig waargebeurd verhaal…

Making%20A%20Murderer

Het begint allemaal in 1985, wanneer Steven Avery beschuldigd en veroordeeld wordt voor een brute aanranding. Hij gaat 18 jaar de gevangenis in. De eerste aflevering focust volledig op dit verhaal. Dat hij uiteindelijk voor de aanranding de gevangenis in moet, op basis van het weinige bewijs dat er toen zogezegd was, is op zich al onvoorstelbaar. Na die eerste aflevering denk je dat je alles al gezien hebt maar er volgen nog 9 andere afleveringen en je valt van de ene verbazing in de andere. De eerste aflevering eindigt met de vrijspraak van Steven in 2003 omwille van nieuw DNA-bewijs. Maar eigenlijk moet het dan pas beginnen…

Twee jaar na zijn vrijlating wordt Steven opnieuw beschuldigd en veroordeeld, deze keer voor moord. Zijn arrestatie vindt plaats wanneer hij midden in een rechtszaak tegen het onderzoeksteam zit die hem onterecht beschuldigde in 1985. In die rechtszaak eist hij 36 miljoen dollar van hen ter compensatie voor de 18 verloren jaren in de gevangenis. Tijdens die rechtszaak verdwijnt de 25-jarige Teresa Halbach en de laatste plaats waar ze levend gezien werd, is bij Steven Avery…

In de afleveringen die volgen, zie je hoe het onderzoek naar de moord zich onmiddellijk volledig op Steven focust. Wij zitten momenteel aan aflevering 4 en ik wil hier ook niet te veel van het verhaal verklappen maar om jullie toch maar te overtuigen van hoe bizar het hele verhaal is, ga ik hier toch iets uit de doeken doen.

In aflevering drie bijvoorbeeld zie je op een bepaald moment de originele beelden van een persconferentie waarbij de politie uitlegt hoe Teresa door Steven Avery om het leven werd gebracht. Alle details van de moord zijn ze te weten gekomen via de neef van Steven Avery, Brendan Dassey, die volgens de politie ook bij de moord betrokken was. Nadat ik de beelden van die persconferentie zag, dacht ik even: “oei, zou hij het dan toch gedaan hebben?” en ik kan me inbeelden dat heel veel mensen door die persconferentie toen ook overtuigd waren dat Steven schuldig was. Maar dan… Krijg je de originele beelden te zien van de ondervraging van de 16-jarige Brendan waarin hij zijn betrokkenheid in de moord zogezegd bekend. Daarbij moet ik ook nog even vermelden dat die jongen een IQ ergens tussen 69 en 73 had, heel laag dus. Tijdens de ondervraging is het zo overduidelijk dat alles wat de jongen bekend had, voorgekauwd werd door de ondervragers of dat de jongen maar wat zit te gissen om hen maar iets van antwoord te geven. Zo wisten de ondervragers bijvoorbeeld dat Teresa een kogel in het hoofd had gekregen en wilden ze dit graag uit de mond van de jongen horen komen. Dat gesprek ging ongeveer zo: “Brendan, we weten dat er iets met het hoofd van Teresa is gebeurd, kun je ons zeggen wat?” en dan raadt Brendan en zegt bijvoorbeeld: “ze is geslagen in haar gezicht” en “ze is met een mes gestoken in de keel”. Niet de antwoorden die de politie wil horen. Hij blijft aandringen over wat er met haar hoofd is gebeurd en als Brendan maar niet op het goede antwoord komt, zegt de ondervrager uiteindelijk: “ze is in haar hoofd geschoten. Wie heeft dat gedaan? Hij of jij?” waarop Brendan antwoordt: “hij”.

Iets later in de documentaire krijg je ook nog een telefoongesprek tussen Brendan en zijn moeder te horen. Zijn moeder vraagt hem om de waarheid te vertellen en Brendan antwoordt dat hij niks gedaan heeft. “Waarom heb je dan al die dingen tegen de politie gezegd?” vraagt zijn moeder. Waarop hij antwoordt: “ik heb niks gezegd. Ik raadde maar wat net zoals ik doe met mijn huiswerk.”

Brief van Brendan Dassey

Brief van Brendan Dassey, verspreidt via Twitter.

Dit zijn nog maar twee kleine voorbeelden. Heel de documentaire zit vol van heel bizarre en onvoorstelbare gebeurtenissen tijdens het moordonderzoek. Zoals ik al zei, je valt gewoon van de ene verbazing in de andere. Rep je dus maar gauw om te kijken. En als je nog geen Netflix hebt, is dit misschien wel het moment om het een maand gratis uit te proberen. Je zult geen maand nodig hebben om deze documentaire uit te kijken, dat kan ik je garanderen.

Tags: , , , ,