Mijn kleine meid is vandaag 5 jaar! Vijf jaar al! Vijf jaar geleden werd ik voor het eerst mama. Ik maak het mezelf makkelijk vandaag want iets minder dan vijf jaar geleden, ongeveer een maand na Elisa’s geboorte, schreef ik haar geboorteverhaal gelukkig al neer:

Ongelooflijk hoe de tijd voorbijvliegt. Het lijkt alsof het pas gisteren was dat je papa en ik naar het ziekenhuis reden om van jou te bevallen. Ik dacht, als ik het nu niet opschrijf, dan vergeet ik het want het is niet te geloven hoe snel dingen slechts een vage herinnering worden. Laat ik eerst eens verdergaan op die dag dus dat je papa en ik naar het ziekenhuis reden. Het was dinsdagavond 4 mei en ik weet nog dat het overdag nooit in mij opgekomen was dat je de volgende dag al in mijn armen zou liggen. Voorweeën en harde buiken waar ik zoveel over las, was iets vaags voor mij en daarmee was ik ervan overtuigd dat je zeker niet uit mijn buik zou komen voor de uitgerekende datum. En toch had ik die avond een soort van voorgevoel want mijn water brak kort nadat ik aan je papa had verteld dat ik dacht dat hij morgen niet meer naar zijn werk zou moeten rijden. Ik had nooit gedacht dat mijn bevalling op gang zou komen doordat mijn water eerst zou breken. Ik was ervan overtuigd dat ik een tijdje voordien weeën zou krijgen en dat ik rustig nog wat thuis zou kunnen blijven afwachten om dan uiteindelijk naar het ziekenhuis te gaan en binnen een tweetal uur te bevallen. Maar gezien het feit dat mijn water gedeeltelijk brak, zijn je papa en ik dan toch maar onmiddellijk naar het ziekenhuis vertrokken zonder weeën. Ik moest aan de monitor en ze kwamen controleren of ik wel degelijk vruchtwater was verloren. Dat bleek zo te zijn en we moesten blijven. Aangezien ik totaal nog geen last had van weeën lagen we allebei op bed – je papa had zo’n veldbedje gekregen om ook wat te kunnen slapen – te luisteren naar Studio Brussel en te babbelen. Beiden hadden we geen zin in een nachtje in die kamer doorbrengen en ik weet nog dat ik zo hoopte dat die weeën snel op gang gingen komen. En dat deden ze ook! Nadat ik rond 22u30 de rest van mijn vruchtwater verloren ben, waren ze daar en ik had nooit vermoed hoe ellendig ik me zou voelen. In de laatste week van de zwangerschap heb ik zoveel verschillende verhalen rond bevallen gelezen en ik was ervan overtuigd dat ik zou kunnen bevallen zonder epidurale en dat het allemaal wel nog zou meevallen. Niets bleek minder waar want de pijn was niet te beschrijven en ik kan me nog altijd niet voorstellen hoe ik door de bevalling zou geraakt zijn zonder die verdoving. De weeën volgden elkaar direct in razendsnel tempo op en voor ik het wist was ik echt uitgeput. Vroeg in de ochtend heb ik uiteindelijk om epidurale gevraagd want ik was doodmoe en met slechts 5 cm opening was het einde ook nog lang niet in zicht. Het was echt onvoorstelbaar maar een tiental minuten later voelde ik niets meer. Je papa en ik hebben zelfs nog wat kunnen slapen en om 7 uur kwam de vroedvrouw nog eens kijken en mocht ik eindelijk beginnen persen. Voordien hadden ze me gezegd dat ik op een half uur mocht rekenen dus dacht ik natuurlijk dat je tegen half acht in mijn armen zou liggen maar dat was buiten jou gerekend want blijkbaar had jij er nog geen zin in. Gelukkig was je papa er op dat moment want ik had veel zin om het op dat moment op te geven. Het leek echt alsof je er nooit zou uitraken. Natuurlijk zou je er wel uitkomen maar ik voelde me redelijk wanhopig in dat anderhalf uur en ik weet nog heel goed dat ik echt dacht dat het nooit zou lukken. Uiteindelijk hebben ze wel beslist om jou en mij een handje te helpen en hebben ze de zuignap op je kleine hoofdje geplaatst. Om 8 uur 36 ben je volgens de klok in het ziekenhuis uiteindelijk geboren. Je weende en ze legden je onmiddellijk bij me en ik weende ook. Vooral van opluchting maar ook van medelijden met jou. Je had een enorme bult op je hoofd van de zuignap maar toch was je perfect. Je was nog glibberig en je had een heel speciale geur. Het is heel moeilijk om op te schrijven hoe je aanvoelde maar ik zal dat moment nooit vergeten. Onze kleine meid was eindelijk geboren en ik vond dat moment echt niet te vatten. Het was zo raar dat jij het ene moment nog in mijn buik zat en het andere moment er echt was en dat ik je kon aanraken en zien en ruiken. Het leek alsof het niet hetzelfde wezentje was dat negen maanden lang in mijn buik had gewoond en had gestampt en mee was geweest naar Nieuw-Zeeland. 

En net zoals bij haar broer maak ik vandaag een uitzondering wat de foto’s betreft. Dit was vijf jaar geleden:

DSCN1394 DSCN1422

Tags: ,