Lieve Elisa,

Als ik eens vlug doorheen mijn eigen blog lees, lijkt het soms alsof ik maar 1 kindje heb. Elke maand opnieuw schrijf ik een brief aan je broer, schrijf ik over zijn mijlpalen en over de leuke en minder leuke momenten van de voorbije maand met hem. Laten we rechtuit zijn: het is niet eerlijk tegenover jou. Want niet alleen je broer verandert, ook jij verandert. Vorige week hadden we oudercontact. En ook al heb jij nog geen toetsen of examens, toch hechten wij er veel belang aan om op de hoogte te blijven van jouw schoolse vorderingen. Dat je flink bent op school, dat wisten we eigenlijk al maar dat de juf zei “dat ze eigenlijk niets over jou te vertellen had omdat alles zo super is”, daar konden we een jaar geleden alleen nog maar van dromen. Niet dat je niet flink was, een jaar geleden maar je was nog behoorlijk stil en teruggetrokken op school. Nu ben je volledig open gebloeid en natuurlijk kunnen wij dat alleen maar toejuichen. Thuis ben je ook veel mondiger geworden. Bij momenten vind ik je te mondig en zeg je dingen die ik niet verwacht van een vierjarige. Koppigheid, dat is ook iets wat plots bij jou verschenen is. Je papa zegt dat je het van geen vreemde hebt en ik kan hem geen ongelijk geven natuurlijk. Maar ik kan me niet inbeelden dat ik als vierjarige al zo koppig was. De silent-treatment, iets waar ikzelf jarenlang behoorlijk vaardig in ben geweest, dat kun jij nu al. Laten we hopen dat je niet, zoals ik, wacht tot je 30 bent om in te zien dat dat allemaal niet veel zin heeft, zo’n dingen. Maar goed, ik neem het je niet kwalijk natuurlijk, je zal het wel op een of andere manier van mij hebben meegekregen. Stilletjes aan krijg je een eigen willetje en durf je al eens tegen ons in te gaan. Wij winnen nog altijd, natuurlijk maar er komt een tijd dat daar ook een einde aan komt. Als het dat maar is. Je bent een super dochter… Al maanden heb ik te weinig tijd voor jou en toch neem jij dat allemaal zo goed op. Jij hebt jouw broer nog geen seconde kwalijk genomen dat hij bijna al mijn tijd opslorpt en dat hij grotendeels mijn humeur bepaalt. Maar ik verlang oprecht naar de dag dat ik weer meer tijd voor jou kan maken. Sinds ik kortgeleden pinterest ontdekt heb, heb ik al zoveel leuke dingen gezien die ik graag eens met jou zou knutselen maar ik heb er gewoon geen tijd voor. Zoals ik al zei, jij neemt dat allemaal goed op en jij houdt jezelf prima bezig maar ik wil niet de mama zijn die geen tijd heeft voor jou. Ik wil een mama zijn waar je later goede herinneringen aan zal overhouden. In de zin van: “weet je nog, mama, die namiddag dat we een taart bakten en daarna kerstkaarten knutselden?” Ik stel het me misschien allemaal te romantisch voor maar ik wil er in elk geval zijn voor jou. Je bent de ideale dochter, lieve meid, op enkele kleine werkpuntjes na, zoals je eten en het feit dat je momenteel weer elke dag “een ongelukje” hebt (ik heb al was genoeg, kleine miss). Maar dat is het dan ook. Blijf vooral zoals je bent en die kleine werkpuntjes, tja, je hebt nog een heel leven voor je om aan die te werken. Jij bent mijn dochtertje en ik wil dat je weet dat ik trots ben op jou, meid.

Je mama.

Tags: ,