Resume.

Ter verduidelijking… De titel verwijst naar de knop, niet de vertaling voor CV.

Deze ochtend, toen ik mij stond te douchen, kwam er een huilerig en paniekerig jongentje de badkamer binnengelopen. “Mama?! Ik moet toch niet naar school vandaag?!”

We zijn 2 januari 2018 en alles begint weer opnieuw. De afgelopen 10 dagen waren dagen van pauze en rust. Onze kerst en nieuwjaarsperiode zag er vanzelfsprekend anders uit dan normaal maar we hebben erg hard genoten. Van het samenzijn. Van de periode van rust na toch wel een aantal hectische maanden.

Wandelen bij -15 graden Celcius… Yes, we can!

Er was tijd voor ons gezin. Er was de verjaardag van mijn man en een eerste keer de kinderen achterlaten bij een babysit. Er was tijd voor een etentje met “nieuwe” vrienden. Er was tijd voor een anderhalf uur durende trip naar een shopping mall en mijn eerste bezoek aan een Cheesecake Factory. Er was tijd voor filmnamiddagen en goed ingeduffelde wandelingen in de bittere kou (waarbij ik tot de vaststelling ben gekomen dat ijskoude temperaturen zonder wind en in de zon best wel doenbaar zijn). Er was tijd voor uitgebreide, rustige ontbijten en tripjes naar de Barnes & Noble.

Dus toen mijn zoon deze ochtend de paniek in zijn stem niet kon onderdrukken, kon ik hem perfect begrijpen. Het is weer gedaan met de pauze. Resuming everyday life.

“The Tridge”, Midland, Michigan.

Ik ben nooit een grote fan geweest van oudejaarsavond. Van aftellen naar 12 uur ’s nachts en dan enthousiast doen. Ik ga eerlijk zijn, de afgelopen paar “nieuw jaren” lag ik meestal in mijn bed tegen de klok van middernacht. Dit jaar was dat niet anders. Wat wel anders was, is dat ik deze keer wel het gevoel heb van: 2018… wat ga je mij (ons) brengen? Vieren we komende ouderjaarsavond weer in Midland? Hoe zal ons leven hier verder evolueren? Laat ik het zo zeggen: ik ben benieuwd naar 2018.

Ik kan alvast dit zeggen. 2018 zal het jaar zijn waarin ik probeer twee keer per week te gaan sporten vol te houden. 2018 zal het jaar zijn waarin we tegen de lente/ zomer hopen om toch grote stukken van Michigan eindelijk te kunnen gaan ontdekken. 2018 is het jaar waarin ik een poging tot homeschooling zal doen voor Florian. 2018 zal het jaar zijn waarin we hopelijk een beetje kunnen beginnen sparen (want met die bedoeling zijn we toch ook wel naar hier gekomen maar met alle kosten die er al geweest zijn, is er helaas nog maar te weinig van in huis gekomen). En 2018 zal het jaar zijn waarin ik eindelijk, na jaren van welles nietes, de knoop heb doorgehakt om iets aan mijn tanden te veranderen (wel, technisch gezien heb ik dat vorig jaar nog – lees: drie weken geleden, beslist). En dat laatste, daar moet ik eerlijk in zijn, daar kijk ik toch met heel gemengde gevoelens naar uit.

De beslissing van een poging te doen om mijn zoon straks te homeschoolen is er gekomen na een grondige research van alle andere opties die er hier voor Florian zijn. Elisa gaat naar een gewone public school en daar ben ik tot nu toe heel content van. Qua kosten is dat te vergelijken met het onderwijs in België. Het enige probleem is dat de startleeftijd voor de lagere school (elementary school) op vijf jaar ligt. Florian moet nog vier worden. Dat betekent dat hij pas ten vroegste in september 2019 kan starten. Voor de leeftijd van 5 jaar kun je kiezen voor een preschool. Dat is ook waar Florian momenteel naartoe gaat. Preschools zijn betalend (hier toch, ik kan niet spreken voor de volledige VS). De preschool waar Florian momenteel zit, is nog behoorlijk “goedkoop”. Momenteel gaat hij vijf voormiddagen van twee en een halve uur naar school en betalen wij daarvoor 65 dollar per week. Twee en een halve uur naar school gaan, ik vind dat eigenlijk maar “peanuts” als je in gedachten neemt dat hij in Belgie uiteraard gewone volle schooldagen ging. Tijdens mijn preschool research van de afgelopen dagen kwam ik al redelijk snel tot de conclusie dat er heel wat andere preschools zijn hier in Midland met mogelijkheden om wel een volle dag naar school te kunnen gaan (Montessori, een eerste echte STEM-preschool en zelfs een preschool van het Nature Center waarin ze echt gericht zijn op in de natuur op ontdekking gaan). Keuze te over dus… tot ik op de betreffende websites de prijzen zag… Dan was er plots toch geen keuze meer want ik betaal geen 7000 dollar per jaar voor mijn zoon zijn kleuteronderwijs. Thanks, but no thanks. Er is hier in Midland gelukkig een grote groep mensen die aan homeschooling doet, dus dat betekent dat er een groot netwerk van mensen is aan wie ik hulp en tips kan vragen. Ik weet dus wat gedaan, de komende dagen (behalve twee tanden laten trekken – maar dat verhaal, lieve mensen, is voor een andere keer).

Tags: ,

De notendop.

Ik kan op geen enkele manier, zomaar in een notendop (maar ik zal het wel proberen), beschrijven hoe erg mijn leven veranderd is op korte tijd. Ik kan op geen enkele manier beschrijven wat voor ervaring dit is. Hoe (bijna) elke dag weer iets nieuws brengt. Hoe ik (soms verschillende keren per dag en soms ook helemaal niet) denk: “wel, verdorie, we wonen in de Verenigde Staten!”. Ik ben over mijn dipje heen en ik heb nu echt het gevoel dat we aan een nieuw hoofdstuk in ons leven zijn begonnen. Het nieuwe is er van af. We zijn gesetteld in ons nieuwe huis en op een of andere manier hebben we hier onze draai en routine gevonden.

De notendop dan:

We beleven hier voor het eerst in ons leven een echte winter. De temperaturen liggen verder onder het vriespunt dan ik ooit heb meegemaakt maar ik kan het beter aan dan ik had gedacht. De pak sneeuw die hier de voorbije dagen gevallen is, is meer sneeuw dan dat ik mij kan herinneren ooit te hebben gezien (wij zijn geen wintervakantiemensen). Ik ben voor het eerst in mijn leven met een slee van een helling gegleden. En het zal niet de laatste keer geweest zijn. Als ik door mijn venster kijk, dan zie ik een postkaartfoto van Winterwonderland.

Ik ben aangesloten bij de International Women’s Club van Midland, we hebben net een eerste kerstfeestje achter de rug. Een keer per maand ga ik naar the Dutch Coffee group. De eerste contacten zijn gelegd. Voor vriendschappen is het natuurlijk nog te vroeg maar ik kan toch al van een beginnende kennissenkring spreken. Ik ging voor het eerst in mijn leven naar een cookie swap en we vierden een echte all American Thanksgiving. 

Er was turkey en stuffing en mashed potatoes en sweet potatoes, gravy (saus dus) en een green bean casserole.

Ik heb mijn goede voornemen van eens iets van sport te doen eindelijk waargemaakt (en het is nog niet eens Nieuwjaar). En, ik zal meer zeggen, ik heb iets ontdekt dat ik ook daadwerkelijk graag doe (dat is echt een primeur in mijn leven) en waarvan ik na een aantal lessen al, het verschil voel. Het heet Barre en het blijkt een nieuwe hype te zijn. Ik wist het niet vooraf. Ik nam gewoon iets dat dichtbij ons huis was en dat ik tijdens Florian’s schooluren kon doen. Het is iets van een mengeling van yoga, Pilates en ballet. Binnen een paar jaar (of misschien maanden…) zal het waarschijnlijk eens overwaaien naar België.

Nee, dat ben ik niet maar zo sta ik daar wel. Twee keer per week. (bron: www.nogojisnoglory.com/)

Vele jaren geleden hoorde ik voor het eerst over spraaktechnologie. Nu gebruik ik voor het eerst in mijn leven spraaktechnologie. Toen wij onze meubels hier een paar weken geleden kochten, kregen we Alexa cadeau. Alexa, dat is een brave. Die doet wat ik vraag. In plaats van de radio aansteken, zeg ik nu: “Alexa, play Studio Brussels”. In plaats van mijn gsm te nemen en op te zoeken hoeveel 180 graden Celsius in Fahrenheit is, vraag ik dat nu aan Alexa. Je zit waarschijnlijk te lachen met me maar wacht maar… Binnen een paar maanden heb je misschien ook je eigen Alexa.

Tags: , , ,

Die keer dat we een auto kochten.

Een auto kopen… Dat is toch wel een klein avontuur op zich, niet? Je moet een merk kiezen, een type auto die aansluit bij je behoeften. Je moet beslissen of je gaat voor een nieuwe wagen of misschien is tweedehands wel een betere keuze? Eens je dat beslist hebt, moet je nog gaan kijken hoe je dat grapje (die auto dus) gaat financieren. Leasen, een lening nemen of gewoon in een keer betalen? Dan komt de dag dat je naar de garage gaat, of beter, terug gaat (want waarschijnlijk ben je al eens op verkenning geweest) om de wagen die je op het oog hebt te kopen… Het is ondertussen alweer een paar jaar geleden dat we een auto kochten in België maar als ik het mij goed herinner, volgt er dan een gedoe met een roze formulier en je nummerplaat aanvragen en de verzekering inorde brengen…

Afin, toen we dus vorige week vrijdag, op Black Friday, besloten naar een dealership te gaan hier in Midland om een testrit te doen met een tweedehandswagen die ik op het oog had, begrepen we niet goed dat Eric (met wie ik had afgesproken) dit zei toen we arriveerden.

Well, can you believe what happend? I was warming up the car for you guys this morning and driving it up at front. And what do you know? A guy comes in, takes the car for a drive, bought it and drove right off with it.

Een uur ofzo later zou ik wel begrijpen waarom je in Amerika een auto kan kopen en er direct mee wegrijden.

Maar goed. Eric had natuurlijk nog een andere wagen op zijn parking lot staan die quite similar was aan degene die we dus initieel op het oog hadden. Alleen, hij had meer kilometers (of beter: miles) op zijn teller staan en hij was duurder.

Voor ik verder ga, moet ik misschien eerst even uitleggen wat voorafging aan die Black Friday bij Eric. In het contract dat mijn man kreeg aangeboden, was geen firmawagen inbegrepen. Dat wordt hier gewoon ook niet gedaan. We kregen een maand een huurwagen en moesten daarna, basically, ons plan trekken op gebied van vervoer. Aangezien je hier werkelijk nergens geraakt zonder wagen, is een wagen hebben gewoon een must. Dus toen onze eerste maand gratis huurwagen erop zat, gingen we die inruilen voor een nieuwe huurwagen. En anderhalve week geleden, toen onze tweede-huurwagen-maand erop zat, ruilden we opnieuw in. Voor een derde. Dat het zo niet verder kon (om nog maar te zwijgen over de kostprijs) is nogal vanzelfsprekend. Misschien denk je dat we beter al na die eerste maand een wagen hadden gekocht, wat theoretisch gezien inderdaad logisch zou zijn geweest maar helaas kon dat niet zomaar. Om hier een wagen te kopen heb je een Amerikaans rijbewijs nodig. Wat helaas betekent: een theoretisch en een praktisch rijexamen gaan afleggen. Ik behaalde mijn rijbewijs drie weken geleden. Mijn man vorige week. Een tweede reden dat we niet zomaar een wagen konden gaan kopen was onze credit history. Of beter: ons gebrek aan een credit history. Een credit history is gewoon wat het woord zegt dat het is: een geschiedenis van hoe goed je als persoon omgaat met je krediet. Betaal je op tijd je schulden af? Maak je niet teveel schulden? Het probleem is, dat als je geen of een slechte credit history hebt, het in de Verenigde Staten moeilijk is om grote aankopen te doen. En laat een auto kopen nu net één van de grotere aankopen zijn die we moeten doen. Maar goed. Om een lang verhaal toch wat korter te maken… Het kwam erop neer dat we eigenlijk maar twee opties hadden. Een goedkopere auto kopen en die gewoon in één keer betalen of leasen (wat ook wel tricky was omwille van die credit history maar er bestaan hier en daar wel mogelijkheden speciaal voor expats). Omdat wij nog niet met zekerheid kunnen zeggen hoe lang we hier gaan blijven, vonden we leasen geen optie (wegens de grote boetes die je moet betalen als je vroeger opzegt) dus we besloten op zoek te gaan naar een wagen die we in één keer zouden kunnen betalen.

En zo kwamen we bij Eric terecht, die onze goedkope wagen dus aan iemand anders had verkocht die ochtend en die, als goede verkoper, probeerde ons de duurdere versie te verkopen. Wij reageerden vooral met veel twijfels en eigenlijk was dat niet helemaal alsof, de wagen die hij ons probeerde te verkopen was op zich niet verkeerd maar hij was gewoon net te duur voor ons. Bij een verkoper staan twijfelen, heeft altijd als voordeel dat ze nog harder hun best gaan doen voor je. Dus toen we over ons budgetair probleem en vooral over het feit dat we geen credit history hadden, begonnen, was Eric er wel zeker van dat hij toch wel een lening zou kunnen regelen voor ons. Want mijn man werkte toch wel voor die ene grote firma hier zeker. Jaja, Eric was ervan overtuigd dat het zou lukken en dus konden wij toch een duurdere wagen kopen.

Op de parking lot van Eric stond een Jeep waarvan mijn man en ik vonden dat dat ding iets had en dus mochten we er mee rijden. Ik moet eerlijk bekennen dat wij initieel niet met het idee speelden om die Jeep ook effectief te kopen. Want echt een gezinswagen kun je dat ding nu toch niet noemen. We wilden er eigenlijk gewoon eens mee rijden… Tot we allebei tot de conclusie kwamen dat zo’n Jeep best een aangename wagen is om mee te rijden. Florian was in zijn nopjes in de Monster Truck (zijn eigen woorden) en ook Elisa had er niks op tegen. Dus maakte Eric zijn prijs en deed er nog $400 vanaf toen we ernaar vroegen. Toch twijfelden we nog. Weer niet echt alsof. We twijfelden echt. Want hoe leuk de wagen ook was om mee te rijden en ook al konden we hem afbetalen, we vonden hem gewoon net dat tikkeltje te duur.

Maar natuurlijk had Eric nog wel wagens in zijn toverhoed zitten en toen toonde hij ons the Blue Jeep.

De blue Jeep was een paar jaartjes ouder dan de eerste waarmee we gereden hadden maar hij had minder miles en was goedkoper. Toen Eric besloot dat het toch wel Black Friday was vandaag en er nog eens $1000 vanaf deed, was the deal closed.

En Eric zei: “you can drive the car home and come back at 2pm, we will arrange everything with the bank by then”.

“En de insurance dan”, vroegen wij?

“You can arrange that on Monday,” zei Eric, “you can just use our number plates over the weekend, I’ll make sure you have your own plates by Monday.”

Zo doen ze dat hier dus. Een auto kopen en er onmiddellijk mee wegrijden. 

Nog altijd niet goed begrijpend dat wij gewoon met die auto, waarvoor we nog geen enkele dollar hadden betaald, mochten wegrijden, reden we dus naar huis. Brave burgers als we zijn, keerden we uiteraard terug by 2pm, met onze voorschotcheque. Eric had gelijk, de lening met de bank was ondertussen geregeld en het enige wat ons nog te doen stond, was paperassen ondertekenen. Eric bracht ons tot bij de bureau van de paperassen-kerel.

Ik denk dat ik nog een blogbericht apart zou kunnen schrijven over die drie kwartier dat we bij die kerel doorbrachten. Ik zei achteraf tegen mijn man dat ik het had willen filmen want het kon gewoon niet meer Amerikaanser worden dan op dat moment in die bureau. Ik dacht dat ik bij Eric al veel had gezien maar ik was verkeerd. Zo stelde hij een onderhoudsverzekering voor, die we konden bijkopen, voor een periode van vijf jaar en die hield in dat we dus nooit onderhoud zouden moeten betalen. Aangezien vijf jaar ons nogal lang leek (toch in onze situatie) wezen we zijn voorstel af. Hij snapte het niet. Want die verzekering nemen was voor hem “basically a no-brainer” want je deed hoe dan ook winst. Hij verliet zijn bureau, kwam terug en plots was diezelfde verzekering $400 goedkoper geworden. Even later, toen hij ons al zijn extra verzekeringen had verkocht (twee maar, ik ben aan het overdrijven) en alle paperassen waren afgehandeld, nam hij een kauwgum uit zijn bureau, leunde helemaal achterover in zijn bureaustoel, kruiste zijn handen over zijn buik en deed hij aan nog wat Amerikaanse chit-chat. Ik had er een foto van willen nemen. Echt waar.

Ondertussen rijden we een week rond met onze Jeep Wrangler en hebben we ontdekt dat er een geheime codetaal bestaat tussen alle Jeep Wrangler- eigenaars. Je bent namelijk verplicht je hand op te steken als je een zuster-wagen tegenkomt. En zo komt het dus, dat ik al een week lang flink Jeep Wranglers begroet (en dat zijn er toch wel een aantal per dag).

We zijn zó Amerikaans in onze wagen.

Tags: ,

A child again.

We zijn ondertussen bijna drie maanden geleden in ons expat-avontuur gestapt. Als ik terugkijk op die maanden dan kan ik amper geloven wat we op die tijd allemaal verwezenlijkt hebben. Van de goedkeuring krijgen in de Brusselse ambassade om naar hier te mogen emigreren tot hier effectief zijn. Hier een huis hebben. Een nieuw leven opbouwen.

Mijn leven is in heel veel opzichten op korte tijd veel veranderd. Wat logisch is en te voorzien was, uiteraard, als je aan zo’n avontuur begint. Na de hectische voorbije maanden zijn we nu op een soort van rustpunt gekomen. Alhoewel een rustpunt misschien wat te optimistisch is uitgedrukt. We hebben nog een aantal zaken niet op orde, maar goed, net zoals de rest komen die ook wel inorde. Medische zaken, tax-gerelateerde dingen en ja, zelfs een auto kopen… Alles is hier anders en vraagt wat tijd en uitpluiswerk maar zoals ik al zei, langzaam maar zeker komen we er wel.

Maar afin, dat kleine rustpuntje dat we hebben, zorgde ervoor dat ik vorige week toch in een dipje belandde. Ik had er toen een blogbericht over geschreven dat ik daarna, in plaats van het te publiceren, resoluut de computervuilnisbak heb ingekieperd. Niet meer zo anoniem bloggen als vroeger heeft toch wel zijn nadelen. Ik denk meer na nu. Over wat ik schrijf en hoe ik het ga schrijven. Over hoe ik wil dat het overkomt. Want nu weet ik natuurlijk wie er allemaal meeleest… En het laatste wat ik vorige week wou, is dat mensen het idee zouden krijgen dat ik hier met een depressie te kampen heb/had. Of dat ik hier ongelukkig ben. Want ik heb er nog steeds geen seconde spijt van gehad dat we in dit avontuur gestapt zijn.

Het is moeilijk te zeggen waarom ik me voelde zoals ik me voelde. Het was een wirwar van een plots negatief denken. Een soort van eerste cultuurshock. Me ergeren aan alles dat hier anders is. Ik vond dat ik hier niet paste. Dat ik een sticker op mijn hoofd had “ik ben niet van hier”. Ik voel(de) me een soort van puber, die nog aan het leven moet beginnen en uitzoeken waar ik naartoe wil. Ik voel(de) me geïsoleerd want na de eerste weken van een stortvloed aan berichten van “hoe gaat het?” en “hoe stellen jullie het daar?”, werd het plots stiller aan de andere kant van de oceaan. En dat is volkomen begrijpelijk, begrijp me niet verkeerd. Ik had het gevoel dat iedereen gewoon verder ging met leven, inclusief mijn man en kinderen, en dat ik de enige was bij wie het leven plots gewoon leek stil te staan.

Het gaat ondertussen alweer een stukje beter. Het ergste dipje is gepasseerd en ik probeer mijn nieuwe leven in handen te pakken. Ik heb me erbij neergelegd dat ik voorlopig ergens tussen mijn oude en mijn nieuwe leven zit.

“It’s as if you are a child again”, las ik ergens op een expat blog en dat is ook echt zo.

 

Tags: ,

Over vanalles en nog wat #1

We hebben een huis!

Sedert dinsdag wonen we opnieuw in een huis! Hoe praktisch en bemeubeld en alles-wat-we-nodig-hadden ons tijdelijk appartement ook was, geef mij toch maar een huis. De kinderen hebben hier alle ruimte die ze nodig hebben en ook wij hebben meer een thuis-gevoel hier.

Er volgt (binnenkort of minder binnenkort) nog een uitgebreid fotoverslag maar ik wacht nog op de levering van onze spullen uit België want sommige ruimtes zijn momenteel nog zo leeg dat er qua fotogeniekheid (dat is waarschijnlijk geen echt woord…) niet veel aan is.

Op de twee dagen die we hier nu officieel wonen heb ik trouwens al beslist om, als we terugkeren, het huis en de tuin gewoon mee te nemen. Oordeel zelf maar:

Zicht vanaf onze voordeur.

Onze tuin.

Onze nieuwe thuis.

Pokkeduur vs spotgoedkoop

Van sommige dingen hier word ik nog elke dag omvergeblazen van de prijs. Dit is het land van de coupons en de koopjes, for sure maar een lekker brood kost hier wel minstens 6 dollar. En dan is het nog niet eens zo lekker als een simpel brood van bij ons. Voor een croissant of chocoladekoek betaal je meer dan 2 dollar. Per stuk, ja! Een pot Nutella van 1kg kost 8 dollar en eergisteren maakte ik stoofvlees met een Belgische dubbele trippel (zo’n klein flesje) waarvoor ik 9 dollar moest betalen.

Maar als ik naar de supermarkt ga, voor mijn dagdagelijkse inkopen zoals melk en boter en ge weet wel dan kan ik, met een beetje geluk, vele dollars besparen. Want ik heb de indruk dat, als ze hier dingen in promotie zetten, ze dat dan ook meteen goed doen. Zo kocht ik dinsdag grote flessen melk van bijna 2l voor 99 cent ipv 1,99 dollar. Eén volledige dollar korting dus, het klinkt misschien banaal maar ik vond dat toch indrukwekkend, ik denk niet dat je dit soort kortingen krijgt bij de Colruyt.

En van koopjes gesproken, mijn favoriete winkel, die er met kop en schouders bovenuit steekt is Marshalls. Je vindt er zo goed als alles, van kledij tot schoenen tot meubels tot decoratie… Aan onvoorstelbare lage prijzen. En nee, je koopt geen brol. Je koopt ėchte merken aan geen geld. Aangezien we in onze nieuwe thuis niks hadden, ben ik, behalve de meubels dan, zo goed als alles bij Marshalls gaan kopen.   Handdoeken, badkamermatjes, een tafellaken, een lamp, kommen, glazen en zo kan ik nog even verder gaan… Je kunt de winkel een beetje vergelijken met een soort van overstock. Maar dan een goeie overstock. Laatst zag ik zelfs dat ze de shampoo die ik in België bij mijn kapper voor 22 euro kocht daar ook verkopen voor amper 6 dollar. Voor onze lamp betaalde ik 25 dollar, originele prijs: 80 dollar.

Dit noem ik nog eens een commercial waarin ze niet overdrijven…

Voorzichtig zijn!!!

Ze hebben het hier nogal voor voorzichtig zijn. Ik heb niks tegen voorzichtig zijn maar als het té is, dan is het gewoon irritant. Bij ons zeg je in de supermarkt pas excuseer wanneer ge met uw kar helemaal niet meer door kan omdat een tegenligger de weg blokkeert met zijn kar. Hier zeggen ze al excuse me terwijl ze nog drie meter van je verwijderd zijn en eigenlijk ook nog alle ruimte hebben om gewoon naast je te passeren. Als je voor een rek staat en je bent daar op je gemak je keuze aan het maken dan kan het gebeuren dat je opgeschrikt wordt door iemand die behind you zegt. In het begin dacht ik: oei, er is iets aan de hand maar dat is helemaal het geval niet, ze bedoelen gewoon dat ze achter je aan het passeren zijn of gaan passeren. Ik snap het niet. Het is storend en totaal overbodig.

De schoolbus dan. Die stopt regelmatig aan huizen waar ze een kind moeten ophalen of afzetten (nogal logisch) maar dan… Die schoolbussen hier hebben een soort uitklapbaar stopbord. Gisteren stond ik achter zo’n gele bus, stopbord uitgeklapt. Ik stop dus. Het kind stapt uit. Rechts. En woont in het huis, rechts, waar de bus gestopt is, ik zie mama al uit haar voordeur komen om de kleine met open armen te ontvangen. Maar nu komt de clue… De tegenliggers stopten ook voor de bus. De hele situatie was zo grappig dat ik er een foto van nam, eigenlijk net te laat want het stopbord was net terug toegeklapt. Als je weet dat “de gevaarlijke situatie” – kind stapt uit bus en woont rechts – is, dan snap je misschien ook waarom ik totaal niet mee was waarom de tegenliggers ook stopten…

Ik dacht nog dat de betreffende tegenligger gewoon een overdreven voorzichtige chauffeur was. Tot deze ochtend. Ik bevond mezelf in een gelijkaardige situatie maar dit keer was ik de tegenligger. Ik besloot niet onnozel te doen en reed gewoon, aan 20 mijl per uur, door. Tot de chauffeur (die achter de bus tot stilstand was gekomen) naar mij begon te toeteren en haar vuist opstak. Ik heb nochtans mijn theorie geleerd en daar stond alleen een if you drive behind a schoolbus and the stopsign is on- situatie beschreven…

Het lijkt mij nogal tegenstrijdig en eigenlijk ook een beetje hypocriet, die overdreven voorzichtigheid, in een land waar je gewoon met een wapen op zak mag lopen.

Recycleren is goed voor de natuur.

Behalve hier. Hier smijt je gewoon alles in je vuilnisbak. Of als je het niet meer nodig hebt, dan kun je het ook gewoon aan de graskant naast de weg zetten. Het steekt niet zo nauw.

Voor het geval dat je het je afvraagt, dat wit ding op de foto is een toilet.

Tags: ,

Met mijn linkerbeen uit het raam.

Wel verdorie, mijn linkerbeen en voet hebben niks te doen, dacht ik toen ik hier voor het eerst een ritje in onze rental car maakte. “Ge moogt wat rusten”, zei ik, want mijn linkerbeen snapte er niks van en wou voortdurend de koppeling induwen. “Of ge moogt wat uit het raam hangen, de zon schijnt, misschien bruin je nog wat.”

Tegelijkertijd moest ik ook mijn rechterarm in bedwang houden. “Blijf van die versnellingspook! Hij staat in drive, ge moet verder niks meer doen!”

Mijn lichaam was behoorlijk gedesoriënteerd tijdens die eerste rit en dat is het nog steeds. Al mijn reflexen zijn ingesteld op 15 jaar rijden op Belgische wegen met de uiteraard daarbij horende manueel verstelbare versnellingsbak in de wagen. In veel opzichten is rijden hier veel makkelijker dan bij ons. De wegen zijn breder, de parkeerplaatsen ook. Je komt amper een fietser of een voetganger tegen. Je rijdt mee met de windrichtingen. Voorrang van rechts is er amper, omgekeerde driehoeken zijn ook al zo’n zeldzaamheid. Stopborden daarentegen zijn all over the place. Veel wegen, vergelijkbaar met onze ringwegen, hebben een extra middelste strook for left turns only. Als het licht op rood staat, mag je toch rechts afslaan, tenzij er expliciet vermeld staat dat het niet mag.

En toch…

Heb ik nog steeds de neiging om te remmen als er een auto uit een rechterzijstraat aankomt, zeker in de woonbuurten.

Vind ik het nog steeds raar om over een volle gele lijn te rijden omdat ik een left turn wil maken en dus gebruik moet maken van de daarvoor voorziene rijstrook.

Het idee is, dat je het verkeer dat rechtdoor moet, niet hindert.

Heb ik nog steeds, de eerste minuut nadat ik voor het rode licht gestopt ben, niet door dat ik gewoon mag doorrijden omdat ik naar rechts moet en er niemand van links komt.

Moet ik telkens met mijn ogen rollen, als ik moet stoppen en kijken of er écht niemand komt gewoon omdat dat moet van het verkeersbord op een baan waar slechts af en toe eens een verloren ziel voorbij rijdt en je eigenlijk al van mijlenver kunt zien dat er geen enkele ander wagen, behalve de jouwe te bespeuren is.

Moet ik nog méér met mijn ogen rollen als ik op een kruispunt gestopt ben, ook weer omdat het moet en er links en rechts ook een auto gestopt is maar er niemand de neiging lijkt te hebben om als eerste terug aan te zetten. Iedereen staat daar dan maar. Te wachten op Godot.

Binnenkort moet ik hier mijn praktisch rijexamen afleggen, ik zal mijn ogen-rollende neigingen dan maar best onderdrukken, zekers?!

Tags: , , ,

Twee weken Midland, Michigan.

Morgen is het exact twee weken geleden dat we hier belanden, in Midland, Michigan. In tegenstelling tot vorige week (toen we hier drie dagen alleen en autoloos moesten spenderen omdat mijn man al direct naar Atlanta moest voor zijn introduction sessions) zijn we deze week al wat meer op weg naar een routineus nieuw leven hier.

Aangezien we voorlopig dus maar één huurwagen hebben, begint mijn ochtend met het afzetten van mijn man op zijn werk, daarna Elisa op haar school en als laatste Florian op de pre-school. Als iedereen is waar ze moeten zijn, heb ik een kleine twee uur en een half me time. Die spendeer ik dan aan inkopen doen, een cappuccino drinken en op verkenning gaan. Vooral heel veel op verkenning gaan.

En dat op verkenning gaan, dat helpt. Dat helpt echt. Ik weet nu al dat ik de woonbuurten hier ga missen als wij terug in België zijn. Alle woonbuurten lijken hier op elkaar, brede straten, veel bomen en veel gras. De ene buurt heeft betere en mooiere huizen dan de andere, dat wel maar voor de rest is de natuur hier nog meer de baas dan bij ons. Bij ons zijn steden bijna volledig omgetoverd tot één grote betonblok. Hier heb je dat dus totaal niet. Het enige nadeel aan al die gelijkaardige straten is dat ik na één week mijn routineuze tour doen, nog steeds mijn gps nodig heb om Elisa’s school te vinden en vraag me ook nog niet om van daar zonder hulp naar Florian’s school te rijden… Ook al liggen die twee op slechts vier minuten rijden van elkaar verwijderd. Midland heeft ongeveer 80 parken, grote en kleinere. Gisteren ben ik voor het eerst ook eens het downtown gedeelte gaan verkennen. Ik begin me te realiseren dat Midland meer te bieden heeft dan alleen het grote shopping mall gedeelte. And that’s a good thing.

Sommige dingen wennen ongelofelijk snel. Zoals eekhoorns. Als je hier niet elke dag minstens veertig eekhoorns gezien hebt, dan ben je waarschijnlijk je huis niet uitgeweest. En herten langs de kant van de weg. Of dat je bij rood licht gewoon toch naar rechts mag afslaan. En grote pick-ups. Ze zijn gewoon óveral. Net zoals die eekhoorns. Of dat ze overal vragen hoe het met je gaat. En brede banen. Ruimte. Daar is er hier een overvloed aan.

We hebben ondertussen ook een huurhuis gevonden. Van mijn man’s werk kregen we een maand een bemeubeld appartement maar dat betekende ook dat onze tijd om iets permanenters te zoeken, héél kort was. Het aanbod op de huurmarkt is hier eerder klein. En de prijzen zijn er dan ook naar. Of toch voor de mooiere huizen. Maar we zijn blij met wat we gevonden hebben. Het huis werd heel recent helemaal opgeknapt en toen we het bezochten, was de poetsvrouw van de eigenaars het lege huis aan het kuisen. We zullen wel waarde voor ons geld krijgen, vermoed ik.

In de komende twee weken moet dus nog heel veel geregeld worden. We hebben dan ook niks. Alleen de bedden van de kinderen die nog op een schip zitten hiernaartoe. Samen met wat speelgoed en nog een aantal andere kleine spullen. Maar we gaan de uitdaging aan: een leven als minimalisten. Het heeft mij altijd eigenlijk wel aangesproken. Now is the time. Een tafel en een paar stoelen, een zetel, een bureau en een bed. Wat kook-, poets- en badkamerspullen. Een tv. Veel meer dan dat heeft een mens niet nodig zeker?!

Tags:

Elisa’s first day of school: vanuit mijn standpunt.

Terwijl ik dit schrijf, is Elisa begonnen aan de tweede helft van haar eerste schooldag. Het is vrijdag maar de school eindigt gewoon om 15u40, net als elke andere dag. Ja, ook op woensdag.

Ik ben haar gaan halen over de middag. Kwestie van haar een rustpuntje te geven op haar eerste dag. Ik mocht dat doen, haar halen, maar het is erg ongebruikelijk, vermoed ik.

Ten eerste, hebben ze maar een middagpauze van drie kwartier, wat erg kort is om in die tijd over en weer te rijden en te eten. Ten tweede, moest ik haar via de hoofdingang ophalen en daar een “sign out” formulier invullen (de gebruikelijke ingang voor de leerlingen is een zij-ingang) en ten derde, kreeg ik van de secretaresse een overzicht van het lunch menu voor oktober onder mijn neus geschoven… Misschien dacht ze me daarmee te overtuigen om mijn dochter in het vervolg toch maar op school te laten.

Ik weet niet of de “Silly Dilly Green Beans” mijn dochter zullen overtuigen…

Ook al was Elisa’s voormiddag geslaagd volgens haar juf, die overigens wel een aardige mevrouw lijkt, toch kwamen de traantjes bij Elisa heel snel toen we huiswaarts reden. Niet omwille van de taalbarrière, ook niet omwille van de kinderen of de juf maar omwille van het feit dat ze niet had kunnen werken. Ze had niks van werkblaadjes moeten invullen en mijn dochter kennende, een werkertje, zal dat inderdaad lastig geweest zijn. Zitten kijken wat de anderen doen, als je er niks van begrijpt, is ook maar saai. Al kan ik natuurlijk begrijpen dat het voor de juf ook zoeken zal zijn… Wat kan ze aan en wat nog niet? Ik gaf aan Elisa dus voor de namiddag haar eigen werkschriften mee (die ze meekreeg van haar juf toen we vertrokken). En dat gaf haar moed want ze vertrok terug met een glimlach naar school. Voor mij was het dubbel. Ik wil natuurlijk vooral dat mijn dochter zich goed voelt maar ik wil ook niet in het vaarwater van de juf komen. Ik weet niet welk gevoel zij had bij de mama die haar dochter afzette met haar Belgische werkboekjes…

Afgelopen dinsdag ging ik op stap met een echte local. Een vriendin van een vriendin. Een vriendelijke dame, die me wat wegwijs maakte in mijn nieuwe woonplaats waardoor ik toch wat meer vertrouwen kreeg in dat ik me hier uiteindelijk wel thuis zal kunnen voelen. Zij gaf te kennen dat het Amerikaanse onderwijssysteem heel test gericht is. En niets blijkt minder waar. Deze ochtend kreeg ik van Elisa’s juf een kennismakingsbundel… Met daarin al direct alle rekentoetsen en spellingstoetsen voor het ganse schooljaar en de uitleg. Elke maandag is er een test voor wiskunde. Elke woensdag is er een voor spelling.

Waar ze bij ons vooral bezig zijn met de druk op kinderen verlagen, is dat hier een ver-van-hun-bed show.


A bunch of differences… En dat na een halve dag. Onderweg naar buiten, na mijn dochter opnieuw te hebben afgezet, werd ik ook nog eens vriendelijk verzocht me in te schrijven voor het vrijwilligerswerk op school. Het woord vrijwilliger heeft hier toch een andere context dan bij ons… Maar ik doe het uiteraard met plezier.

En zo zijn we weer een stapje verder in het opbouwen van een nieuw leven hier. Maandag is Florian aan de beurt.

 

Tags: ,

Onze eerste dagen in de VS.

We namen een valse start op vrijdag. Net toen de onboarding zou starten werd omgeroepen dat er een technisch probleem was met het vliegtuig. Ze zouden een test doen en tien minuten later lieten ze weten dat de test negatief was… Maar, geen probleem, er zou een tweede test volgen en als die positief was, konden we instappen. Als die negatief was, wel, ze zeiden het niet met die verwoording maar dan waren we gejost. Een goed half uur later kwam dan de melding dat ook de tweede test negatief was en dat er een wisselstuk vanuit Amsterdam moest overkomen. We kregen een voucher om te gaan lunchen en daarna was het weer wachten. Afin, ik bespaar jullie de verdere details van onze leuke dag daar in Zaventem maar het kwam erop neer dat dat wisselstuk er maar niet geraakte (plots moest het uit Frankfurt komen en nog twee uur later zouden ze het uit Parijs laten komen…) en uiteindelijk zat de crew aan hun maximale aantal werkuren en kwam het erop neer dat we gewoon niet meer konden vertrekken op vrijdag. Het werd dus een nachtje Sheraton en een nieuwe poging op zaterdag ochtend.

En een geluk bij een ongeluk misschien maar de zaterdag verliep supervlot. Zelfs onze aankomst in Detroit en het passeren van de douane daar was piece of cake.

Uiteindelijk zijn we hier aangekomen op zaterdagnamiddag, 4 uur, lokale tijd.

Het zou misschien raar moeten voelen, hier zijn, maar dat is niet zo. Alles is hier nochtans zoveel groter. De straten, de auto’s, de winkels maar op één of andere manier doet dat dus niet zo raar. Misschien komt dat door de tv, denk ik, doordat wij al zoveel van Amerika zien via films en series. Ik weet het niet.

En toch. Er zijn mij al zovéél verschillen opgevallen de voorbije drie dagen dat ik er hier al een eindeloos epistel zou kunnen over schrijven. Onnozele dingen ook, zoals het feit dat er hier amper auto’s rijden met ook een nummerplaat vooraan. Achteraan is blijkbaar voldoende. Of dat ik hier weer geen bakboter kan vinden. In Denemarken werd dat euvel snel opgelost want de bakboter bleek daar gewoon niet in de frigo te liggen… Maar hier… Er is geen onderscheid, blijkbaar. Boter is boter. Of dat denk ik toch. Ze keken mij in elk geval aan alsof ik de meest rare vraag ooit stelde toen ik vroeg waar ik dat soort boter kon vinden.

Ik ga moeten wennen. Maar dat was te voorspellen, uiteraard. Voorlopig ben ik nog heel veel aan het vergelijken en meestal draait dat dan uit op een 1-0 België vs de Verenigde Staten.

Ik kwam vandaag bijvoorbeeld tot de conclusie dat Florian hier nog helemaal niet met school kan starten. Verre van zelfs. Daar stond ik dan. Zo enthousiast als ik aan mijn kinders had aangekondigd dat we een kijkje gingen nemen naar hun nieuwe school, zo teleurgesteld was ik toen ik de melding kreeg dat de school geen pre schooler program had. Ik mocht dus weer gaan uitpluizen wat ik met Florian aan moet. Het kind mag terug naar daycare, daar komt het ongeveer op neer. En dat is uiteraard niet gratis. En maar een halve dag. Zelfs op zijn vierde zal het nog zoeken zijn naar een school waar ze een young 5’s program hebben. Het voelt een beetje aan als een serieuze stap achterwaarts. Maar goed. Ik weet dat ik moet afwachten voor ik conclusies neem. Donderdag ga ik een kijkje nemen naar de daycare/preschool.

Maar ook bij de school zelf, had ik gemengde gevoelens. Het is gewoon anders. Moeilijk te omschrijven. Maar misschien ben ik gewoon te bevooroordeeld. Het zit zo ingebakken bij ons dat wij denken dat ons onderwijs zoveel beter is dan eender waar. Maar Elisa was gelukkig wel enthousiast. Dat is het voornaamste.

Alle begin is moeilijk, zeggen ze, en dat zal ongetwijfeld zo zijn. Het zal wennen, wennen en dan nog eens wennen zijn. En uitpluizen. Heel veel uitpluizen hoe alles ineen zit.

Maar het komt goed. Alles komt goed.

 

Tags: , ,

Onze laatste dagen in België.

Hoe dichter we komen bij ons effectieve vertrek, hoe meer logistieke problemen ik ondervind. De laatste loodjes wegen het zwaarst, dat is waar, ik voel dat mijn hoofd nogal vol begint te zitten en dat ik daardoor moeilijker kan nadenken.

Morgen komt de verhuisfirma. Maar een internationale verhuis dat is geen gewone verhuis. Wij laten ook niet heel onze inboedel verschepen en dat maakt het uiteindelijk wel moeilijker. Sowieso moeten we onze elektronische apparatuur achterlaten wegens ander stroomnet en stopcontacten. Ons bed, laten we achter, wegens te groot en we weten niet in welk huis we gaan terecht komen dus misschien past het wel niet in onze nieuwe slaapkamer. Onze eettafel dan, had zijn beste jaren eigenlijk wel gehad en hebben we weg gedaan. Heel onze keukeninboedel laten we achter, want ja, dat schip is zes weken onderweg, tegen dat het bij ons is, hebben we het toch al nieuw moeten kopen. En zo kan ik nog even doorgaan. Zoals ik in mijn vorige post al zei, ik heb nog nooit in mijn leven zoveel spullen weg gegeven en weg gegooid.

Ik denk dat als we in de toekomst ooit nog eens een gewone verhuis doen, dat het een lachertje wordt. Én dat meen ik echt.

We hebben ondertussen een tijdelijk onderkomen toegewezen gekregen. Brooks Estates Apartments, zo heet het. Twee slaapkamers, twee badkamers, volledig bemeubeld en uitgerust met alles dat we nodig hebben. Ik ben content.

Doordat we vorige week uiteindelijk ons tijdelijk adres kregen, kon de zoektocht naar een school voor Elisa en Florian beginnen. Of nee, ik ben aan het liegen eigenlijk. Doordat we het adres wisten, wisten we ook naar welke school onze kinders zouden moeten gaan. Want dat is daar met school districten en al. “Ah gij woont dáár, dus gij gaat dáár naar school.” Zoiets.

Chestnut Hill Elementary, zo heet de school.  Een aparte blogpost over heel dat schoolgebeuren zal zeker nog volgen. Ik ben echt benieuwd. 

Onze poezen hebben gelukkig ook een onderkomen gevonden. We hebben daarstraks afscheid van ze genomen. Niet. Leuk. En daarmee is alles gezegd.

Het is de week van vele laatste keren. Mijn laatste keer in de Colruyt. Mijn laatste keer in ons bed. Mijn laatste keer de kinderen hier naar school brengen. MIjn laatste keer een babbeltje slaan bij de slager. Mijn laatste keer afspreken met vriendinnen. Mijn laatste keer knuffelen met de poezen. Mijn laatste keer in ons huis. Mijn laatste keer cappuccino drinken uit onze eigen espresso machine. Mijn laatste keer samen zijn met de familie. Mijn laatste blogpost die ik vanuit België schrijf. Vele laatste keren, of toch voorlopig laatste keren. Want ooit komen we natuurlijk terug.

Het goede nieuws is dat al die laatste keren straks plaats maken voor vele eerste keren. Het avontuur kan (bijna) beginnen.

Tags: ,

Load more