Er zijn er heel wat de revue gepasseerd de voorbije week, brieven, bedoel ik. De #boostyourpositivitychallenge heeft heel wat bloggers aan het werk gezet met een reeks uitdagingen. De volledige challenge laat ik aan mij voorbij gaan maar het onderdeel van de brief vond ik toch wel een leuke schrijfuitdaging… En ook omdat Sabrina me het zo lief vroeg in mijn vorige post natuurlijk… De bedoeling is om een brief aan je 16-jarige zelf te schrijven maar ik ga het een klein beetje anders aanpakken en gewoon een brief aan mijn jongere zelf schrijven. Omdat ik wat voor en na mijn 16de levensjaar gebeurde toch ook wel belangrijk vind.

21628bade30f97b1ab307cc71d306033

Dag jongere versie van mezelf,

Een brief uit de toekomst. Wat gaan ze nog allemaal uitvinden? Ik weet het, het klinkt bizar maar het is de toekomst, hé. Binnen hier en het dubbele van de leeftijd die je nu ongeveer hebt, ga je zelfs op het internet surfen met je gsm. Waar en wanneer je maar wil. Ga je kunnen kiezen wanneer je naar welk programma op tv kijkt. Ga je geen videocassette meer nodig hebben om programma’s op te nemen maar heb je gewoon op een rode knop op je afstandsbediening te duwen en is het programma al opgenomen. En die sfeerlamp in de hoek van je latere living, die zet je gewoon aan met je gsm. Jaja, draai maar met je ogen, je gaat het wel zien.

Eerst en vooral wil ik zeggen: ga zitten, lees en vooral: luister naar me. Ik weet dat je het moeilijk vindt om raad van andere mensen op te volgen. Je bent liever je koppige zelve en je gaat liever je eigen gang. Je eigen ideeën zijn de enige juiste. Ik moet je teleurstellen, meid. Je gaat toch wel een aantal foute keuzes maken in je tienerjaren. Uiteindelijk draait het allemaal goed uit, hoor. Maar toch. Nu die mogelijkheid er toch is om je te waarschuwen voor bepaalde misstappen, laten we er dan maar meteen gebruik van maken.

De overgang van het lager naar het middelbaar was moeilijk voor jou. Geen enkele van je vriendinnen koos ook voor de school waar jij nu naartoe gaat en je vond niet direct je draai. Dat zal nog tot aan het begin van het vierde middelbaar zo zijn. Sorry daarvoor. Maar het komt dus wel goed. In het vierde middelbaar leer je je beste vriendin kennen. Je klasgroep ziet er plots volledig anders uit en je lijkt eindelijk je plaatsje te hebben gevonden. Er zijn zelfs momenten waarop je je amuseert op school. Jij en je vriendin, twee handen op één buik, jullie zullen nog wat aflachen tijdens de lessen. Jaren later gaan jullie het er nog over hebben.

Je bent nu een tiener en je bent onzeker. Dat hoort bij de leeftijd, hoor. Ja, zelfs diegenen die met een air van hier tot in Timboektoe over de speelplaats paraderen, zijn onzeker. Trust me. En nee, heus niet iedereen behalve jij heeft een lief. Dat lijkt alleen maar zo. Daar bega je een grote fout, meid. Je leert iemand kennen op je 16de en je vindt dat hij je lief moet worden want stel je voor dat jij geen vriendje hebt. Heus, de wereld zal niet stoppen met draaien. Een paar jaar later zal zelfs blijken dat je een paar stille aanbidders hebt gehad. Maar omwille het feit dat jij al bezet was, heb je dat nooit eerder geweten. Ik wil hier nu niet mee zeggen dat je geen liefje mag hebben, hé, begrijp me niet verkeerd maar wat ik wel belangrijk vind, is dit: bind je niet voor de komende acht jaar aan datzelfde lief. Je zal in de jaren die komen, merken dat die relatie niet van een leien dakje verloopt. En hoe meer jaren er gaan verstrijken, hoe duidelijker dat zal worden. Toch ga je doorgaan. Waarom is me tot op de dag van vandaag nog altijd even onduidelijk. Meer zelfs, het ongelukkigste jaar die je tot nu (we zijn het jaar 2015(!), meid) toe zal hebben, is het jaar waarin je een huis koopt en gaat samenwonen. En als je dan toch niet naar me luistert tot hier toe, luister dan tenminste hier naar: koop geen huis als je per se wil gaan samenwonen, huur alsjeblief eerst iets. Het zal je uiteindelijk al je spaargeld kosten. Hoe dom is dat niet?

Van dom gesproken… Je bent slimmer dan je denkt. Waarom probeer je die opleiding aan de universiteit niet gewoon? Je gevoel zal je zeggen dat je naar die universiteit wil maar je verstand dat je daarvoor niet slim genoeg bent. Volg je hart. Het zal misschien zwaar zijn en misschien lukt het je inderdaad niet. Maar dan heb je het tenminste geprobeerd. Want uiteindelijk ga je toch voor de veilige keuze, de lerarenopleiding en ga je vaststellen dat je op je 31ste nog steeds geen vast werk hebt. Dus misschien was het dan toch niet zo’n goede keuze? Denk er maar nog eens goed over na.

Stof genoeg, om bij stil te staan. Maar mag ik je nog een paar tips geven? Ga meer uit met alleen maar je vriendinnen. Ga studeren in het buitenland voor een jaar. Blijf schrijven. Stop daar niet mee omdat je denkt dat je er geen tijd meer voor hebt. Jaren later, met een kleuter en een baby in huis, heb je er tijd voor dus kom niet af met zo’n flauw excuus. Maar wat je ook doet, zorg dat je in de zomer van 2007 in een stad aan zee bent, dat je er een interimkantoor binnengaat en dat je solliciteert voor de douane-job in de airco-firma. Je gaat er de man van je leven ontmoeten en dat is natuurlijk geen onbelangrijk detail. En je bent gelukkig, nu. Je hebt waar je altijd al van droomde: een warm gezin. Dat is ook geen onbelangrijk detail.

Groetjes,
je oudere zelf.

Tags: , , , , ,