Mijn hoofd was een mallemolen afgelopen nacht. Ik kon niet anders dan denken aan al die slachtoffers op die vlucht van Germanwings, aan al die slachtoffers in Nepal maar ook aan al diegenen die hen gekend hebben…
Die achterblijven… Die rouwen. Zij hebben geen afscheid meer kunnen nemen.
Want zoals meestal kwam de dood onverwacht.
Ik kreeg die kans wel nog vanmorgen. Die kans om afscheid te nemen. Maar dan die ene vraag die door mijn hoofd bleef spoken vannacht: wat zeg je dan?

Wat zeg je tegen iemand waarvan je weet dat hij er niet meer zal zijn wanneer jij vanavond met je kinderen aan tafel zit? Wat zeg je tegen iemand die straks zal heengaan en waarvan jij niet weet waarnaartoe?
Er zijn zoveel woorden en op dit moment zijn er geen. Op dit moment heb ik alleen maar hoop. Hoop dat er misschien toch nog ergens iets is, hierna. Dinsdagavond zei een van de dokters in het programma Topdokters: “ik denk dat het na de dood een beetje is zoals het was voor onze geboorte.” Ik vond dat heel logisch klinken toen.
Maar nu hoop ik echt dat er ergens toch nog iets is.
Dat we elkaar ooit allemaal terugzien.
Ergens.

Tags: , ,