205611bfdd2a2b04044a21a8fc86cf51

Alleen met twee kinderen boodschappen gaan doen, is sowieso al niet plezant maar vandaag moest ik eens extra hard nadenken over hoe ik dat boodschappen doen praktisch zou aanpakken. Florian is namelijk nog maar net naar zijn “grotere” stoel verhuisd en dat betekent dat ik niet meer de optie heb om de Maxi Cosi in de winkelkar te hijsen. Ik zie je denken: maar die winkelkarren hebben toch van die kinderzitjes? Klopt, maar op één of andere manier lukt het Florian nog niet om daar deftig in te zitten. In de auto op weg naar de winkel kwam mijn dochter met de oplossing voor mijn praktische probleem op de proppen: “mama, mag ik dan met het kinderkarretje rijden?”. “Tuurlijk,” antwoordde ik en mijn probleem was meteen van de baan. Elisa kon rijden met de kinderkar, ik kon ondertussen Florian op een arm dragen en met mijn andere arm de winkelkar vullen. Het boodschappenlijstje die ik in gedachten had, kon namelijk perfect in zo’n kinderwinkelkarretje passen.
Zo gezegd, zo gedaan. Wij naar de kassa, betalen en weg. Of dat dachten we toch…
Ik hoor plots “mevrouw!”. Ik kijk om en ja hoor, ik ben de mevrouw waarop geroepen wordt. Het is een madammeke van een andere kassa. “Mevrouw, u mag niet met die kar naar buiten!” Ergens wist ik dat wel maar ik had daar natuurlijk totaal niet meer aan gedacht. Ik begin razendsnel na te denken. Ik kan moeilijk al die boodschappen in mijn armen nemen want daarvoor heb ik te veel. Ik kan ook die kar niet onbewaakt in de winkel achterlaten. Mijn box om de boodschappen in te doen, ligt in mijn wagen. Dus ik denk: we rijden met die kar tot aan de schuifdeur, ik laat Elisa daar wachten bij de kar en loop ondertussen vlug over en weer naar mijn auto achter die box. Dat was namelijk de enige optie die ik kon bedenken om die kar niet mee naar buiten te nemen en toch een oogje in het zeil te houden op mijn dochter (die op haar beurt op de boodschappen kon passen) terwijl ik vlug naar de auto liep.
Dus we stappen verder. Weer: “mevrouw!”. Ik draai me, deze keer al licht geërgerd, weer om. “U moet die kar binnen laten.”
Ik antwoord: “ik weet het, ik rij even tot aan de deur en loop dan om de box.”
Zij: “Ah ja, u hebt een box nodig.”
Ik: “Ah ja want ik heb maar twee handen.”
Zij: “ja maar, ik wil niet moeilijk doen maar u moet die kar hier aan de kassa laten staan.”
Op dat moment ging ik van een licht geërgerd naar enorm geërgerd en ik zei: “awel, ’t is goed maar dan blijf jij hier bij mijn dochter staan om op haar te passen.”
Je moet namelijk weten dat het madammeke in kwestie op dat moment niet meer bij haar eigen kassa stond maar bij mij, op een meter of vijf van haar eigen kassa (ik was naar de Hypermarkt Carrefour geweest, het is daar nogal groot).
Ik zei dat nogal redelijk kortaf en weg was ik, met Florian op mijn arm naar buiten. Terug binnen stond ze al terug aan haar eigen kassa met Elisa en de kar naast haar maar ze keek niet meer op of om. Ze was een beetje bang van mij geworden, vermoed ik. Ik vulde de box, zette de kinderkar aan haar kassa en sukkelde met de box in een arm en Florian nog steeds op mijn andere arm naar buiten. Ik moet toch dringend eens werk maken van de Collect&Go en al zeker tijdens schoolvakanties! Wat een gedoe, zeg.

Tags: , ,