Out exploring: Detroit.

We zijn net terug van een weekendje Detroit, de grootste stad hier in Michigan. Je kunt Detroit niet bezoeken zonder met een dubbel gevoel terug te keren. Detroit is een stad van uitersten. Langs de ene kant is er armoede, verval en criminaliteit maar anderzijds zijn er ook zoveel mooie dingen te zien en het potentieel van wat Detroit zou kunnen worden, hangt er gewoon in de lucht.

Detroit was ooit een stad met een goede middenklasse waarvan het merendeel tewerkgesteld was in de auto-industrie. Maar dat was long time ago want sedert midden jaren ’50 al, is de stad in een neerwaartse spiraal belandt tot ze uiteindelijk in 2013 bankroet werd verklaard. Niet tegenstaande al die negativiteit, is Detroit aan een revival bezig en dat zie je. Natuurlijk is er nog enorm veel werk aan de winkel en ik weet niet of Detroit ooit weer de stad zal worden die ze vele jaren geleden was. En dat zou zonde zijn want ondanks de vele uitdagingen waar de stad nog voorstaat, straalt Detroit een bepaalde charme uit en als je weet waar je wel en niet moet zijn dan is er meer dan genoeg te doen om u makkelijk een paar dagen bezig te houden.

  1. Downtown Detroit en de Riverwalk
    Downtown Detroit (om eigenlijk technisch de correcte benaming te gebruiken, moet ik schrijven: Midtown) is een gezellige plek om rond te wandelen. In de zomer barst het er van pop-up strandjes, bijhorende bars en foodtrucks. Er zijn de laatste jaren heel wat mensen die het potentieel dat Detroit in zich heeft, zagen en die een zaak zijn gestart in dit stadsgedeelte. Koffiebars, restaurantjes en winkeltjes schieten nog net niet als paddenstoelen uit de grond. Toch mist Midtown nog een echte winkelstraat, voor een shopping spree moet je dus elders zijn. Anderzijds barst Midtown van de gezelligheid, winkels of niet.

    Pop-up strand in Midtown.

    Als je vanuit het Midtown-gedeelte doorwandelt richting Detroit River, kom je automatisch uit op de Riverwalk. Leuk weetje: aan de overkant van de Detroit River, ligt Canada. Op de website van de Riverfront, vind je een reeks voor zichzelf sprekende voor & after foto’s. Zeker de moeite om eens te bekijken als je een idee wil krijgen van wat ik nu precies bedoel met “de revival van Detroit”. De vele emergency palen langs het pad, moet je, als je er wandelt een beetje buiten beschouwing laten… Maar dat terzijde want we hebben er ons geen minuut onveilig gevoeld. Daar toch niet.

    Riverwalk Detroit.

  2. Het Ford-museum en Greenfield Village.
    “Bereid je voor om verbaasd te worden”
    , is op de website van The Henry Ford museum te lezen. Ge moogt dat gerust geloven. Ik was meer dan verbaasd. Ik was onder de indruk. Wij waren onder de indruk. Het Henry Ford museum bestaat uit vier gedeeltes: het Museum of American Innovation, the Greenfield Village, the Factory Tour en de Giant Screen Experience. Eind april bezochten wij het Museum of American Innovation. Je ziet er de evolutie van bijna elk voertuig dat bestaat, of het nu om een auto, een vliegtuig of een trein gaat. Je kunt in de bus zitten waar Rosa Parks weigerde haar zitplaats af te staan en zo geschiedenis schreef. Je kunt er heel wat presidentiële voertuigen zien, inculsief diegene waarin Kennedy in 1961 werd neergeschoten.

    Kennedy car.

    Een stukje vlieg-geschiedenis.

    De Greenfield Village bezochten we een paar weken geleden, terwijl mijn schoonouders hier op bezoek waren. Greenfield Village is een gigantisch “dorp” dat zeven historische districten bevat. Het bestaat uit gerestoreerde historische gebouwen en huizen die Henry Ford opkocht in alle uithoeken van de VS en er een eigen dorp mee creëerde waar de geschiedenis weer tot leven komt. Zo kun je er onder andere een reeks oude boerderijen bezoeken, bijvoorbeeld deze waarin Firestone (ja, die van de banden) opgroeide maar je kunt evengoed de werkplaats(en) van Thomas Edison bezoeken. Je kunt binnnengaan in het familiehuis van Heinz (ja, die van de ketchup) en ze hebben er zelfs een restaurant dat dateert van 1850, je wordt er bediend zoals toen en wat je op je bord krijgt, is uiteraard ook net zoals toen.

    Main Street.

    Hoedenwinkel uit 1890, uitgebaat door Mrs. Cohen, een jonge weduwe met vier kinderen.

  3. De Detroit Zoo
    Het aantal zoos dat wij al bezocht hebben, zijn ondertussen al niet meer op twee handen te tellen. Detroit Zoo is qua dieren uiteraard vergelijkbaar met eender welke andere zoo. Toch springt deze zoo er bovenuit en dan vooral omwille van hun Polk Penguin Conservation Center, het grootste pinguïn aquarium ter wereld. Doordat het aquarium zo immens is, heb je bijna het gevoel dat je op Antartica zelf.
    Ook in de rest van de zoo, is het respect voor de dieren en hun natuurlijke omgeving zichtbaar. Er is niks dat ik meer apprecieer in een zoo dan dat.
    4. Woodward Avenue
    In het palle centrum van Detroit, bijna aan de rivier, start Woodward Avenue. Deze straat maakt wegrijden uit Detroit makkelijk. Woodward Avenue is namelijk ongeveer 33km lang en loopt noordwaarts weg van het centrum.

    De rode lijn geeft Woodward Ave aan.

    Ook wij volgden deze straat, weg uit Detroit, op zondagmiddag. Vanaf het moment dat je wegrijdt uit Midtown, wens je dat de verkeerslichten waar je af en toe voor staat, niet te lang op rood blijven staan. Want links en rechts zie je alleen maar het verval waar ik het in het begin van mijn bericht al over had.

    Deze vervallen fabriek, bijvoorbeeld, je kunt haast niet geloven dat ze die gebouwen gewoon laten staan.

    Als je een idee wil krijgen van wat welke buurten je links en rechts van je passeert, wegrijdende uit Detroit, dan is dit een perfect filmpje (je moet het zelfs niet helemaal bekijken om te weten hoe laat het is):

    Maar eens je een kleine 20 km van het centrum de Detroit Zoo gepasseerd bent (die ook op Woodward Ave ligt), lijk je plots in een andere wereld te komen. Plots ben je in het Knokke van Michigan (de villa’s en BMW’s schieten plots als paddenstoelen uit de grond) en kun je haast niet geloven dat je een paar kilometer eerder nog vreesde voor je leven -ik gebruik hier eventjes mijn schrijversvrijheid om wat extra te dramatiseren…-. Dat gevoel van die twee totaal verschillende werelden op slechts enkele kilometer van elkaar verwijderd, kon voor ons niet duidelijker worden dan toen we nog even stopten om te tanken. Aan dat tankstation stopte een zwarte man met een fiets en een grote vuilniszak, op zoek naar schatten in de vuilnisbak aan het tankstation. Hij kreeg echter de tijd niet want hij werd door een “rijke” blanke man verjaagd met de woorden: “get out of here you piece of s**t”. Alle oneerlijkheid in de wereld, kwam plots samen, in dat ene moment daar aan het tankstation. Je zal maar wat geluk hebben zeker, met waar je wieg staat?

    “Huis” in Bloomfield Hills, op 30 km van het centrum van Detroit.

    “Huis” in Detroit.

    Meer out exploring?
    Disneyworld.

Tags: , , , ,

Gaan werken vs je vervelen?

Ik kreeg (en krijg nog steeds) veel de vraag: “en, ga jij daar iets doen van werk?”.

Voor we vertrokken (en in de momenten dat we hier nog maar pas waren), antwoordde ik dan steevast: “eerst settelen en zorgen dat we allemaal onze draai vinden en dan zien we wel”. Dan knikte diegene tegen wie ik dat zei: “ja, uiteraard!”. Het was allemaal heel verstaanbaar want zo’n verhuis naar een ander continent, dat is toch wel niet niks.

Na een half jaar moest ik mijn uitleg voor mijn nog-steeds-werkloze status toch wel wat aanpassen. Ik moest uitleggen dat Florian hier nog niet naar de gewone school kan, maar op preschool zit. Preschool, dat is enkel beschikbaar via kinderopvangcentra of private scholen. M.a.w: ge moet ervoor betalen en het is verdorie niet goedkoop. Dus het antwoord op de vraag waarom ik nog steeds niet werkte, was redelijk eenvoudig: het is gewoon te zot om te gaan werken om iemand anders te kunnen betalen om voor je kind te zorgen.

“Maar verveel je je dan niet?” was steevast de respons die ik kreeg.

Ik heb vaak met mijn ogen gerold en gezucht als ik die vraag kreeg (het voordeel was dat de vragende partij dat niet zag). Begrijp me niet verkeerd, ik snap de vraag, maar hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik besefte dat we toch wel in een maatschappij leven waarin het gewoon not done lijkt om “niks te doen”. Begrijp me weer niet verkeerd (part two) want ik heb geen zittend gat en ik ben al maanden aan het nadenken over wat ik in de toekomst kan gaan doen van werk maar once and for all, wil ik toch eventjes duidelijk maken dat het allemaal niet zo simpel is als het lijkt, dat gaan werken. En, nee, ik verveel me niet.

  1. De meest logische optie: het onderwijs.
    Iedereen die mij volgt of kent, weet dat ik een bachelor diploma lager onderwijs bezit. En ze hebben hier toch ook leerkrachten nodig, juist? Juist. Maar dan komt natuurlijk de grote: ja, maar… Eerst en vooral zou mijn diploma moeten vertaald worden door een officiële instantie (kost geld) en weet ik niet heel zeker of dat diploma zou geaccepteerd worden want het moet voldoen aan de voorwaarden voor deze staat. Ten tweede, zelfs als het aanvaard zou worden, is het voor mij nog zeer de vraag of er hier ook maar één school is die staat te springen om een leerkracht te aanvaarden die uiteindelijk niet het Engels als moedertaal bezit. Ten derde, weet ik ook niet of ik het voor mezelf zou aandurven om hier voor een klas te gaan staan en alles in het Engels te moeten gaan uitleggen. De andere optie is om mij te laten registreren als substitute teacher. Dat zou uiteraard de druk van een eigen klas wegnemen maar toen ik mij daarin ging gaan verdiepen, las ik dit:
    The average pay for a substitute teacher in Michigan is $80-$90 a day—equating to an annual salary around the $15,000 poverty level for a family. However the demands, stress and responsibility of teaching six or seven classes of 30 or more students far exceeds that of other low wage workers.Jan 17, 2017″.

    Ik zeg niet dat de meest logische optie hierdoor voor mij volledig van de baan geschoven is maar laten we zeggen dat het onderwijs in mijn lijst van opties toch een serieus aantal plaatsen achteruit gegaan is.
  2. Van mijn hobby mijn werk maken.
    De optie om een home bakery op te starten heeft hier eventjes serieus op tafel gelegen. Waarschijnlijk ging ik nu al ongeveer met mijn klein zelfstandig bedrijfje gestart zijn, ware het niet dat ik op het laatste moment nog op een certificatie muur stootte waaraan ik niet kan voldoen.
    Het idee was, om op bestelling, van thuis uit, te gaan bakken. Met de focus op Frans/ Belgische producten die je hier nergens kunt krijgen (of van povere kwaliteit kunt krijgen). Het idee zat goed (denk ik) en de optie home bakery is hier dus werkelijk een mogelijkheid. Helaas was de grote ja maar dat ik een keuken apart moet hebben van onze privé-keuken om dit mogelijk te maken (tenzij ik niet met producten zou werken die moeten gekoeld worden, dan kon het wel, maar dat zou mij zodanig limiteren dat heel het idee dat in mijn hoofd zat als een kaartenhuisje in elkaar viel…). Die tweede keuken, dat zou mits een kleine investering een optie zijn, ware het niet dat we hier een huis huren en de eigenaar waarschijnlijk niet al te content zou zijn met plots een tweede keuken(tje) in zijn huis.
  3. Iets anders dan maar?
    Werk is werk en er zijn natuurlijk altijd nog andere opties: een bureaujob, de supermarkt, een restaurant en ga zo maar door… Ik ben op zich niet kieskeurig en ik zie mezelf best wel iets totaal anders doen. Waarom ook niet? Maar ook het komende jaar moet ik blijven rekening houden met onze jongste zoon die nog steeds niet kan starten in de gewone public school waar Elisa gaat. Hij verhuist weliswaar van preschool (omdat de school waar hij zat, slechts halve schooldagen aanbood) maar om de kosten te drukken gaat hij op zijn nieuwe school ook maar drie volle dagen naar school ipv de gewone vijf. Daarnaast blijft de taalbarrière een barrière… Ik vraag mij toch af, of ik makkelijk aan een job zal/zou geraken, met een buitenlands accent?
  4. Maar gaat dat dan met maar één loon?
    Had het aanbod dat mijn man vorige jaar kreeg, niet het loonsverlies van mezelf gecompenseerd, dan hadden we hier niet gezeten. Zo simpel is dat eigenlijk. Los daarvan, wil dat niet zeggen dat ik niet de behoefte voel om mijn steentje bij te dragen. Het wil alleen zeggen dat we het hier wel redden zonder dat steentje van mij. Nog los daarvan, kunnen we ook niet sparen wat we gedacht hadden te kunnen sparen. Sommige kosten zijn hier gewoon stukken hoger en dat hadden we niet van te voren kunnen inschatten. Waar we in België status quo staan met de afbetaling van ons huis versus de huurinkomsten die we ervoor ontvangen kun je hier een schone winst maken als je je huis verhuurt. Voor ons, die helaas voorlopig moeten huren, is de huurprijs van ons huis hier een serieuze hap uit ons budget. Ook verzekeringen (waar je niet onderuit kan) zijn hier stukken duurder. Daarnaast willen we, terwijl we hier nu zo ver zijn, ervan profiteren om zoveel mogelijk te kunnen zien. Maar dat terzijde want ik ben aan het afdwalen…
  5. En dan zijn er nog al die andere onzekere factoren…
    We zijn hier nu nog net geen jaar en ik kan ondertussen wel zeggen dat we hier over het algemeen behoorlijk graag wonen. Dus als we hier nog eventjes langer kunnen blijven, dan graag. Maar er zijn ook nog zoveel onzekere factoren die ervoor zorgen dat we op bepaalde vlakken nog eerder afwachtend zijn. Dus ook een beetje op het vlak van echt actief op zoek gaan naar werk voor mezelf. Het punt is dat we hier voorlopig nog op het werkvisa van mijn man zitten. Stel dat zijn werk morgen zegt: het is goed geweest, ga maar terug naar het Belgisch kantoor. Dan mag ik hier nog werken of niet werken: als hij terug moet, dan moeten wij allemaal mee. Willen of niet. Werken of niet.

En om al die bovenstaande redenen wordt het nog een tweede afwachtende jaar hier. Tenzij er ergens een onverwachte opportuniteit uit de lucht komt vallen die ik niet kan laten liggen. Zeg nooit nooit maar de kans is natuurlijk klein dat er hier morgen op de deur wordt geklopt en dat ze me de job van mijn leven aanbieden.

Tags: